Covid-19… Η Γεωπολιτική και η Οικονομία του αγοραίου τσαρλατανισμού.

 Για να τελειώσει επιτέλους αυτός ο παραλογισμός με την ανεξέλεγκτη «εισβολή» εμμονικών, μωροφιλόδοξων και κάθε λογής ψεκασμένων, που διεκδικούν ρόλο πρωταγωνιστικό στον δημόσιο διάλογο, στο κοινωνικό γίγνεσθαι και εν τέλει στην ίδια την πολιτική διεργασία, καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε κυρίαρχη άποψη είναι ex officio και συστημική. Και αυτή η σχέση είναι διαλεκτική, χαρακτηρίζεται από έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, και είναι  εκ των πραγμάτων μια σχέση ανατροφοδούμενη. Επομένως κανένας δεν ανακάλυψε την Αμερική μιλώντας για το αυτονόητο, αλλά και ουδείς χρίζεται «επαναστάτης» και αντισυμβατικός, επειδή «πουλά» κίβδηλο «αντισυστημισμό» με τους βαρύγδουπους και συχνά άφρονες ισχυρισμούς του.

Προφανώς η παραπάνω παραδοχή, ισχύει και για τις κυρίαρχες προσεγγίσεις που σχετίζονται με την covid19, και είναι βέβαιο πως ανεξάρτητα από την αυτοτέλεια και την εγκυρότητα της επιστημονικής τους στοιχειοθέτησης, η πολιτική και διαχειριστική εργαλειοποίησή τους είναι δεδομένη στο πλαίσιο του ιδιαίτερου συστημικού τους ρόλου.

Το «Σύστημα» άλλωστε διεθνώς τελεί υπό μια διεργασία διαρκούς ανασύνταξης. Καινούριες ισορροπίες τόσο στην Οικονομία όσο ΚΑΙ στην κοινωνία βρίσκονται υπό διαμόρφωση. Ισχυρά οικονομικά συμφέροντα συγκρούονται και η έκβαση αυτής της σύγκρουσης προφανώς ΔΕΝ είναι προδιαγεγραμμένη.

Τα κρισιακά φαινόμενα της προηγούμενης δεκαετίας, παρά την ποικιλομορφία με την οποία εκδηλώθηκαν και το εύρος των συνεπειών με τις οποίες σάρωσαν περιφερειακές και εθνικές Οικονομίες και κοινωνίες, δεν έχουν ολοκληρώσει το βασικό προαπαιτούμενο κάθε κρισιακής περιόδου που δεν είναι άλλο από...

Κορωνοϊός και παγκοσμιοποίηση

Αν και είναι πολύ νωρίς να προβλέψει κάποιος την μορφή της μετά κορωνοϊού εποχής, εν
τούτοις οι πρώτες αντιδράσεις κυβερνήσεων και κρατών δείχνουν μια πλήρη μεταστροφή στα
κελεύσματα της ελεγχόμενης παγκοσμιοποίησης.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ

Η κρίση του κορωνοϊού απέδειξε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη αδυναμία
των υπερκρατικών οργάνων να ανταπεξέλθουν στον ρόλο που τους ανατέθηκε, και έρχεται να
επιβεβαιώσει ξανά την ρήση του παλιού παραμυθιού: «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Όλα τα θεσμικά όργανα της παγκοσμιοποίησης, όλοι οι μηχανισμοί που θα έπρεπε να είχαν
αποτρέψει την εξάπλωση της πανδημίας, όλοι αυτοί οι παγκόσμιοι θεσμοί στους οποίους εξ
ορισμού θα μπορούσε να βασιστεί η ανθρωπότητα στα πλαίσια ενός παγκόσμιου
ενοποιημένου κόσμου ανοικτών συνόρων, απέτυχαν παταγωδώς με εντελώς ντροπιαστικό
τρόπο. Κι αυτό διότι η παγκοσμιοποίηση δεν φτιάχτηκε για να ωφελήσει τον κόσμο, αλλά για να τον απομυζήσει.

Αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί το εθνικό κράτος ως οντότητα εμφάνισε σ’ αυτή την κρίσιμη
στιγμή τόση ζωτική αποτελεσματικότητα. Κακά τα ψέματα, το έθνος εξακολουθεί να
προσφέρει την πιο αξιόπιστη και πειστική πρόταση.

Και από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την δήθεν παγκόσμια ενοποιημένη κοινότητα να
αποδεικνύεται απλά μια καρικατούρα. Η απόπειρα του Τραμπ να...

Επιστροφή στην κανονικότητα με προαπαιτούμενο την θεσμική οχύρωση της κοινωνίας

Ακόμη και τα πιο σημαντικά και κρίσιμα αιτήματα, εάν αποσπαστούν από το συνολικότερο περιβάλλον μέσα στο οποίο προορίζονται να λειτουργήσουν ως εφαρμοσμένες πολιτικές, αποδυναμώνονται, αφυδατώνονται από το ουσιαστικό περιεχόμενό τους, και αντί να οριοθετούν λύσεις αναγκαίες και επείγουσες, αυτό που κάνουν τελικά είναι να τροφοδοτούν αυταπάτες, αδιέξοδα και κοινωνικό διχασμό…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η εμφάνιση του κορωνοϊού, υπήρξε σοκ για την ανθρωπότητα, με πολύπλευρες και δυσκολοδιαχειρίσιμες προεκτάσεις. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οικονομικής διαχείρισης που υιοθετήθηκε από τον Δυτικό κόσμο τα τελευταία σαράντα χρόνια, αμφισβητείται πλέον εκ θεμελίων, και οι πολιτικές ελίτ επιχειρούν να αγοράσουν χρόνο, στην προσπάθειά τους να συντονιστούν και να υιοθετήσουν ένα πακέτο μεταρρυθμίσεων, επιδιώκοντας να προστατεύσουν τα θεμέλια του συστήματος από ευρύτερους κλυδωνισμούς.

Την ίδια στιγμή, η ανάγκη βίαιης προσαρμογής των πάντων σε ένα περιβάλλον γενικευμένης απορρύθμισης, επιδιώκεται να συνδυαστεί και με την ενεργοποίηση σχεδίων που ήταν στα σκαριά, στο πλαίσιο της διαρκούς προσπάθειας του συστήματος να «αναγεννάται» μέσα από τα αδιέξοδα, τους ανταγωνισμούς και τις συγκρουσιακές αντιπαραθέσεις των συνιστωσών του.

Όλα τα παραπάνω βεβαίως, καθίστανται πολλαπλά δυσκολότερα και περισσότερο σύνθετα ως προς την διαχείρισή τους, στην συγκεκριμένη ιστορική εποχή, που το γεωπολιτικό στάτους αναζητά καινούρια επίπεδα ισορροπίας, σε μια συνολικά νέα κατάσταση που την προσδιορίζουν δυναμικές ανατροπές και...