'Εκτακτη εξέλιξη - Κι όμως... Η Εξωτερική πολιτική της χώρας μας παγιδεύεται στο βρώμικο σχέδιο της Τουρκίας

Ο απίστευτος παραλογισμός των «διερευνητικών», πέρασε σήμερα στο «αναβαθμισμένο» επίπεδο, με τις πολιτικές διαβουλεύσεις ανάμεσα στους γενικούς γραμματείς των Υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας. Κρίσιμο ζήτημα παραμένει η διαφορά στην αντίληψη με την οποία προσεγγίζουν αυτήν την διαδικασία οι πολιτικοί εκπρόσωποι των δύο μερών…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Για την Ελληνική πολιτική τάξη, τα φοβικά σύνδρομα από τα οποία διακατέχεται διαχρονικά η Εξωτερική πολιτική της χώρας μας, παραμένουν παρόντα και δυστυχώς αφήνουν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους ΚΑΙ σε αυτήν την εξαιρετικά αμφιλεγόμενη υπόθεση.

Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει ίχνος σοβαρότητας στην λογική που επικαλούνται οι εκπρόσωποι των Ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίοι αναμασούν τον ισχυρισμό που λέει ότι, οι διερευνητικές συνομιλίες συμβάλουν στην διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η αναγκαία λειτουργικότητα στις διμερείς σχέσεις με τη γείτονα. Και φυσικά δεν υπάρχει ίχνος σοβαρότητας στον μονομερή Ελληνικό ισχυρισμό που συντηρεί την ψευδαίσθηση ότι δήθεν στο περιβάλλον των «διερευνητικών», αναζητούνται δυνητικά περιθώρια συνεννόησης, προκειμένου να διευθετηθεί η μία και μοναδική διαφορά που υπάρχει για την Ελλάδα και η οποία αφορά στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών (διευκρινίζοντας ενίοτε ότι αυτές είναι η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα).

Πρόκειται για μια τοποθέτηση παιδαριώδη και κατάφορα υποκριτική έναντι της Ελληνικής κοινωνίας, η οποία επιπροσθέτως είναι και επικίνδυνη, αφού εκπέμπει το λάθος μήνυμα και έναντι της Διεθνούς κοινότητας αλλά απέναντι στην αναθεωρητική Τουρκία. Πρόκειται για μια τοποθέτηση που συντηρεί συνειδητά το ψεύδος και συγκαλύπτει την πρωτοφανή ρηχότητα στην...

Ο Ερντογάν οδηγεί το παραμύθι σε κατάρρευση - Ώρες ευθύνης για την ελληνική στρατηγική σκέψη

Φαίνεται ότι η επανέναρξη των «διερευνητικών» συναντήσεων με την γείτονα, η επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην λίστα  των προτεραιοτήτων του ΓΓ του ΟΗΕ μέσω της πενταμερούς και η στοχευμένη τροποποίηση της Αμερικανικής ρητορικής έναντι της Τουρκίας, επιδρούν με ιδιαιτέρως αντιφατικό τρόπο στους κυρίαρχους πολιτικούς κύκλους αλλά και στην συστημική στρατηγική σκέψη, τόσο στο εσωτερικό της χώρας μας όσο και στην μαρτυρική Κύπρο…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτές οι εξελίξεις, κανονικά θα έπρεπε να αποτελέσουν κίνητρο αλλά και ευκαιρία για μια ουσιαστική μόχλευση της κρατούσας αντίληψης, που αφορά μεταξύ άλλων ΚΑΙ στον τρόπο με τον οποίο αποτιμάται η ιδιαίτερη στρατηγική βαρύτητα που έχουν οι συγκεκριμένες διπλωματικές διεργασίες, στην παρούσα ιστορική συγκυρία. Πολύ δε περισσότερο σήμερα, που είναι καταφανής πλέον η ανάγκη, για την ενιαία και αδιαίρετη προώθηση μιας ολοκληρωμένης και πολυδιάστατης εθνικής ατζέντας με ευρύτερο περιφερειακό αποτύπωμα. Μιάς ατζέντας που όχι μόνο θα διευκόλυνε την χώρα στην προσπάθειά της να δραπετεύσει οριστικά από τις παραδοσιακές κακοδαιμονίες και τα φοβικά σύνδρομα, αλλά παράλληλα με αυτό θα σηματοδοτούσε και μια νέα εποχή στην εθνική στρατηγική σκέψη, με επίκεντρο τον σχεδιασμό, το όραμα, τον αναβαθμισμένο και ενίοτε πρωταγωνιστικό περιφερειακό ρόλο. 

