Φαίνεται ότι υπάρχουν αρκετοί συμπολίτες μας οι οποίοι ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο και επιμένουν να προσεγγίζουν – σε ένα βαθμό δικαιολογημένα – με μια συντεχνιακή μονομέρεια όλον αυτόν τον ζόφο που αναδεικνύεται μετά το σπάσιμο του αποστήματος που ακούει στο όνομα Λιγνάδης…
Το ζήτημα όμως κύριοι δεν είναι διόλου απλό. Εμπλέκονται ανήλικα, εμπλέκονται ΜΚΟ, αλλά και χρηματοδοτήσεις. Αποκαλύπτεται περίεργη πολιτική και θεσμική αβανταδορία σε ένα έγκλημα μακροχρόνιο και διαρκές. Οι αρχικές απόπειρες συγκάλυψης δεν έλειψαν, ενώ καταγράφονται μικρές και μεγάλες διασυνδέσεις που διαχέονται σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Κι ακόμη βρισκόμαστε στην αρχή…
Όλα δείχνουν πως πρόκειται για ένα συστημικό πρόβλημα με ευρύτερες προεκτάσεις, που δεν περιορίζεται μόνο στα θεατρικά δρώμενα, αλλά δηλητηριάζει συνολικά την πολιτική ζωή του τόπου και μάλιστα σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία.
Καλό θα είναι να παραμεριστούν οι απλουστευτικές προσεγγίσεις και η συντεχνιακή λογική και να ενεργοποιηθεί η αναγκαία πολιτική επαγρύπνηση όλων μας, διότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Ας μην μας διαφεύγει άλλωστε ότι πριν από λίγο καιρό, με το γνωστό σκάνδαλο των «χρυσών διαβατηρίων» και η πολιτική ελίτ στην Κύπρο περιήλθε στην περιδίνηση αλλεπάλληλων αποκαλύψεων, εν μέσω κρίσιμων εξελίξεων που αφορούν στην ίδια της την υπόσταση. Φαίνεται λοιπόν ότι αίφνης, σύμπας ο Ελληνισμός, εξ αιτίας των εγκληματικών επιλογών των πολιτικών ταγών του, βρίσκεται στριμωγμένος στο καναβάτσο και...
