Η Επιθετική αναθεώρηση του status των Διεθνών Συνθηκών, μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνον πολεμικής ήττας ή ενσυνείδητης προδοσίας

Τις τελευταίες ώρες αναπαράγεται η άποψη που λέει ότι η σύνθεση της Βουλής η οποία προέκυψε από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση, καθιστά δύσκολο το να δρομολογηθεί και εν τέλει να «περάσει» μια συμφωνία που θα χαρακτηρίζεται ως «Πρέσπες του Αιγαίου». Ας γίνουμε σαφείς…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελλάδα απέδειξε ότι όσο διατηρεί σε ισχύ το δόγμα της υποτέλειας και όσο επιλέγει ως κυρίαρχη στρατηγική, να υιοθετεί την συμπεριφορά μιας χώρας που προτίθεται να διευκολύνει την υλοποίηση των απαιτήσεων των «συμμάχων» της προσβλέποντας σε έναν αμφιλεγόμενο περιφερειακό ρόλο που θα μπορούσε δυνητικά να της παραχωρηθεί, τότε τα πάντα είναι δυνατά σε ένα πολιτικό περιβάλλον που ακόμη και οι πρωταγωνιστές εθνικά ολέθριων χειρισμών, «τιμωρούνται» με «εσχάτη των ποινών» την… εκλογική αποδοκιμασία και πέραν αυτής ουδέν.

Επομένως η σύνθεση της νέας Βουλής, με την «συστημική» πλειοψηφία από την μια να έχει καταδείξει την προθυμία της, τον εξαμιλίτη Γεραπετρίτη της, αλλά και την ετοιμότητά της να συνηγορήσει σε ολέθριους συμβιβασμούς και την περιθωριακά δρώσα πατριδοκαπηλία από την άλλη, να είναι πρόθυμη και έτοιμη να διαχειριστεί με τρόπο πανηγυρτζήδικο την αντίθεσή της σε αυτούς τους συμβιβασμούς, δεν αποτελεί ΟΥΤΕ ικανή αλλά ΟΥΤΕ και αναγκαία συνθήκη που θα μπορούσε να αποτρέψει μια νέα πράξη Εθνικής μειοδοσίας. Οι «Πρέσπες της Μακεδονίας» άλλωστε απέδειξαν, ότι όλοι αυτοί οδήγησαν σε έναν αδιέξοδο εκφυλισμό τις πάνδημες λαϊκές κινητοποιήσεις και ότι το μοναδικό για το οποίο ενδιαφέρθηκαν πραγματικά, ήταν να χτίσουν πολιτική καριέρα, παίζοντας παιχνίδια επικοινωνιακά πάνω από το κουφάρι μιας προδομένης Ιστορίας.

Από αυτήν την άποψη, η σύνθεση της νέας Βουλής, αυτό που κυρίως ενδέχεται να προσφέρει, είναι ευκαιρίες για διολίσθηση, κατασκευασμένα άλλοθι ή ακόμη και τυχοδιωκτισμούς που θα μπορούσαν να...

Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου υπάρχουν τυχοδιώκτες και μια κοινωνία παραδομένη στην ντόπα του φανατισμού

Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα, με προεξάρχουσα την εκάστοτε κυβέρνηση αυτού του τόπου, αρνείται πεισματικά να «διαβάσει» τις πραγματικές προθέσεις της τουρκικής πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας και εμφανίζεται εξαιρετικά απρόθυμο να διαμορφώσει μια στρατηγική περπατησιά με όρους που να αναβαθμίζουν την χώρα σε σοβαρό γεωπολιτικό δρώντα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε έναν γεωπολιτικό δρώντα ΙΚΑΝΟ να διεκδικήσει αυξημένο ρόλο και λόγο στην νέα περιφερειακή Αρχιτεκτονική ΚΑΙ κυρίως ΕΤΟΙΜΟ να καταδείξει την αποφασιστικότητά του να πρωταγωνιστήσει στην δημιουργία σοβαρών στρατηγικών αναχωμάτων, ικανών να ακυρώσουν πλήρως τις Ευρωμεσογειακές φιλοδοξίες του Νεο-οθωμανισμού…

Αυτή η απροθυμία, αποθρασύνει τους επιτελείς της Άγκυρας οι οποίοι  διευρύνουν σταθερά την αναθεωρητική τους ατζέντα και επιδιώκουν να «κλειδώσουν» ανατροπές στο έδαφος των αλλεπάλληλων τυχοδιωκτισμών, με εργαλείο την επιχειρησιακή κλιμάκωση αλλά ΚΑΙ την εκβιαστική Διπλωματία στην οποία επιδίδονται συστηματικά και σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα.

Στην νέα κατάσταση που διαμορφώνεται, η Τουρκία διεκδικεί ρόλο κλειδί για τις εξελίξεις σε ολόκληρη την Ευρασία. Πρόκειται για έναν ρόλο ρυθμιστικό - εξισορροπητικό αλλά και αναχωματικό στο πλαίσιο του νέου πολυπολικού κόσμου, τον οποίο οι κυρίαρχοι πόλοι ισχύος είναι διατεθειμένοι υπό προϋποθέσεις να της τον αναγνωρίσουν, προσβλέποντας στην γεωπολιτική της εργαλειοποίηση, όταν αποσαφηνιστούν πλήρως οι παράμετροι που θα προσδιορίσουν την νέα ισορροπία αλλά και τους όρους που θα διέπουν τον ανταγωνισμό της ισχύος στην νέα εποχή. Όσοι λοιπόν επιμένουν να παραμυθιάζονται φαντασιωνόμενοι μια Τουρκία στα πρόθυρα της κατάρρευσης, διεθνώς απομονωμένη και καθηλωμένη σε γεωπολιτικό κεφαλοκλείδωμα από την αποφασιστικότητα των ισχυρών, καλό θα είναι να αλλάξουν πλευρό, γιατί οι εξελίξεις δεν περιμένουν και αναμένεται να είναι αμείλικτες.