Αντί αυτού, παρατηρούμε να ανατροφοδοτούνται και πάλι οι παραδοσιακές Ελληνικές αυταπάτες για τον ρόλο των «συμμάχων», για το εύρος των υπαναχωρήσεων που ορισμένοι θεωρούν ότι θα αναγκαστεί να κάνει η κατοχική δύναμη, αλλά και για την λειτουργικότητα των συμβιβασμών στους οποίους προτείνουν να οδηγηθεί η χώρα, όλοι εκείνοι που θεωρούν ότι αυτοί οι συμβιβασμοί, αποτελούν αναγκαία συνθήκη αλλά και την ασφαλέστερη μέθοδο, προκειμένου να «αγοραστεί» ένα βιώσιμο καθεστώς ΜΗ πολέμου, σε ένα περιβάλλον περιορισμένων εντάσεων και... 

Η Ελλάδα συζητά τον γεωπολιτικό της ακρωτηριασμό & η Κύπρος την ουσιαστική και τυπική αυτοκατάργησή της

Τυπικά, ο 61^ος γύρος των «διερευνητικών» ολοκληρώθηκε στην Κωνσταντινούπολη και θεωρητικά τα δυο μέρη οφείλουν να σταθμίσουν τις ιδέες που έχουν κατατεθεί, να σκεφτούν αρμοδίως για τα ζητήματα που συμπεριελήφθησαν στην συζήτηση και να επανέλθουν. Στην πραγματικότητα ωστόσο, τα σχετιζόμενα με αυτήν την αμφιλεγόμενη διαδικασία, είναι εντελώς διαφορετικά…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν απ’ όλα γιατί ο ίδιος ο χαρακτήρας αυτών των συναντήσεων, μόνο κατ’ επίφαση είναι διερευνητικός, και μόνο προσχηματικά εκλαμβάνεται ως μια διαδικασία που υποτίθεται ότι διέπεται από κανόνες Δικαίου. Στην ουσία, πρόκειται για μια παρωδία διαλόγου, που σκηνογραφείται σε ένα περιβάλλον πολλαπλών και διαρκών εκβιασμών στο οποίο σύρεται η Ελλάδα, προκειμένου από  την μία μεριά να «χτίζονται» προσχήματα μέσα από τα οποία εξωραΐζεται και εν τέλει αποκτά επίφαση νομιμότητας ο Τουρκικός αναθεωρητισμός και από την άλλη διασφαλίζονται άλλοθι στην λογική των οποίων απενοχοποιούνται οι αλλεπάλληλες υπαχαχωρήσεις του Ελληνικού πολιτικού προσωπικού, έναντι των Τουρκικών αναθεωρητικών διεκδικήσεων.

Δεύτερον διότι είναι απολύτως ψευδής ο ισχυρισμός ότι δήθεν σε αυτές τις συναντήσεις ανταλλάσσονται μόνο απόψεις και διερευνώνται μόνο προθέσεις και ότι δήθεν δεν λαμβάνονται αποφάσεις για τα κρίσιμα ζητήματα. Στο περιθώριο αυτών των διερευνητικών, συνυπάρχουν πολιτικές και στρατιωτικές διαβουλεύσεις οι οποίες καταλήγουν σε ΜΟΕ τα οποία κατ’ αποκλειστικότητα «κλειδώνουν» σταδιακά αλλά σταθερά συγκεκριμένα σημεία από το συνολικό πακέτο των Τουρκικών απαιτήσεων. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικές οι δηλώσεις Καλίν, ο οποίος πριν από την έναρξη του 61^ου γύρου έσπευσε να ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους ότι... 

