Πολιτική ελίτ που ανοίγει Κερκόπορτες και ναρκοθετεί την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης

Στην Ευρώπη, ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παρακολουθούμε αποσπασματικά τις παρεμβάσεις των Αμερικανών αξιωματούχων και κυρίως ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παραβλέπουμε, ότι η νέα Αμερικανική διοίκηση, λειτούργησε συνειδητά ως καταλύτης και επιταχυντής ανατροφοδοτούμενων - τεκτονικού χαρακτήρα - ανατροπών στο διεθνές σύστημα, που επαναπροσδιορίζουν ταχύτατα την φυσιογνωμία του, το νέο περιβάλλον των ανταγωνισμών στο επίπεδο της στρατηγικής και της γεωοικονομίας, αλλά και την νέα Αρχιτεκτονική της ισχύος σε τελευταία ανάλυση…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι Αμερικανοί άλλωστε, φαίνεται ότι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και αυτές οι αποφάσεις, πέρα και ανεξάρτητα από τους ανερμάτιστους λεονταρισμούς του αστοιχείωτου Τραμπ, ΔΕΝ υπαγορεύονται από υπερσυσσώρευση ισχύος, αλλά από το καταφανές και δυσαναπλήρωτο στρατηγικό της έλλειμμά, γεγονός που απαιτεί μέτρα στην κατεύθυνση της αποτροπής μια άτακτης όσο και ανεξέλεγκτης αποκαθήλωσης των ΗΠΑ, από την πρωτοκαθεδρία της συστημικής πυραμίδας ισχύος.

Έτσι… Πίσω από το φαίνεσθαι μιας επίπλαστης αυτοπεποίθησης και ενός προκλητικά καυχησιάρικου ηγεμονισμού, υπάρχει η ανάγκη ενός ευρύτερου «στρατηγικού νοικοκυρέματος», το οποίο επιδιώκεται να  θωρακίσει τις ΗΠΑ έναντι πραγματικών ή φαντασιακών απειλών και να μετατρέψει την εγγύς γεωπολιτική τους περιφέρεια, σε ζώνη αποκλειστικής νομής πλούτου (βλέπε σχεδιασμό πίσω από την επέμβαση στην Βενεζουέλα), ελεγχόμενης παραγωγικής δραστηριότητας (βλέπε σχεδιασμό για μετατροπή της Λατινικής Αμερικής σε φασονάδικο των Αμερικανικών επιχειρήσεων, που θα αντικαταστήσει σταδιακά τον ρόλο της Άπω Ανατολής) και σταδιακής ενσωμάτωσής της στον ευρύτερο σχεδιασμό τη Αμερικανικής Εθνικής ασφαλείας (Βλέπε επιθετική ρητορική απέναντι σε Γροιλανδία, Παναμά, Καναδά κλπ). Παράλληλα... 

Η πρωθυπουργική αφέλεια ως αντιστάθμισμα της υψηλής στρατηγικής της αναθεωρητικής Τουρκίας

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, επιμένει να διαχειρίζεται επιπόλαια όσο και ανεύθυνα, την κρίσιμη Ελληνοτουρκική ατζέντα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κομβικό σημείο αυτής της εξαιρετικά επικίνδυνης διαχείρισης, είναι η επιλογή του, να τοποθετεί απέναντι στην συγκροτημένη υψηλή στρατηγική της αναθεωρητικής Τουρκίας, τις προσωπικές του αυταπάτες και μια ανερμάτιστη προσωπική διπλωματία, που δεν οδηγεί πουθενά.

Πρόκειται για μια καταστροφική επιλογή, που επιβραβεύει με αλλεπάλληλους Ελληνικούς συμβιβασμούς, την ελεγχόμενη κλιμάκωση στην οποία επενδύει η Τουρκία, αποσπώντας ανοχή και κυρίως ένα καθεστώς ΜΗ συγκροτημένης Ελληνικής αντίδρασης, στις προκλητικές πειρατικές της παρεμβάσεις.

