Ο Α. Σαμαράς ως αναπόσπαστο μέρος της κυβερνητικής λύσης

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο πρώην πρωθυπουργός, έσπευσε γι’ ακόμη μια φορά να δηλώσει «ΠΑΡΩΝ» στις εξελίξεις και να αποσαφηνίσει προς πάσαν κατεύθυνση, ότι συναρτά απολύτως τον βηματισμό και τις εν δυνάμει πρωτοβουλίες που πρόκειται να αναλάβει, με όλα όσα τον ανησυχούν και σχετίζονται με την πορεία της χώρας σε ένα περιβάλλον αυξημένων κινδύνων και πολυσύνθετων απειλών, αλλά και με το φαινόμενο της ανατροφοδοτούμενης έκπτωσης των θεσμικών λειτουργιών, που φαίνεται να προσλαμβάνει πλέον απροκάλυπτα καθεστωτικά χαρακτηριστικά. Όμως - όπως άλλωστε ήταν και αναμενόμενο - ο Α. Σαμαράς, ούτε αυτήν την φορά άνοιξε όλα τα χαρτιά του και κατά την άποψή μας έπραξε ορθά…

Πριν απ’ όλα διότι μετά από την ανακοίνωση του αμφιλεγόμενου εγχειρήματος Καρυστιανού, αλλά και μετά από την ανάληψη της γνωστής πρωτοβουλίας Τσίπρα (και πάντα με την αμέριστη στήριξη των ΜΜΕ) η κυρίαρχη πολιτική συζήτηση έχει εγκλωβιστεί προσωρινά στην αναπαραγωγή μιας εκφυλιστικής ατζέντας, που ΔΕΝ θέτει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τα μεγάλα προβλήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η πατρίδα μας, αλλά την ίντριγκα και τον πολιτικό αποπροσανατολισμό, επιδιώκοντας να εκπαιδεύσει την κοινωνία στην ιδέα της πολιτικοποίησης της κατινιάς και να την καθηλώσει σε μια αδιέξοδη κομματοκεντρική εσωστρέφεια που την παροπλίζει και που εν τέλει ακυρώνει τον ρόλο της ως κρίσιμη συνιστώσα της Εθνικής μας ισχύος.

Εάν λοιπόν ο πρώην πρωθυπουργός θέλει πραγματικά να αποστασιοποιηθεί από αυτήν την επικίνδυνη νοσηρότητα και κυρίως εάν θέλει να αποσυνδέσει πλήρως...

Ψήφος αποδήμων - Κορυφαίο πολιτικό και κυριαρχικό δικαίωμα με ευρύτερο γεωπολιτικό και διπλωματικό αποτύπωμα

Ας ξεκινήσουμε από μια βασική και αδιαπραγμάτευτη παραδοχή… Οι κυβερνήσεις που στηρίζουν την πολιτική τους μακροημέρευση στην εύνοια των «προστατών», στην περί διαγραμμάτων διακυβέρνηση κατά την διάρκεια της οποίας η ουσιαστική ενασχόληση με τις διαχρονικές κακοδαιμονίες του τόπου θεωρείται απαγορευμένη και ανεπίτρεπτη πράξη και στην νοσηρή πελατειακή σχέση του κράτους με τους ψηφοφόρους, είναι κυβερνήσεις που κατά κανόνα ΔΕΝ διακρίνονται για την αυθεντικότητα, την αμεροληψία και τα ειλικρινή κίνητρα που θα έπρεπε να διέπουν τις πολιτικές τους αποφάσεις…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από αυτήν την άποψη, η βιασύνη με την οποία σπεύδει η συγκεκριμένη κυβέρνηση να τροποποιήσει τον νόμο 4648/19 για την ψήφο των αποδήμων, δεν είναι προϊόν του ειλικρινούς ενδιαφέροντός της για την άσκηση ενός κρίσιμου πολιτικού δικαιώματος από τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που βρίσκονται πλέον μόνιμα στο εξωτερικό. 

Άλλωστε η έλλειψη ουσιαστικού ενδιαφέροντος για την τύχη των αποδήμων αλλά και για το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ΚΑΙ ο εκτός της επικράτειας της χώρας Ελληνισμός, επιβεβαιώνεται από το κλείσιμο Ελληνικών σχολείων, από την συρρίκνωση των Ελληνικών προξενείων, αλλά και από την συνολική αντιμετώπιση που επιφυλάσσεται στους αναγνωρισμένους Έλληνες μειονοτικούς (Βλέπε Β. Ήπειρο, Ουκρανία, Κριμαία κλπ).

Αρκετοί συμπολίτες μας χαρακτηρίζουν την κυβερνητική πρωτοβουλία για την «βελτίωση» του νόμου του 2019, ως κίνηση αποπροσανατολισμού μέσα από την οποία το κυβερνητικό επιτελείο επιδιώκει να...