Δεν πρόκειται να υπάρξουν ελληνοκεντρικές αποφάσεις από τα σύμπλοκα των ισχυρών

Δυστυχώς για τον τόπο μας, υπάρχουν φωνές που αβαντάρουν την κυβερνητική υποχωρητικότητα, και το κάνουν υπεραναδεικνύοντας την τουρκική εξοπλιστική υπεροχή. Την παρουσιάζουν μάλιστα ως ανυπέρβλητο εμπόδιο που υπερβαίνει κατά πολύ τα μέτρα της Ελλάδας. Και επιμένουν… Όχι φυσικά στο πλαίσιο μιας συνετής των πραγμάτων προσέγγισης, αλλά στην βάση της προσχηματικής της επίκλησης, έτσι ώστε να καθίσταται αληθοφανέστερο το αφήγημα του συμβιβασμού…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην ακραία αποκρουστική τους εκδοχή, οι φορείς αυτής της αντίληψης, αποδέχονται με τρόπο θρασύ και απροκάλυπτο, ακόμη και την πιθανότητα μερικού ακρωτηριασμού της χώρας, επιχειρώντας να την εμφανίσουν ως αναγκαίο κακό προκειμένου να διασφαλιστούν τα εναπομείναντα, και να «αγοραστεί» μια περίοδος περιφερειακής ηρεμίας.

Υπάρχει βεβαίως και η πιο λάιτ εκδοχή αυτής της αντίληψης, που καταφεύγει στο «κοινό περί δικαίου αίσθημα» και δικαιολογεί την τουρκική πειρατεία, επιχειρώντας να παρουσιάσει την Τουρκία ως «αδικημένη» ιστορικά και ως θύμα των Ελληνικών «μαξιμαλιστικών» απαιτήσεων που θα πρέπει να χαλιναγωγηθούν για να επέλθει ηρεμία.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες φωνές, που διατυπώνονται στο περιθώριο της πολιτικής διεργασίας, αλλά για ένα συγκροτημένο σύστημα αντιλήψεων που διαπερνά οριζόντια την πολιτική, την οικονομική και φυσικά την ακαδημαϊκή ελίτ του τόπου και αυτό συνιστά πρόβλημα με συνέπειες διαχρονικές.

Στην πράξη, οι φορείς αυτού του συστήματος αντιλήψεων, λειτουργούν και συμπεριφέρονται ως ένας μόνιμος μηχανισμός πολιτικής και επιχειρησιακής ανάσχεσης, που συγκροτεί ένα παράλληλο και διαρκές σύστημα εξουσίας, το οποίο σε κάθε ευκαιρία εμφανίζει τον συμβιβασμό ως μονόδρομο, και συντηρεί - δυστυχώς και μέσα στην κοινωνία - την απατηλή προσδοκία για...

Η δήλωση Γεραπετρίτη - Ανησυχητικό παρασκήνιο και υποχωρήσεις που έχουν συντελεστεί

 Αργά ή γρήγορα θα ολοκληρωθεί και αυτός ο κύκλος της τουρκικής επιθετικότητας, χωρίς να είναι εύκολο να προδιαγράψει κανείς εάν η διαχείρισή του θα παραμείνει επιχειρησιακά ελεγχόμενη μέχρι τον επόμενο επιθετικό παροξυσμό των γειτόνων, ή εάν οι εξελίξεις θα τεθούν από στιγμή σε στιγμή εκτός ελέγχου. Όλα τα σενάρια πάντως παραμένουν ανοικτά…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτό που είναι βέβαιο, είναι πως τόσο οι εμπλεκόμενοι όσο και οι κάθε λογής διαμεσολαβητές, θα κληθούν και πάλι να «κάνουν ταμείο». Ένα ταμείο που σε κάθε περίπτωση συναρτάται από το εάν και κατά πόσον προωθούνται οι ευρύτερες στρατηγικές τους επιδιώξεις, από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τις κρίσιμες παραμέτρους αυτής της σύγκρουσης. Από την άποψη αυτή, και σε ότι αφορά στην πατρίδα μας, υπάρχουν τουλάχιστον δύο ζητήματα που θα πρέπει να προβληματίσουν πολύ σοβαρά τους Έλληνες πολίτες.

Το πρώτο εξ αυτών, σχετίζεται με την επίγνωση που όλα δείχνουν πως ΔΕΝ έχει η πολιτική ηγεσία του τόπου, για τις πραγματικές στρατηγικές επιδιώξεις των «συμμάχων» και διαμεσολαβητών, οι οποίοι εμπλέκονται όλο και περισσότερο σε ένα παιχνίδι καθ’ όλα ύποπτο και προκλητικά μεροληπτικό υπέρ της Τουρκίας και σε βάρος της χώρας μας, δυστυχώς με την ανοχή του πολιτικού της προσωπικού.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την λάθος ανάγνωση που κυριαρχεί στην Ελλάδα, αναφορικά με τις πραγματικές στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας αλλά και με...