Καλό θα είναι επίσης να θυμίσουμε σε όλους εκείνους που έχουν την τάση να λησμονούν, πως η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, ΔΕΝ αρκείται στην...

Μεταψυχροπολεμική Τουρκία –Ο γεωπολιτικός Φρανκενστάιν παιδί της ανοχής και ο αναγκαίος γεωπολιτικός στραγγαλισμός του

 Η κλιμάκωση της Γαλλοτουρκικής αντιπαράθεσης υπήρξε καταλυτική μεταξύ άλλων ΚΑΙ για την απροκάλυπτη επιβεβαίωση των ευρύτερων τουρκικών επιδιώξεων…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τα προσχήματα έχουν πλέον παραμεριστεί και το τουρκικό σύστημα εξουσίας στο σύνολό του, φροντίζει να θυμίσει στους πάντες, ακόμη και με τρόπο αδόκιμο, πως ο Τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός – ηγεμονισμός, ΔΕΝ είναι ένα παροδικό καθεστωτικό σύμπτωμα, αλλά μια κρίσιμη γεωπολιτική παράμετρος με ιστορικό υπόβαθρο και ως τέτοια ΔΕΝ εξαντλείται στα όρια της φυσικής παρουσίας του Ερντογάν στο τιμόνι της γειτονικής χώρας.

Από την άποψη αυτή, είναι απαραίτητο να παραμεριστούν οι αυταπάτες, ΚΑΙ στην Ελλάδα, ΚΑΙ στην Ευρώπη, ΚΑΙ στα επιτελεία των αποκαλούμενων συμμαχικών δομών, και να αποκατασταθεί ο στρατηγικός ρεαλισμός στην αξιολόγηση και κυρίως στην διαχείριση των πραγματικών δεδομένων αλλά και των νέων επικίνδυνων προκλήσεων που διαφαίνονται.

Η διάρρηξη των σχέσεων της Τουρκίας με την Δυτική Αρχιτεκτονική, ΔΕΝ είναι τεχνικό πρόσχημα… ΔΕΝ συνιστά τακτικό ελιγμό… ΔΕΝ είναι και ΔΕΝ πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια ασταθής και άρα αναστρέψιμη διαδικασία.

Είναι αμετάκλητη στρατηγική επιλογή της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας, η οποία φροντίζει να μετατρέπει την ανοχή των Δυτικών, σε πολλαπλό στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι πάντων, και εν τέλει σε πολλαπλασιαστή ισχύος και αποτελεσματικότητας των αποσταθεροποιητικών της επιλογών.

Η φυσιογνωμική μετάλλαξη της Τουρκίας ως γεωπολιτικό μέγεθος και η συνολική αναμόρφωση της γεωστρατηγικής της αντίληψης για την θέση και τον ρόλο της στην Αρχιτεκτονική της επόμενης μέρας, υπήρξε καρπός ενός νέου, και εξόχως δυναμικού συστήματος δεδομένων που διαμορφώθηκε στην μεταψυχροπολεμική πραγματικότητα, στο περιβάλλον της οποίας ενεργοποιήθηκε η διαδικασία επαναπροσδιορισμού της νέας...

Η Ευρασία χρειάζεται μια στρατηγική ήττα του Νεοοθωμανισμού ΤΩΡΑ

Στη Μέση Ανατολή η κατάσταση χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή ρευστότητα, πρωτίστως ως προς το ευμετάβλητο των γεωστρατηγικών συμμαχιών…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

μέλους της ΠΓ του "Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"

και της "Πανελλαδικής πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Πατρίδας μας"

Οι διαχρονικοί στρατηγικοί πρωταγωνιστές αλλά και οι ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις, βρίσκονται σε έναν αέναο ανταγωνισμό που εναλλάσσεται ακόμη και με προσωρινές λυκοσυμμαχίες, σε μια προσπάθεια να διασφαλίσουν για λογαριασμό τους, το μέγιστο δυνατό μερίδιο ελέγχου, στο γεωπολιτικό αποτύπωμα της επόμενης μέρας.

Πρόκειται για ανταγωνισμούς που δεν είναι μονοδιάστατοι, και που ως τέτοιοι αφορούν... ΚΑΙ στα ζητήματα που σχετίζονται με την εξοπλιστική ισχύ… ΚΑΙ στα διαμορφούμενα νέα ενεργειακά προγράμματα… αλλά ΚΑΙ σε περιφερειακές οικονομικές ενοποιήσεις… όπως επίσης ΚΑΙ στον θρησκευτικό – πολιτισμικό προσεταιρισμό, κυρίως του Ισλαμικού κόσμου.

Έτσι λοιπόν η πολυπολικότητα του σύγχρονου κόσμου, εκλαμβάνει την Μέση Ανατολή ως πεδίο δόξης λαμπρόν για την πληρέστερη έκφραση και δομική υπόστασή της. Επομένως ο τρόπος με τον οποίο «πλασάρονται» οι ισχυροί και οι περιφερειακοί παίκτες σε αυτή τη διεργασία, δεν μπορεί πλέον να ερμηνεύεται με όρους παραδοσιακούς.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το γεωστρατηγικό προφίλ της σύγχρονης Τουρκίας, το οποίο...