Από την πρώτη στιγμή στηρίξαμε την πιθανότητα επανεμφάνισης του Α. Σαμαρά στην κεντρική πολιτική σκηνή, θεωρώντας ότι η παρουσία του, θα χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο πολιτικό δυναμισμό, και ότι ως τέτοια, ΔΕΝ θα εξαντλείται στο να ανακυκλώνει μια μίζερη και αντιπαραγωγική κριτική προσέγγιση των πρωτοβουλιών και των επιλογών Μητσοτάκη, αλλά θα αποτελέσει τον καταλύτη, για μια ουσιαστική τομή στα πολιτικά πράγματα του τόπου, ικανή να επιφέρει ευρύτερες ανατροπές ιδεολογικού, πολιτικού και θεσμικού χαρακτήρα, που θα μπορούσαν να ανατάξουν το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και να αναβαθμίσουν πλήρως το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνονται αποφάσεις κρίσιμες και καθοριστικές για το μέλλον του τόπου…
Με άλλα λόγια στηρίξαμε την πιθανότητα επανεμφάνισης Σαμαρά, ΟΧΙ στην βάση της απλουστευτικής «αυριανικής» λογικής που λέει: «Άντε… Βουρ τώρα να διώξουμε τον τρισκατάρατο από την εξουσία», ΑΛΛΑ προσβλέποντας σε έναν δυναμικό επαναπροσδιορισμό των όρων με τους οποίους ένας κρίσιμος περιφερειακός γεωπολιτικός δρων - δηλαδή η Ελλάδα - μπορεί και πρέπει να λειτουργεί, να αποφασίζει και φυσικά να σχεδιάζει θεσμικά και κοινωνικά την δική της επόμενη μέρα αλλά και την υψηλή στρατηγική που θα της επιτρέψει να διεκδικεί με απαιτήσεις έναν αναβαθμισμένο περιφερειακό ρόλο, εναρμονισμένο πλήρως με τα συμφέροντα και τα ιστορικά δίκαια σύμπαντος του Ελληνισμού.
Είναι φανερό λοιπόν, ότι για όλα τούτα, ΔΕΝ αρκεί ένας στείρος και άγονος αντιμητσοτακικός λόγος που ευνουχίζει την προσδοκία και ακυρώνεται εύκολα από τον κυβερνητικό αντίλογο και από κινήσεις εντυπωσιασμού. Απαιτείται μια αποφασιστική πολιτική παρουσία που αποπνέει...