Μπορούμε ίσως να υποθέσουμε της «ειδήσεις» που θα επενδύσουν γύρω από το «θεαθήναι» και τα ταρατατζούμ της σημερινής συνάντησης του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο στην Άγκυρα. Ωστόσο, θα πρέπει να ανησυχήσουμε πολύ σοβαρά, για το παρασκήνιο αυτής της συνάντησης και κυρίως για το περιεχόμενο των συνομολογήσεων το οποίο προφανώς δεν θα πληροφορηθούμε, αλλά θα το δούμε να ενσωματώνεται στους Τουρκικούς βηματισμούς της επόμενης μέρας.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη ΔΕΝ είναι ανώδυνη και οι επιπτώσεις της στην πράξη, ΔΕΝ είναι μόνον επικοινωνιακές. Αποτυπώνονται στο πεδίο. Καταγράφονται στο ισοζύγιο του δυναμισμού και της αυτοπεποίθησης με το οποίο θωρακίζεται η κλιμάκωση των πειρατικών παρεμβάσεων, σε περιβάλλοντα τα οποία έχουν στοχοποιηθεί από την αναθεωρητική Τουρκία. Και βεβαίως αποτυπώνονται στα νέα επίπεδα ατολμίας, που...

Η υπόθεση της κατασκοπείας, ως καταλύτης μη αναστρέψιμης γεωπολιτικής παράλυσης

Η Ελληνική εξωτερική πολιτική σε ότι αφορά στα Ελληνοτουρκικά πρωτίστως, συνεχίζει να καρκινοβατεί στον αστερισμό της ελεγχόμενης ατολμίας, με επιλεκτική καταφυγή σε μεγαλοστομίες και γενικόλογες επικοινωνιακές πιρουέτες για εσωτερική κατανάλωση, με παντελή όμως την απουσία της χώρας από το πεδίο και με προκλητική την ΜΗ ανάληψη των ενδεδειγμένων πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν εμπράκτως το αδιαπραγμάτευτο όσων αμφισβητεί και επιμένει να διεκδικεί παράνομα και θρασύτατα η άλλη πλευρά…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Τουρκία αυτήν την περίοδο, σπεύδει να αξιοποιήσει στο έπακρο την ευνοϊκή συγκυρία, προκειμένου να αναβαθμίσει τον περιφερειακό της ρόλο ΚΑΙ στην Μ. Ανατολή… ΚΑΙ στο κέρας της Αφρικής… ΚΑΙ στον κεντρασιατικό μετασοβιετικό χώρο, αλλά… ΚΑΙ στην Αν. Μεσόγειο... 

Αυτή όμως η πολυεπίπεδη ενασχόληση, ΔΕΝ την εμπόδισε να αναλάβει την εξαιρετικά ευφυή πρωτοβουλία με την έκδοση μιας διαρκούς NAVTEX, με την οποία επί της ουσίας στραγγαλίζονται οι Ελληνικοί βηματισμοί πέραν του 25^ου Μεσημβρινού, ενώ ταυτόχρονα εγκαινιάζεται μια νέα Τουρκική γεωπολιτική επένδυση μακράς πνοής, σε νέα επικίνδυνα τετελεσμένα.

Έτσι… Αυτό που πιστοποιείται για πολλοστή φορά, είναι το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει υψηλή στρατηγική και επιτελείς εντεταλμένους να διαχειρίζονται απαρέγκλιτα τις κρίσιμες παραμέτρους της, επιβεβαιώνοντας σταθερά ότι παραμένει μια φιλόδοξη δύναμη που διεκδικεί ρόλο, λόγο αλλά ΚΑΙ χώρο που θα της επιτρέψει να υλοποιεί τους σχεδιασμούς της στο περιβάλλον της επόμενης μέρας… Την ίδια στιγμή η Ελλάδα, παραμένει καθηλωμένη  στα απόνερα των Τουρκικών πρωτοβουλιών και προκλήσεων, επιλέγοντας να διαχειρίζεται την εθνική ατζέντα ως επιλεκτικό κυματοθραύστη προκειμένου να αποσοβήσει αναταράξεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν την πολιτική μακροημέρευση του πολιτικού της προσωπικού. Διότι κατά τα λοιπά…

