Δυστυχώς, η άρνησή μας να διδαχτούμε από τις τραγωδίες, είναι ένα φαινόμενο διαχρονικό. Για μια ακόμη φορά, η πατρίδα μας εμπλέκεται στην διαχείριση μιας «εισαγόμενης» ανθρώπινης τραγωδίας με τον διαφαινόμενο αριθμό των θυμάτων να ανέρχεται σε αρκετές εκατοντάδες και με το πολιτικό της προσωπικό να αρνείται πεισματικά να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα και να τοποθετήσει επιτέλους το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων…
Η κοινωνία κατά τρόπον ανάλογο παραμένει διχασμένη σε βαθμό ανησυχητικό. Νοσηρές ιδεοληψίες, αμφιλεγόμενες πολιτικές εμμονές και ένα παραλήρημα ενοχικής αυθαιρεσίας αλλά και απαράδεκτων αυτοσχεδιασμών από περιφερόμενους επικριτές, αυτόκλητους πραγματογνώμονες και κατ’ αποκοπή απονεμητές Δικαίου, σπεύδει αγωνιωδώς να προσδώσει ελληνική ταυτότητα στις ευθύνες και στους υπαίτιους για το προδιαγεγραμμένο μαζικό έγκλημα που συντελέστηκε τα τελευταία 24ωρα στα σκοτεινά νερά της Μεσογείου.
Αυτή η παράλογη, επικίνδυνη, ανεύθυνη, εμμονική, πολιτικά ανώριμη και εν τέλει ανόητη συμπεριφορά, καθιστά εξαιρετικά εύκολη την προσπάθεια όλων εκείνων που σχεδιάζουν γι’ ακόμη μία φορά να εργαλειοποιήσουν τα θύματα, προκειμένου να εκβιάσουν για να υιοθετηθούν από τις κυβερνήσεις, πολιτικές καθολικής παράλυσης, κατάλυσης κάθε έννοιας εθνικού προστατευτισμού και συνολικής αναμόρφωσης του έτσι κι αλλιώς προβληματικού θεσμικού πλαισίου που επιμένει να αντιμετωπίζει την παράνομη μετανάστευση ως ένα διαχειριστικό πρόβλημα ρουτίνας, με μοναδική διάσταση την ανθρωπιστική και όχι ως ένα σύγχρονο όσο και πολυσύνθετο πρόβλημα Εθνικής ασφαλείας που απαιτεί λύσεις υπεύθυνες και στάση αποφασιστική.
Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, τα τελευταία χρόνια παραμένουν εγκλωβισμένες στην περιδίνηση ενός επικίνδυνου συστήματος νεολογισμών που έχει αναγορευτεί σε καθεστώς, το οποίο...