Ατζέντα πολέμου και η αναγκαία εθνική στρατηγική μεταστροφή

Το χαρτί του κατευνασμού τελικά δεν απέδωσε και η επιβεβαίωση της αδιαμφισβήτητης υποκρισίας των Αμερικανοευρωπαίων «διαμεσολαβητών», υποχρεώνει εκ των πραγμάτων πλέον την Αθήνα να εγκαταλείψει οριστικά τους εναγκαλισμούς με τις αυταπάτες, όσο ακόμη είναι νωρίς…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το ORUC REIS απέπλευσε από το λιμάνι της Αττάλειας και βρίσκεται ήδη εντός των ορίων της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας. Η πολιτική εντολή που έχει δοθεί στον κυβερνήτη του, είναι να τσαλακώσει την Εθνική μας αξιοπρέπεια, να εξευτελίσει τους άτολμους χαρτογιακάδες της Ευρώπης, και πιθανότατα να εξασφαλίσει άλλοθι αλλά και τα απαραίτητα προσχήματα στους Αμερικανούς, προκειμένου να πειθαναγκάσουν την Ελλάδα να αποδεχτεί ένα νέο πλαίσιο ισορροπίας στο Αιγαίο και στην ΝΑ Μεσόγειο, εγκαταλείποντας οριστικά και αμετάκλητα τις παραδοσιακές στρατηγικές της παραδοχές. Να την εξαναγκάσουν με δυο λόγια να συμβιβαστεί…

• Με την πλήρη αποσύνδεση των εξελίξεων που αφορούν στην Κύπρο από τον Εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό. Και…
• Με τον ριζικό επαναπροσδιορισμό των Εθνικών «κόκκινων γραμμών» με σοβαρότατες εκπτώσεις στα προβλεπόμενα του Διεθνούς Δικαίου.

Πριν από λίγο, το πειρατικό του Ερντογάν εισέβαλε σε χώρο άσκησης Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και είναι φανερό ότι θα επιδιώξει να επιβάλει ντε φάκτο, καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας για την χώρα μας, στα όρια του ενεργού casus belli. Πρόκειται για έναν σχεδιασμό που ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου και...

Η Αθήνα πρέπει να ανακόψει τώρα την διαφαινόμενη γεωπολιτική προστυχιά

Οι διεθνείς εξελίξεις αναδεικνύουν καινούριες δυναμικές ευκαιρίες αλλά και μια σειρά από νέες δυνατότητες που θα μπορούσε να αξιοποιήσει η πατρίδα μας προκειμένου να αναβαθμίσει στρατηγικά την θέση της... Το ειδικό της βάρος σε ένα νέο επικαιροποιημένο περιβάλλον διμερών και πολυμερών συμμαχιών... Αλλά και την αποτελεσματικότητα των χειρισμών της στην περιφερειακή γεωπολιτική σκακιέρα, από την σκοπιά της προώθησης των κρίσιμων εθνικών προτεραιοτήτων. Φαίνεται όμως πως η αναγκαιότητα ενός τέτοιου δυναμικού αναπροσανατολισμού της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αφήνει παγερά αδιάφορη την πολιτική τάξη της χώρας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πανηγυρισμοί φυσικά περισσεύουν για τα δήθεν σημαντικά βήματα που έχουν συντελεστεί με στόχο την δήθεν διπλωματική απομόνωση της Τουρκίας, και για την δήθεν αναβάθμιση της χώρας μας σε πυλώνα περιφερειακής σταθερότητας και άλλα βαρύγδουπα, τα οποία ωστόσο δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη σχέση με την αλήθεια. 

Η χώρα μας χρησιμοποιείται ως διαχειριστικό αναλώσιμο από τους ισχυρούς της «συμμάχους», για την διασφάλιση μιας επίπλαστης περιφερειακής ισορροπίας, η οποία τροφοδοτείται ανελλιπώς με περιστολή στην άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και με την ανοχή στην σταδιακή μεταβολή των παραμέτρων που συνθέτουν το κυριαρχικό στάτους κβο στην περιοχή, σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου.

Μετά από την πρόσφατη ένταση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και την επιτηρούμενη δήθεν «αποκλιμάκωση» που δρομολογήθηκε με επίσημο χορογράφο το Βερολίνο, η Ελληνική κυβέρνηση επιδίδεται μετά μανίας και με προκλητική μονομέρεια, σε μια προσπάθεια να αποδείξει πως δεν θα είναι αυτή που θα χαλάσει την σούπα των ψευδόμενων Γερμανών και των φλύαρων Αμερικανών, και με αυτήν την έννοια θα... 

