Στην πατριδογνωσία πήραμε "μηδέν"...

γράφει ο Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Η Βασιλεία στην Ελλάδα δεν είναι ανιθαγενής. Υπήρξε ξενόφερτη και ντε φάκτο επιβεβλημένη. Καταγράφεται ως μια απολύτως νοσηρή παράμετρος, που έδωσε περιεχόμενο στην ξένη εξάρτηση και απετέλεσε το κυρίαρχο πολιτικό υλικό με το οποίο δομήθηκε το καθεστώς της υποτέλειας στην Ελλάδα...

Τα ισχυρά συγκροτημένα  - και πάντα ξένα - συμφέροντα τα οποία εκπροσώπησε, την "αναβάθμισαν" ταχύτατα από τοποτηρητή της δημιουργίας ενός Ελληνικού κράτους με συγκεκριμένη φυσιογνωμία, σε ενεργό καταλύτη της ανατροφοδοτούμενης αποδόμησης και του γεωπολιτικού του εκφυλισμού...

Η καρκινική ιδιοσυστασία της, την κατέστησε πρωταγωνίστρια και ενορχηστρωτή του εθνικού διχασμού. Με την στάση και την συμπεριφορά των εκπροσώπων της, τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας, υπηρέτησε με τον πλέον αυθεντικό όσο και ακραίο τρόπο το "διαίρει και βασίλευε", ενώ με τις αποφάσεις της και τους κρίσιμους χειρισμούς της, αυτό που κατά κανόνα επισφράγισε ήταν...

Οι Βασιλιάδες στην Ελλάδα, ΔΕΝ ήσαν τα πριγκιπόπουλα των παραμυθιών

Θα περάσει κι αυτό… Μιλάω για τα ελάχιστα 24ωρα που απομένουν μέχρι να ολοκληρωθεί η κηδεία του έκπτωτου, οπότε θα σβήσουν και πάλι τα φώτα της ράμπας στην οποία κάνουν παρέλαση οι ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ πολιτικές μας εμμονές, που αίφνης ξαναζωντάνεψαν για να θυμίσουν σε όλους την ευκολία με την οποία αυτός ο λαός στοιχίζεται πίσω από πέτσινες σημαίες, κίβδηλα οράματα και πλαστικά παραμύθια που τον διχάζουν, που συντηρούν και αναπαράγουν την πολιτική ρηχότητα της σκέψης του και που σε τελευταία ανάλυση τον καθιστούν έρμαιο των κάθε λογής καλοθελητών που αφυδάτωσαν και συνεχίζουν να αφυδατώνουν συστηματικά, κάθε ικμάδα της χώρας μας στο διάβα της Ιστορίας...

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ημιμάθεια, ο καιροσκοπισμός και η πολιτική απερισκεψία, δημιουργούν ρεύμα σε μια κοινωνία που προσπαθεί να οριοθετήσει την πολιτική της περπατησιά, αναζητώντας δεκανίκι σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την υποχρέωσή της να ανακτήσει την εθνική της αυτοπεποίθηση προκειμένου να επαναπροσδιορίσει τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας.

Από το αμφισβητούμενο 99% υπέρ της επιστροφής του Κωνσταντίνου Α’ τον Δεκέμβριο του 1920, μέχρι το επίσης νόθο δημοψήφισμα του 1935 για την επαναφορά της Μοναρχίας και από την αποστασία του 1965, έως το 69,2% του ΟΧΙ που αποτυπώθηκε στο δημοψήφισμα του 1974, αυτή η κοινωνία…

• Άλλοτε επικροτούσε με τα «ΝΑΙ» της ένα φαντασιακό νεφέλωμα (τέτοιο ήταν η φιλομοναρχική αντίληψη) αποκομμένο πλήρως από τους ρόλους που του ανατέθηκαν και τις επιδιώξεις εκείνων που το επέβαλαν στην χώρα…
• Και άλλοτε αλλοτρίωνε με τα «ΟΧΙ» της, κάθε σοβαρή πολιτική προσδοκία που θα μπορούσε να βγάλει τον τόπο μας από την μιζέρια και την υποτέλεια και να ανοίξει τον δρόμο για μια Ελλάδα διαφορετική.

Ο θάνατος του έκπτωτου, έφερε και πάλι στην επιφάνεια πέτσινα διλήμματα και πλαστικές προσδοκίες που...