Δεν είναι παραγωγικό, το να παραμένει κανείς με τρόπο
εμμονικό σε «αντισυστημικές»διαπιστώσεις… Και προφανώς δεν αρκεί
απλώς να καταγράφεται η «αμφισβήτηση» ως στοιχείο σημαντικό –
ακόμη και πρωταγωνιστικό – στις κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται στο
σύγχρονο κόσμο…
του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
μέλους της ΠΓ του "Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"
Η «αμφισβήτηση» βεβαίως, όπως και η
εκάστοτε «αντισυστημικότητα» στις αντιλήψεις των κοινωνιών,
ανέκαθεν υπήρξε καταλυτική προϋπόθεση για πολιτικές μεταβολές ή και ανατροπές
στον ρου της ιστορίας.
Αλλά η κατεύθυνση αυτών των ανατροπών και πρωτίστως η
φυσιογνωμία τους, δεν προσδιορίζεται από την «αντίθεση» και την αμφισβήτηση
γενικώς, αλλά από την ταυτότητα της θέσης, της άποψης, αλλά και της
ενότητας ενός συστήματος αντιλήψεων το οποίο ενστερνίζονται οι φορείς της.
Έτσι… Η ολίγη «αντισυστημικότητα» -για παράδειγμα- του
«πράσινου» Μπέλεν, αποδείχτηκε τελικά επαρκής για να στερήσει την
προεδρία της Αυστρίας από την μπόλικη «αντισυστημικότητα»
του ακροδεξιού υποψηφίου Χόφερ και αυτό για
ελάχιστες ψήφους.
Η «αντισυστημικότητα» επομένως ως προσδιοριστικό
χαρακτηριστικό, δεν αποτελεί πλήρες ταυτοτικό στοιχείο για την
ιδιαίτερη πολιτική φυσιογνωμία αυτού που εκπροσωπεί ο Αυστριακός πρόεδρος.
Εκτός πια αν πιστεύουμε ότι υπάρχει απόλυτη πολιτική ταυτοσημία, ανάμεσα
στον Μπέλεν και στον Χόφερ.
Ο «αντιευρωπαϊσμός» ή άλλως ο «ευρωσκεπτικισμός» αναδεικνύεται
επίσης σε μια έννοια που γοητεύει μια σειρά από πολιτικούς, αναλυτές και
δημοσιογράφους, αλλά όπως σε όλα τα «αντί», έτσι κι εδώ ο
διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.
- Δεν ταυτίζονται…
- Δεν αμφισβητούν
τα ίδια πράγματα…
- Δεν αποσκοπούν
στα ίδια ζητούμενα… Και εν τέλει...
Δεν χαρακτηρίζονται από την ίδια πολιτική
συνέπεια λόγων και έργων, ο «αντιευρωπαϊσμός - ευρωσκεπτικισμός» των
Βρετανών, με τον...