Το μεταβατικό καθεστώς της «αποκλιμάκωσης» εργαλείο για την στρατηγική παράλυση της χώρας

 Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε, πως είναι λάθος να εκλαμβάνεται ως «αποκλιμάκωση» ένας κατ’ εξοχήν επιθετικός τακτικισμός (και τέτοιος ήταν η υπαγορευμένη προσωρινή απόσυρση του ORUC REIS αλλά και του ΓΙΑΒΟΥΖ από τις Ελληνικές και τις Κυπριακές θάλασσες)…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τονίσαμε επίσης, πως η επιμονή των κυρίαρχων του πολιτικού συστήματος, να εκλαμβάνουν ως εκδήλωση «συμμαχικής αλληλεγγύης» την διαμεσολάβηση των Ευρωατλαντικών δομών στην επίτευξη αυτής της «αποκλιμάκωσης», συνιστά θεμελιώδη στρατηγική αστοχία. Δυστυχώς, οι εξελίξεις και αυτή την φορά, δεν άργησαν να μας επιβεβαιώσουν…

Η υποτιθέμενη «αποκλιμάκωση», στην λογική της οποίας παγιδεύτηκε η Ελλάδα, είναι μεταξύ άλλων, μια προσωρινή μεταβατική κατάσταση απολύτως απαραίτητη, τόσο για την προώθηση των Αμερικανικών στρατηγικών σχεδιασμών στην περιοχή, όσο και για την αποτελεσματικότερη διαχείριση των Τουρκικών περιφερειακών επιδιώξεων. Αποδεικνύεται όμως εξόχως καταστροφική…

• KAI για το διπλωματικό περιβάλλον το οποίο διεμβολίζεται επιμελώς και συστηματικά από την Τουρκική μαξιμαλιστική ατζέντα…
• Αλλά ΚΑΙ για την βίαιη ανακοπή των πρώιμων προσπαθειών που παρατηρήθηκαν τις ημέρες της κρίσης, και συντήρησαν ελπίδες για μια ουσιαστική διεύρυνση στην Ελληνική στρατηγική σκέψη. Οι προσπάθειες αυτές τελικά ΔΕΝ τελεσφόρησαν, ΟΥΤΕ στο επίπεδο της διαχείρισης των συνεργασιών, αλλά ΟΥΤΕ και σε αυτό των αναγκαίων στρατηγικών αναπροσανατολισμών που έχει ανάγκη ο τόπος.

Για τους Αμερικανούς, η επιχειρησιακή επάνοδος στην ΝΑ Μεσόγειο, αποδεικνύεται πως είναι μια διαδικασία περισσότερο σύνθετη σε...

Το σόου της εθνικής μας εξαπάτησης και το κόστος στο ισοζύγιο της Γεωπολιτικής

 Μεσολάβησαν 60 αποτυχημένες προσπάθειες κατά τις οποίες επιδιώχτηκε να βρεθεί ένας οδικός χάρτης για την δρομολόγηση της οριστικής αποκλιμάκωσης των εντάσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, και δυστυχώς υπάρχουν ανάμεσά μας αναλυτές αλλά και πολιτικοί, που θεωρούν ότι η 61^η και μάλιστα επιτηρούμενη προσπάθεια, τροφοδοτεί με ελπίδες αυτό το αδιέξοδο αφήγημα του παραλόγου…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η λογική που λέει πως αυτές οι διερευνητικές επαφές συνιστούν μια άτυπη άρα και μη δεσμευτική προσέγγιση – αναζήτηση σημείων που θα μπορούσαν δυνητικά να αποτελέσουν την βάση μιας συμφωνίας, είναι αποπροσανατολιστική και επικίνδυνη. 

Οι ίδιες οι εξελίξεις, η συμπεριφορά των «συμμάχων» και η γνωστή τουρκική μπαμπεσιά, απέδειξαν ότι σε αυτές τις συζητήσεις αναλαμβάνονται δεσμεύσεις και εκεί που κάμπτονται οι αντιστάσεις των «διαπραγματευτών» και ανοίγει ο κύκλος των συζητήσεων, δημιουργούνται «ρήγματα» τα οποία σε επόμενο χρόνο η Τουρκική Εξωτερική πολιτική τα αναδεικνύει ως τετελεσμένα σε μια διεθνή κοινότητα η οποία είναι προδιατεθειμένη να τα αποδεχτεί ως τέτοια και να στριμώξει στο καναβάτσο την βολική και συμβιβασμένη Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα ερωτήματα είναι κρίσιμα και επείγει να απαντηθούν καθαρά από την πολιτική ηγεσία του τόπου.