Άναρχη πολιτική τερατογένεση... Θερμοκοιτίδα του πολιτικού εκφασισμού

Το μοναδικά καινούριο και πραγματικά καινοτόμο το οποίο φέρνει στην φαρέτρα της η κυρία Καρυστιανού, είναι η φιλοδοξία της να ασκήσει πολιτική, χωρίς να διαθέτει πολιτική…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η προσδοκία της δε να αποκτήσει την πολιτική που ΔΕΝ διαθέτει, συναρμολογώντας ιδέες ατάκτως ερριμμένες, τις οποίες θα της παραδώσει (κάποια στιγμή) η Επιτροπή Σοφών, ΔΕΝ είναι συνταγή επιτυχίας. Είναι το manual της καταστροφής, που θα σαρώσει οτιδήποτε έχει απομείνει όρθιο σε αυτήν την χώρα…

Αλλά και διαφορετικά να ήταν, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι, σε έναν άνθρωπο παντελώς άσχετο με την πολιτική, που ανακαλύπτει την πολιτική σπρωγμένος κυριολεκτικά από την οργή του και τους επιτήδειους ενός καθ΄ όλα αμφιλεγόμενου περιβάλλοντος και που θεωρεί ότι η πολιτική που ανακαλύπτει, εξαντλείται σε πέντε πιασάρικα συνθήματα, εάν του δώσεις ακόμη και τα καλύτερα εργαλεία για να διαχειριστεί ένα πρόβλημα το οποίο δεν γνωρίζει, τότε το μοναδικό που θα καταφέρει, θα είναι να καταστρέψει ΚΑΙ τα εργαλεία ΚΑΙ το περιβάλλον, χωρίς βεβαίως να...

Ένα μάθημα που ΔΕΝ προβλημάτισε τους σύγχρονους πολιτικούς χαβαλετζήδες

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η αντιπαράθεση μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, είναι ιστορική και αποτελεί το θεμελιώδες δομικό στοιχείο του αμερικανικού πολιτικού συστήματος διαχρονικά. Η δεύτερη εκλογή Τραμπ, υπήρξε καταλυτική για τις ΗΠΑ, μιας και η αντισυμβατική παρουσία και στάση του, συνέβαλε σε θεμελιώδεις ανατροπές που σχετίζονται με την θεώρηση κρίσιμων παραμέτρων του διεθνούς συστήματος, το οποίο προσέγγισε επιστρατεύοντας την προσωπική επιχειρηματική του ευστροφία και την αποφασιστικότητά του ως πολιτικός διαχειριστής ισχύος για λογαριασμό της Υπερδύναμης. Κάπου εκεί όμως, τελειώνουν τα «καλά» στο επίπεδο των σχεδιασμών και στοχεύσεων και εγκαινιάζεται ένας σοβαρός προβληματισμός για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, σε έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούμενων αδιεξόδων που έχει ήδη ενεργοποιηθεί…

Ο Τραμπ, λειτούργησε με αυταρχισμό, καταλύοντας κάθε έννοια συλλογικότητας στην επεξεργασία των πολιτικών αποφάσεων και επιστρατεύοντας ένα τουπέ ισχυρού, προκειμένου να καλύψει πίσω από αυτό την νηπιακή και ανερμάτιστη πολιτική του σκέψη, τα κραυγαλέα ιστορικά του ελλείμματα και την διάχυτη γεωστρατηγική του αμορφωσιά. Οι συνέπειες δεν άργησαν να έρθουν… 

Ας μην αναγορεύσουμε την βλακεία και την παπάτζα σε αξίωμα για να δικαιώσουμε την ψέκα

