Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να προσπαθήσουμε να ιχνηλατήσουμε την λογική πάνω στην οποία οικοδομείται η Ελληνική υποχωρητικότητα, μέσα από την οποία τροφοδοτείται σταδιακά αλλά σταθερά, η Τουρκική πλειοδοσία και ο επιθετικός αναθεωρητισμός…
Η Ελληνική πολιτική τάξη διαχρονικά αρνείται (δεν αποφεύγει απλώς, αλλά αρνείται) να ασκήσει τα νομίμως προβλεπόμενα αναφορικά με το κλείδωμα της εθνικής της κυριαρχίας αλλά και ευρύτερα με τα κυριαρχικά της δικαιώματα, εξ αιτίας – μεταξύ άλλων – και αμφιλεγόμενων προτροπών, οι οποίες την σύρουν από το παράθυρο να προσφέρει νομιμοποιητική ισχυροποίηση στο τουρκικό casus belli.
Έτσι, η χώρα μας παρέμεινε να αναμασά την καταγέλαστη και άνευ αντικρίσματος δήλωση ότι «θα ασκήσει το δικαίωμά της αν και όταν εκείνη το κρίνει σκόπιμο», αλλά στην ουσία ΔΕΝ το ασκεί… ΔΕΝ προχωρά στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 νμ… Και απ’ ότι φαίνεται, ουδείς ανησυχεί από το γεγονός, ότι η φοβική ολιγωρία και η ελληνική αναποφασιστικότητα, διασφαλίζει πολύτιμο χρόνο στην Τουρκία προκειμένου να οργανώσει πολύπλευρα την προσπάθειά της για επιβολή τετελεσμένων, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την ήδη δύσκολη κατάσταση, και μάλιστα σε μια περίοδο γενικευμένων ανακατατάξεων και επαναπροσδιορισμού κρίσιμων γεωπολιτικών παραμέτρων.
Αντίστοιχη αναποφασιστικότητα επιδεικνύεται και στο κορυφαίο ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ, με την προσχηματολογία βέβαια να περισσεύει ΚΑΙ ΕΔΩ. Αλλά αυτό είναι κανόνας και προσφιλέστατο καταφύγιο των φοβικών και των αναποφάσιστων.
Για να έρθει ως επισφράγισμα, η «εκπτωτική» συμφωνία με την Ιταλία και βεβαίως η φοβική και άτολμη «συμφωνία της σημαδούρας» που...