Τι απέδωσαν οι προηγούμενοι 60 κύκλοι της διερεύνησης που να μπορεί η Ελλάδα να το ενσωματώσει σε έναν θετικό έστω και ανεπίσημο απολογισμό;;; Έκαμψαν ως προς κάτι την Τουρκική αδιαλλαξία;;; Οδήγησαν σε άμβλυνση την παραδοσιακή Τουρκική επιθετικότητα;;; Διασφάλισαν ως προς κάτι την παραίτηση της Τουρκίας στην πράξη από τις παράλογες επιδιώξεις της και την επιθετική της στρατηγική;;;

Και αν η απάντηση σε όλα τα παραπάνω ισοδυναμεί με ένα μεγαλοπρεπέστατο μηδενικό, τότε σε τι ακριβώς προσβλέπει η Ελληνική πολιτική ηγεσία που δηλώνει πρόθυμη και κυρίως έτοιμη να παρακαθήσει σε έναν νέο κύκλο συζητήσεων;;; Ποιο θετικό σημάδι έχει να...

Θυσιάζοντας πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο στο γκρίζο περιβάλλον του ΜΗ πολέμου

 Οι εξελίξεις προδιαγράφονται ιδιαίτερα ανησυχητικές, και καλό θα είναι να μην επαναπαυόμαστε στην επίπλαστη αίσθηση της ανακούφισης που δημιουργεί η ελεγχόμενη «αποκλιμάκωση» στην Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση της προηγούμενης περιόδου…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Άλλωστε η διαχείριση του καθεστώτος του ΜΗ πολέμου, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ήταν προνομιακό πεδίο για την Ελληνική εξωτερική πολιτική, ενώ το ίδιο το κόστος διαχείρισης αυτού του γκρίζου περιβάλλοντος, ανέκαθεν υπήρξε δυσβάστακτο για την χώρα. 

Πρώτον γιατί ως «προϊόν» το καθεστώς του ΜΗ πολέμου, ήταν κατά κανόνα «ελαττωματικό», και αυτό το επιβεβαιώνει πριν απ’ οτιδήποτε άλλο η μεταβατικότητα και φυσικά η προσωρινότητά του. 

Δεύτερον γιατί η «αγορά» του είναι κατά κανόνα πανάκριβη, αφού το εκάστοτε τίμημα, είναι η αμετάκλητη κατάρρευση ενός μεγάλου μέρους από το νομικοπολιτικό οπλοστάσιο που έχει στην διάθεσή της η πατρίδα μας προκειμένου να διαχειριστεί τις κρίσιμες, σημαντικές και διαρκείς προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη. 

Τρίτον γιατί η επάνοδος από το περιβάλλον του ΜΗ πολέμου στο καθαρά συγκρουσιακό περιβάλλον, πραγματοποιείται κάθε επόμενη φορά με ακόμη δυσμενέστερους όρους σε σχέση με κάθε προηγούμενη, αφού ΚΑΙ τα τετελεσμένα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η χώρα καθίστανται πολυπληθέστερα και περισσότερο δυσκολοξεπέραστα, αλλά ΚΑΙ η πραγματική θέση της στο περιφερειακό σύστημα ισορροπιών επιδεινώνεται σταθερά.

Σε όλα τα παραπάνω, που διατηρούν στο ακέραιο την επικαιρότητα και την σπουδαιότητά τους, θα πρέπει να συνυπολογιστεί πως η τελευταία κρίση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, διαφέρει ως προς τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά από κάθε προηγούμενη. Αυτή η κρίση, δεν ήταν μια αυτοτελής έξαρση στην παραδοσιακή Ελληνοτουρκική αντιπαλότητα, αλλά μέρος μιας βίαιης και πολυμετωπικής απόπειρας την οποία ενορχήστρωσε η Τουρκική Εξωτερική πολιτική, προκειμένου να αναδείξει ολοκληρωμένα την νέο-οθωμανική της ατζέντα και να την επιβάλει ως αναπόσπαστη παράμετρο στις περιφερειακές εξελίξεις αλλά και συνολικά στο Διεθνές Σύστημα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο συγκεκριμένος κύκλος της κλιμάκωσης, χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερη πολυμορφία, διάρκεια αλλά και ένταση. Και κυρίως, αυτός είναι ο λόγος που αυτή η κλιμάκωση υπήρξε επιπροσθέτως ΚΑΙ πολυπαραγοντική.