Εν τω μεταξύ, επιστρατεύονται διάφορα ναυάγια (από γυρολόγους του χαβαλέ μέχρι και αγαθοβιόλικα κοριτσάκια με βιντεάκια στο τικ τοκ και αλλού) για να «επιχειρηματολογήσουν» υπέρ της κυρίας Καρυστιανού…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κοινό χαρακτηριστικό όλων, η απροκάλυπτη υποκρισία ή εάν θέλετε η καραμπινάτη ανοησία (ας διαλέξουν οι ίδιοι τι από τα δύο θεωρούν ότι τους αφορά). Και το λέμε αυτό, διότι μέσα από τις φαιδρές παρεμβάσεις τους, επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται (ή να παριστάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται το απλούστερο. Και ποιο είναι αυτό…

Το δικαίωμα της κυρίας Καρυστιανού να παριστάνει την πολιτικό, είναι αυτονόητο και ουδείς το αμφισβήτησε. Όπως αυτονόητο είναι και το δικαίωμά της να νομίζει ότι πολλοί από αυτούς που μοστράρουν ως συνεργάτες ή ως επικοινωνιακά και άλλα δεκανίκια της, δεν έχουν παρελθόν και ότι όλοι εμείς δεν διαθέτουμε μνήμη και κρίση…

Δεν είναι όμως επίσης αυτονόητο και το δικό μας δικαίωμα να θεωρούμε ότι μια χώρα ΔΕΝ μπορεί να κυβερνηθεί με παπάτζες;;; Για να κυβερνηθεί απαιτούνται πολιτικές. Όπως απαιτούνται και άνθρωποι ικανοί να διαχειριστούν πολιτικές σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε αυτό της περιφερειακής και διεθνούς σκακιέρας. Και φυσικά για να λειτουργήσει όλος αυτός ο μηχανισμός, απαιτούνται...

Γοητεύτηκαν από το τυρί αλλά καταπίνουν αμάσητη την φάκα...

Όχι αγαπητοί… Προφανώς και ΔΕΝ θα ήταν το ίδιο, εάν η κυρία Καρυστιανού αποφάσιζε να ασχοληθεί με την πολιτική, εντασσόμενη σε κάποιο πολιτικό κόμμα και ο λόγος είναι απλός… Το συγκεκριμένο κόμμα – όποιο και εάν ήταν – θα διέθετε πολιτική, μηχανισμούς που την διαμορφώνουν, επιτελείο, συγκεκριμένες θέσεις  για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την χώρα και την κοινωνία, κριτήρια για την επιλογή και την ανάδειξη των στελεχών του…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ταυτόχρονα, το αυτοαποκαλούμενο «κίνημα των Τεμπών», θα διατηρούσε αναλλοίωτη την διακριτή φυσιογνωμία του,  θα μπορούσε να ισχυροποιηθεί περεταίρω, να διευρυνθεί, να αναβαθμίσει τον ρόλο του και να υπηρετήσει με μεγαλύτερο δυναμισμό και αποφασιστικότητα τον σκοπό του…

Σε κάθε περίπτωση, ΔΕΝ θα φυλλορροούσε, θυσιάζοντας την ικμάδα του ως χορηγία   για να εξυπηρετηθούν πολιτικές φιλοδοξίες και άλλες αμφιλεγόμενες σκοπιμότητες.

Έτσι λοιπόν, μέσα σε ένα πλαίσιο απολύτως ξεκάθαρο, θα κρινόταν ΚΑΙ το συγκεκριμένο κόμμα ΚΑΙ φυσικά η ίδια η κυρία Καρυστιανού για την επιλογή της να ενταχθεί σε αυτό, είτε ΘΕΤΙΚΑ είτε ΑΡΝΗΤΙΚΑ, από τους ψηφοφόρους, ενώ ουδείς θα μπορούσε να της προσάψει το παραμικρό και φυσικά ουδείς από τους περιφερόμενους κυνηγούς ευκαιριών, θα μπορούσε να «γαντζωθεί» δίπλα της για να «κάνει παιγνίδι»…

Καμία σχέση όμως με όλα τα παραπάνω, που συνιστούν πολιτική επιλογή με ξεκάθαρη ταυτότητα, δεν έχει ο «προσεχώς» αχταρμάς και η «μαρίδα» των καιροσκόπων που...