Μέσα στη βαθιά θλίψη και την απέραντη δυστυχία που
σκέπασε τη χώρα σαν ένα μαύρο πέπλο, υπάρχει κάποιο φως; Υπάρχει άραγε κάποια
χαραμάδα ελπίδας; Κάποια, έστω μικρή, υποψία, μιας καλύτερης μέρας; Ή
τουλάχιστον, μια μικρή ένδειξη ότι αντέχουμε ως λαός;;;
Εδώ και οκτώ χρόνια, δεν ακούς τίποτα άλλο εκτός από
ταλαιπωρίες, αξεπέραστα οικονομικά προβλήματα, δυστυχία,
αυτοκτονίες, θανάτους νέων ανθρώπων, καταστροφές... Ο καθένας από
μας κουβαλάει ένα τεράστιο φορτίο στενοχώριας, λύπης, απόγνωσης...
Κι ήρθαν οι τελευταίες πυρκαγιές στην Αττική, να προσθέσουν
ένα ακόμα βάρος δυσβάστακτο. Βιώνουμε τη μεγαλύτερη ίσως δυστυχία από κάθε άλλη
στο παρελθόν, αν και κάθε ανθρώπινη τραγωδία απαιτεί τον απόλυτο σεβασμό μας.
Δεν συγκρίνεται και δεν συμψηφίζεται.
Η καταστροφή από την πύρινη λαίλαπα στην Ανατολική Αττική
μας πονά όλους. Γιατί σ αυτήν χάθηκαν πολλά μικρά παιδιά. Χάθηκαν αγγελούδια,
που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή τους. Χάθηκαν δεκάδες άνθρωποι μέσα σε λίγες
μόνο ώρες, και αυτό δεν θα έπρεπε να συμβεί.
Δεν θα ασχοληθώ εδώ με τις ευθύνες που έχει η Πολιτεία,
το Κράτος που λέμε συνήθως. Έχω γράψει γι αυτό και ίσως να ξαναγράψω για το...