Το δεύτερο στοιχείο που διαφοροποιεί σημαντικά αυτήν την κρίση από κάθε προηγούμενη, είναι ο «εκβιαστικός» τρόπος με τον οποίο εξανάγκασε την...

Δεν είναι διπλωματία αλλά μια καλοστημένη παγίδα που σπαταλά το νομικοπολιτικό κεφάλαιο της χώρας

Όχι… Καμία απολύτως σκυτάλη δεν πέρασε στα χέρια της Διπλωματίας και καλό θα είναι να σταματήσουν κάποιοι να αναπαράγουν επικίνδυνες αυταπάτες. Η περίοδος που μεσολαβεί είναι εξαιρετικά κρίσιμη και τα άλλοθι δεν ενδείκνυνται στο περιβάλλον μιας Εξωτερικής πολιτικής που δείχνει πρόθυμη να ενδώσει στις πολλαπλές πιέσεις που ασκούνται από «φίλους» και εχθρούς, οι οποίοι επιδιώκουν να ακυρώσουν και την τελευταία ικμάδα της…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η πραγματική Διπλωματία, και δη η μαχητική Διπλωματία, αρνείται να πιάσει στα χέρια της αυτό το προϊόν της ανίερης συναλλαγής που ορισμένοι επιμένουν να αποκαλούν «σκυτάλη», γι’ αυτό και επιστρατεύεται η προσχηματική Διπλωματία και μάλιστα στην πιο αποκρουστική της εκδοχή. Κι αυτό, σε μια ιστορική συγκυρία που όλοι αναζητούν φερετζέ ικανό να προσδώσει πέτσινο κύρος και επίφαση νομιμότητας, στην βρώμικη παρτίδα που χορογραφούν και στην οποία επιδιώκουν να παγιδεύσουν αμετάκλητα την χώρα.

Η Διπλωματία έχει κανόνες, εμπλεκόμενα μέρη που συνδιαλέγονται, έχει αρχές, θέσφατα, αδιαπραγμάτευτα πεδία, έχει κόκκινες γραμμές, οριοθετεί τις στάσεις και τις συμπεριφορές των συνδιαλεγομένων, μέσα από ένα πλαίσιο πολύ συγκεκριμένων αιτημάτων. Κυρίως όμως διεκπεραιώνεται σε ένα περιβάλλον Δικαίου, μέσα στο οποίο «κλειδώνουν» βηματισμοί και οριστικοποιούνται αποφάσεις.

Στην συγκεκριμένη φαρσοκωμωδία όμως στην οποία σύρεται η χώρα μας εκβιαστικά, δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα. Γι’ αυτό και το πρώτο πράγμα το οποίο οφείλει να ξεκαθαρίσει ο Έλληνας πρωθυπουργός και μάλιστα οφείλει να το κάνει με διάγγελμά του, είναι...

Διάλογος βιώσιμος, παραγωγικός και με διεθνείς εγγυήσεις όχι με όρους με τους οποίους γελούν και τα τουρκικά πόμολα

Σε πείσμα όλων όσων σπεύδουν να πανηγυρίσουν για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, εμείς θα επιμείνουμε πως η περίοδος που διανύουμε δεν προσφέρεται για εφησυχασμό και αυταπάτες…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η συγκρουσιακή κατάσταση που υπάρχει αυτήν την στιγμή στο Αιγαίο και συνολικά στην ΝΑ Μεσόγειο, έχει έκδηλα τα χαρακτηριστικά της προπαρασκευής για πολεμική αναμέτρηση, και αυτά δεν πρόκειται να οδηγηθούν σε αποκλιμάκωση αν προηγουμένως δεν καταγραφούν ευρείας έκτασης μεταβολές επί του πεδίου.

