Η ενεργητική προσέγγιση Χάφταρ, αναντίρρητα συνιστά μια στροφή στην τακτική της Ελληνικής Διπλωματίας, η οποία κάτω από την πίεση των εξελίξεων, θα μπορούσε να αναβαθμιστεί σε στρατηγική μεταστροφή – έστω και μερική – της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, στην κατεύθυνση σημαντικής ενίσχυσης της Εθνοκεντρικότητάς της...
Πρόκειται για μια εξέλιξη που έρχεται αρκετά καθυστερημένα, εξ αιτίας ΚΑΙ της νοσηρής αντίληψης του παρασιτικού προστατευτισμού στην οποία έχει παραδοθεί διαχρονικά η πολιτική τάξη της χώρας, κι από αυτήν την άποψη, είναι πάρα πολύ νωρίς για να αξιολογήσει κανείς το βάθος της, την αποφασιστικότητα των κυβερνητικών στελεχών, και κυρίως τον βαθμό της ενσωμάτωσής της, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο χειρισμών αναφορικά με την διαχείριση κρίσιμων εθνικών υποθέσεων.
Προφανώς δεν συμμεριζόμαστε τις εύκολες και απλουστευτικές προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν με υπερφίαλο μαξιμαλισμό και υπερδοσολογία αισιοδοξίας τους κυβερνητικούς χειρισμούς. Η κυβέρνηση εν συνόλω παραμένει ανησυχητικά ευάλωτη σε ελληνοπρεπέστατη kolotoumpa, εξ αιτίας πιέσεων, εκθέσεων, ανέξοδων υποσχέσεων αλλά και ενδεχόμενων εκβιαστικών αντιπερισπασμών.
Και προφανώς δεν θεωρούμε διόλου επαρκείς ούτε βεβαίως και καθησυχαστικές, τις δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, μηδέ και του πρωθυπουργού εξαιρουμένου, για δυναμική απάντηση της χώρας τόσο σε διπλωματικό όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο, στην περίπτωση που δεν γίνουν σεβαστά τα αυτονόητα.
Όχι γιατί αυτές οι δηλώσεις δεν είναι ευπρόσδεκτες και απολύτως αναγκαίες. Αλλά γιατί είναι βέβαιο πως ΔΕΝ θα καρποφορήσουν εάν...