Οι εκλογές… Ο Περικλής… Ο Αριστοτέλης… Και ο οπαδός…

Μια και έρχονται εκλογές, ας πάρω κι εγώ θέση. Πολίτης είμαι κι εγώ. Έχω άποψη. Και την εκφράζω όσο μου επιτρέπεται. Αν και, κατά την άποψή μου, μού επιτρέπεται στον βαθμό που δεν θίγω τα κατεστημένα…

γράφει ο Γιώργος Ιεροδιάκονος

Ας ξεκαθαρίσουμε όμως πρώτα. Είναι οι εκλογές δημοκρατική διαδικασία; Ναι ή όχι; Η απάντηση, όσο κι αν εκπλήσσει τους πολλούς είναι ΟΧΙ. Ακριβώς το αντίθετο ισχύει. Καθότι η ειδοποιός διαφορά της δημοκρατίας έναντι των αριστοκρατικών πολιτευμάτων είναι ακριβώς αυτές ταύτες οι εκλογές. Στην μεν δημοκρατία οι διοικούντες αναδεικνύονται με κλήρωση, ενώ στην αριστοκρατία με εκλογή. Αυτό μπορεί να σοκάρει τους απληροφόρητους ψηφοφόρους-τηλεθεατές, αλλά ο Αριστοτέλης ορίζει αυτή την ειδοποιό διαφορά μεταξύ των δύο πολιτευμάτων με τον πλέον σαφή ορισμό «Λέγω δ’ οίον δοκεί δημοκρατικόν μεν το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν» : (Πολιτικά, Δ, 1294b, 8-9).

Ορίζεται ρητά και στον Επιτάφιο του Περικλή: «και όνομα μεν κέκληται δημοκρατία διά το μη οικείν εν ολίγους αλλ’ ες πλείονας», δηλαδή, το πολίτευμά μας ονομάζεται δημοκρατία επειδή η διοίκηση ασκείται από τους πολλούς και όχι από τους λίγους.

Με ποιο τρόπο επιτυγχάνεται αυτό; Το αποσαφηνίζει ο Ηρόδοτος στον διάλογο μεταξύ του Μεγάβυζου (υποστηριχτή της ολιγαρχίας), του Δαρείου (υποστηριχτή της μοναρχίας) και του... 

Παλιοί καλοί μου φίλοι…

Παλιοί καλοί μου φίλοι, δείχνουν γοητευμένοι με το ύφος και τις δηλώσεις του Μητσοτάκη στην φετινή ΔΕΘ... Θλίβομαι…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Όχι για την ελαφρότητα και την απερισκεψία των ανθρώπων... Ούτε για την πρωτοφανή πολιτική μας ανωριμότητα, που μετατρέπει μια κοινωνία -παρά τον βούρδουλα- σε χαζόψαρο τρίτης διαλογής, πρόθυμο να καταπιεί ότι του σερβίρουν...

Θλίβομαι για το τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει η πατρίδα μας... Και κυρίως για την ευκολία με την οποία το σύστημα κατασκευάζει κάθε φορά τις απαραίτητες στρατιές συνενόχων...

Παλιοί καλοί μου φίλοι, θλίβομαι ειλικρινά που γι’ ακόμη μια φορά ΔΕΝ κατανοήσατε, ότι ο Μητσοτάκης ανέβηκε στην ΔΕΘ, έχοντας επιφορτιστεί με την αρμοδιότητα να επιλύσει έναν ΤΡΙΠΛΟ ΓΡΙΦΟ, και επιχειρεί να το κάνει ποντάροντας στην αφέλεια των ανθρώπων...

• Το πρώτο ζήτημα που έπρεπε να επιλύσει, ήταν να ρεφάρει με το ψέμα με το οποίο σας εξαπάτησε, για τις μεγάλες πέτσινες υποσχέσεις που έδωσε σχετικά με την πατσαβούρα των Πρεσπών. 

Λυπάμαι αλλά με την στάση σας αθωώσατε... Τον εγκληματία... Τον ψεύτη... Το ψέμα...ΚΑΙ εν τέλει την ίδια την πατσαβούρα.

Συγχαρητήρια… Η εικόνα της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας που...

Σε ποιον να “αναθέσω” την σωτηρία μου, όταν γίνουν ξανά εκλογές στην Ελλάδα;

Ποιον να ψηφίσω να με “σώσει”, όταν γίνουν ξανά εκλογές στην Ελλάδα;

Το ερώτημα αυτό, τίθεται διαρκώς από τους πολίτες (ιδιώτες κατά την αρχαιοελληνική έννοια) στην Ελλάδα του 2010 – 2018. Και λέω πολίτες – ιδιώτες, διότι η “σωτηρία” δεν είναι ένα εμπορεύσιμο, διαπραγματεύσιμο, ή προσφερόμενο προϊόν. Ειδικά εάν έχει την έννοια της απελευθέρωσης της πατρίδας και του λαού της, από δεσμεύσεις που της/του επέβαλλαν τρίτοι ως προς το Έθνος, έγιναν αποδεκτές από μια μικρή πλειοψηφία ως ποσοστό του πληθυσμού – ψηφοφόρων (και λόγω εκλογικού συστήματος και αποχής), τότε...