Η τραγωδία περνάει στην Ιστορία ως η πιο φονική πυρκαγιά
στην ευρωπαϊκή ιστορία μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πιο φονική μοναδική
πυρκαγιά στον πλανήτη τον 21ο αιώνα και μια από τις μεγαλύτερες εθνικές
καταστροφές της σύγχρονης Ελλάδας. Πέραν, λοιπόν, όλων των άλλων ευθυνών
(διαχρονικών και τωρινών) και παθογενειών της σύγχρονης ελληνικής
πραγματικότητας, που πρέπει να αναζητηθούν, να αποδoθούν και να θεραπευτούν,
προκύπτει και η άμεση ανάγκη αλλαγής του μέχρι σήμερα εφαρμοζόμενου μοντέλου
δασοπυρόσβεσης-αεροπυρόσβεσης στην Ελλάδα.
Επιδεικνύοντας μια μάλλον υπερβάλλουσα επιμονή σε μια
φιλοσοφία «κάνουμε ό,τι κάναμε πάντα αφού αυτό λειτουργεί«, οι αρμόδιες
υπηρεσίες εφάρμοζαν εδώ και περίπου 40 χρόνια το ίδιο μοντέλο δασοπυρόσβεσης
στις βασικές του αρχές. Την σημερινή εικόνα συνθέτουν αεροπυροσβεστικά μέσα, τα
οποία είναι συμπληρωματικά των χερσαίων. Η ανάπτυξη «στρατηγικών»
αεροπυροσβεστικών ικανοτήτων θεωρείται από αδύνατη έως ανεπιθύμητη, ενώ
περιορισμένη εφαρμογή είχαν βρει νέες τεχνολογίες στους αισθητήρες, τις
επικοινωνίες και τη διαχείριση πληροφοριών. Όμως, αυτή δεν ήταν η μόνη επιλογή
που υπήρχε.
Στο μακρινό 1996 είχα ξεκινήσει να μελετώ τις...