Ο Ερντογάν τις έχει ανάγκη αυτές τις μεταβολές, διότι σε διαφορετική περίπτωση γνωρίζει καλά πως ο ίδιος θα έχει πολύ άσχημο τέλος. Ομοίως ανάγκη τις έχει ΚΑΙ η Τουρκία εν συνόλω, διότι μόνο μέσα από αυτές μπορεί να διαχειριστεί επιτυχημένα την ιστορική πρόκληση που την αφορά ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη που φιλοδοξεί να διαδραματίσει και αυξημένο διεθνή ρόλο. Σε διαφορετική περίπτωση, αυτό που έρχεται είναι η ραγδαία και ανεξέλεγκτη γεωστρατηγική της αποκαθήλωση και εν τέλει ο εδαφικός της διαμελισμός.

Τα χαρακτηριστικά λοιπόν αυτής της σύγκρουσης είναι ευρύτερα. Δεν πρόκειται για μια ακραία εκδήλωση της παραδοσιακής ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, αλλά για μια ευρύτερη και πολυπαραγοντική γεωπολιτική διεργασία. Μέσα σ αυτήν, η Ελλάδα εκλαμβάνεται από φίλους και αντιπάλους ως ένα αδύναμο και φτηνό αναλώσιμο, ένα μέρος του οποίου μπορεί να εκχωρηθεί στον απαιτητικό γείτονα και ένα άλλο μέρος μπορεί να...

Εθνικός ιστορικός αναθεωρητισμός με επίκεντρο την αποκατάσταση των γεωπολιτικών στρεβλώσεων

Η πατρίδα μας, οφείλει να επενδύσει στον δικό της εθνικό ιστορικό αναθεωρητισμό, προσβλέποντας στην αποκατάσταση των γεωπολιτικών στρεβλώσεων που της επιβλήθηκαν... Κανένας συμβιβασμός, αλλά και κανένας διάλογος με φοβικές προδιαγραφές ήττας δεν μπορεί να ξεκινήσει με συμβαλλόμενο μέρος την επιθετικά αναθεωρητική Τουρκία, αν προηγουμένως και ως πρώτο βήμα αποφασιστικής εθνικής χειραφέτησης, δεν ανατραπεί πλήρως η σκακιέρα των ανίερων συμβιβασμών που έχουν προηγηθεί. Αυτό σημαίνει πως...

Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση αυτή την στιγμή να προσέλθει σε συνομιλίες με κανέναν, διότι απλούστατα δεν διαθέτει αιτήματα και πλαίσιο διαπραγματευτικών στόχων προκειμένου να διαχειριστεί αποτελεσματικά μια διαπραγμάτευση. Πολύ δε περισσότερο όταν στην απέναντι μεριά του τραπεζιού, βρίσκεται η επιθετικά αναθεωρητική Τουρκία…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η διαπραγμάτευση είναι μια διεργασία δυναμική με απαιτήσεις και παραχωρήσεις και το αποτέλεσμά της καθίσταται βιώσιμο και επωφελές, μόνον όταν αντιστοιχίζεται σε ένα ισοζύγιο συμπεφωνηθέντων, με επίσης δυναμική φυσιογνωμία επί του πεδίου αλλά ΚΑΙ των κανόνων...

Η Τουρκία πιέζει προκειμένου να σύρει την Ελλάδα σε διάλογο, αλλά το μόνο που είναι διατεθειμένη να συνεισφέρει σ αυτόν, είναι μια λίστα ισχυρών απαιτήσεων οι οποίες σχετίζονται με τον σκληρό πυρήνα του εθνικού γεωπολιτικού μας περιουσιολογίου, ενώ πίσω από αυτές, βρίσκεται πάντα η σταθερή τουρκική επιδίωξη για την ολοκληρωτική ακύρωση της χώρας μας ως γεωπολιτικό μέγεθος και την πλήρη κατάλυση του δικαιώματός της να ασκεί ολοκληρωμένη πολιτική κυριαρχία στο παραδοσιακό γεωπολιτικό της αποτύπωμα...

Όμως… Όταν στο τραπέζι των συνομιλιών το ένα μέρος προσέρχεται κουβαλώντας μαζί του την προίκα του προς διάθεση, ενώ το άλλο προσέρχεται με το πιστόλι απασφαλισμένο προκειμένου να πλιατσικολογήσει όσο περισσότερα μπορεί, τότε… Αυτό ΔΕΝ είναι διάλογος... ΔΕΝ συνιστά διαπραγμάτευση... Είναι μια επικίνδυνη φαρσοκωμωδία που ισοδυναμεί με απροκάλυπτη γεωπολιτική αυτοκτονία του μίζερου και άτολμου "διαπραγματευτή".

Επομένως…