Η ευρωπαϊκή θερμοκοιτίδα και η Ουγγαρέζικη ατσαλιά

Η Τουρκία προφανώς και ΔΕΝ έχει καμία απολύτως θέση στην Ευρώπη. ΟΥΤΕ πολιτισμικά ΟΥΤΕ από την άποψη της γεωπολιτικής της φυσιογνωμίας και δυναμικής ανήκει σε αυτήν... 

Οποιαδήποτε πολιτική σύνδεσης της Τουρκίας με την Ευρώπη και πολύ περισσότερο οποιαδήποτε πολιτική επιλογή που θα ενεργοποιεί την διαδικασία της οργανικής ένταξής της σε αυτήν, θα εξασφαλίσει έναν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος του τουρκικού αναθεωρητισμού, και θα διαχύσει ανεξέλεγκτες εκφυλιστικές τάσεις σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή Ήπειρο...

Η κριτική που ασκείται σήμερα από δυνάμεις του πολιτικού καιροσκοπισμού για τον πεμπτοφαλαγγίτικο ρόλο της Ουγγαρίας ως μακρύ χέρι της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, είναι μια προσχηματική κριτική γιατί δεν τοποθετείται με τρόπο ουσιαστικό και κυρίως επειδή αφήνει στο απυρόβλητο τον σκληρό πυρήνα του σοβαρού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, η ύπαρξη του οποίου εργαλειοποιεί τα άλλοθι της Ουγγαρίας και αυτό το πρόβλημα είναι το ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ.

Οι κυρίαρχες πολιτικές στα ευρωπαϊκά όργανα και κυβερνήσεις, ΔΕΝ αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Το ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ. Και όσο το πρόβλημα αυτό συντηρείται, τόσο διασφαλίζεται μόνιμα ένα υβριδικό εργαλείο πολλαπλών εκβιασμών, το οποίο η Τουρκία χρησιμοποιεί κατά το δοκούν, ενώ οι Ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες...

Η συστημική "αντισυστημικότητα" και ιδιότυπη υβριδική επίθεση που μόλις ξεκινά

Το μόνο βέβαιο είναι πως στην Ευρώπη εγκαινιάζεται μια νέα περίοδος κοινωνικών αναταράξεων. Το στοίχημα της δημοσιονομικής προσαρμογής, ροκανίζει δικαιώματα, φτωχοποιεί μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και τροφοδοτεί αντιδράσεις. Υπάρχουν ωστόσο δύο στοιχεία που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

μέλους της ΠΓ του "Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"

Το πρώτο σχετίζεται με το μύθο της «αντισυστημικότητας» που επιχειρείται να χτιστεί γύρω από συγκεκριμένους ηγέτες. Οι μαζικές κινητοποιήσεις ωστόσο «εισέβαλαν» ΚΑΙ στην Ουγγαρία, με την κοινωνία να τοποθετείται απέναντι στο διόλου αντισυστημικό πακέτο μέτρων για τα εργασιακά που υιοθέτησε ο «αντισυστημικός» Ορμπάν, και αυτό συνιστά μια καινούρια αλλά απολύτως αναμενόμενη εξέλιξη.

Η ρητορική της «αντισυστημικότητας» που δεν αμφισβητεί στην ουσία τους τους δομημένους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις κομβικές δημοσιονομικές κατευθύνσεις,  είναι μια γιαλαντζί ρητορική, μια απολύτως συστημική κατά τα λοιπά πρακτική, η οποία απλά αγοράζει χρόνο πριν αποκαλύψει το πραγματικό πρόσωπο των εκφραστών της.

Το δεύτερο αφορά στο ακέφαλο ή "αδέσποτο" των κινητοποιήσεων, που σπεύδει να γοητεύσει κάθε λογής καιροσκόπους από τη μια, ενώ από την άλλη καταδεικνύει την αφόρητη πολιτική και συνδικαλιστική γύμνια, σε μια κρίσιμη ιστορική εποχή.

Έχουμε τονίσει από την πρώτη στιγμή, πως είναι άλλο πράγμα ο σεβασμός απέναντι σε μια κοινωνία που...