Το σημαντικό στοιχείο που αναδεικνύεται από την χθεσινή εισηγητική ομιλία Κασσελάκη, ΔΕΝ είναι ΟΥΤΕ τα πηγαδάκια που έκαναν την εμφάνισή τους κατά την διάρκεια του σόου της πρώτης ημέρας του Συνεδρίου, ΟΥΤΕ φυσικά το παρασκήνιο που προηγήθηκε και το οποίο τροδοφότησε με την σειρά του το συγκεκριμένο εκφραστικό ξέσπασμα του ανδρός…
Άλλωστε αυτή η ιντριγκαδόρικη νοσηρότητα, είναι σύμφυτη με την οργανωτική περπατησιά της Αριστεράς και από αυτήν την άποψη δεν συνιστά παράμετρο άξια λόγου, που θα πρέπει να απασχολήσει ιδιαίτερα την όποια αμερόληπτη πολιτική ανάλυση της επόμενης μέρας…
Αυτό όμως που αξίζει πραγματικά τον κόπο να επισημανθεί, σχετίζεται με τα στοιχεία εκείνα τα οποία συνθέτουν το «πολιτικό μανιφέστο» Κασσελάκη, το οποίο ξεχωρίζει πρωτίστως για δύο πράγματα…
- Α. Για την ελεγχόμενη αντιφατικότητα που διαπερνά το περιεχόμενο των στόχων του. Και…
- Β. Για την φυσιογνωμία συγκεκριμένων στοχεύσεων που ενσωματώνονται - όχι τυχαία - σε αυτό και οι οποίες κινούνται στον αντίποδα της καταγεγραμμένης παραδοσιακά «αριστερής» προσέγγισης.
Προφανώς, ΔΕΝ βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή προσπάθεια επικαιροποίησης της αριστερής πολιτικής κουλτούρας. Κάτι τέτοιο άλλωστε ΔΕΝ θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να το ενσωματώσει στις πολιτικές ιεραρχήσεις του ο ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίζουμε και φυσικά ΔΕΝ είναι κάτι που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό, από την κοινωνική βάση του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού, η οποία είναι διαπαιδαγωγημένη να εκδηλώνει τις προτιμήσεις της σε θλιβερές γραφικότητες όπως αυτή του Μπαλάφα, της Ρεπούση, του Κουβέλη, αλλά και των λοιπών πολιτικών αστέρων που κόσμησαν το προεδρείο του.
Βρισκόμαστε όμως σίγουρα αντιμέτωποι με την ευφυή και στοχευμένη προσπάθεια ενός ομολογουμένως έξυπνου τεχνοκράτη, ο οποίος...
