Είναι προφανές, πως αν δεν θέλουμε να παραμείνει και ο φετινός γιορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς, στα μυαλά των ανθρώπων ως μια «υποχρέωση» η οποία θα πρέπει απλώς να διεκπεραιωθεί...
Τότε θα πρέπει να μην παραμείνουμε προσκολλημένοι - και αυτή τη φορά - στο φρεσκάρισμα της μνήμης για όλα αυτά που έκαναν οι προηγούμενοι, ούτε βεβαίως σε μια γενική αφοριστική καταγγελία για το σύστημα της εκμετάλλευσης που πρέπει με τον αγώνα των λαών να ανατραπεί.
Οι μεγάλες αλήθειες, δεν μπορεί να αφυδατώνονται από το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, μέσα από στείρες και άγονες φραστικές επαναλήψεις που δεν οδηγούν πουθενά.
Οι εργατοϋπάλληλοι της Ελλάδας, κάνοντας τον αναγκαίο απολογισμό μετά από οκτώ χρόνια μνημονίων, δεν μπορούν απλά να φρεσκάρουν τη μνήμη τους ανακαλώντας σε αυτήν τους νεκρούς του Σικάγου, του αγώνες των καπνεργατών και τους εκτελεσμένους της Καισαριανής.
Οφείλουν να προκληθούν και να καταγράψουντουλάχιστον, όλα αυτά που αισθάνονται να τους έλειψαν, όλα αυτά που έλειψαν και δεν τους ενέπνευσαν, όλα εκείνα που έλειψαν και δεν τους συσπείρωσαν, όλα όσα έλειψαν και...
