Λέχθηκαν και γράφτηκαν πολλά με αφορμή τις κρίσεις για την ανάδειξη της νέας στρατιωτικής ηγεσίας και αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο…
Αναμενόμενη ήταν και η κυβερνητική επικοινωνιακή προσπάθεια, μέσα από την οποία επιχειρήθηκε να συνδυαστούν οι κρίσεις, με την πολιτική βούληση για «μεγαλεπίβολες και βαρύγδουπες ανατροπές» που δήθεν έρχονται αλλά που η έλευσή τους ΔΕΝ υποστηρίζεται από τα «συμφραζόμενα» και από τα επισήμως καταγεγραμμένα παρελθόντα.
Με δυο λόγια, οι κρίσεις συνοδεύτηκαν ΚΑΙ αυτήν την φορά, από μπόλικη πολιτική φλυαρία. Υπάρχουν ωστόσο δυο εξαιρετικά κρίσιμες παράμετροι, που ενώ θα έπρεπε να έχουν πρωταγωνιστική θέση στο περιβάλλον των σοβαρών τουλάχιστον προβληματισμών που διατυπώθηκαν, εν τούτοις, η μια από αυτές αποσιωπάται πλήρως και αποσιωπάται συνειδητά, τόσο από τα φόρα των εξειδικευμένων αναλύσεων όσο και από την πολιτικοστρατιωτική ηγεσία στο σύνολό της, ενώ η άλλη ευνουχίζεται συστηματικά, μέσα στις Συμπληγάδες της σκοπιμότητας, αναπαράγοντας αδιέξοδα και διαχρονικές κακοδαιμονίες.
Η κρίσιμη παράμετρος η οποία αποσιωπάται συνειδητά ΚΑΙ από όλους αυτούς που συμβιβάστηκαν με την ιδέα πως η παρουσία τους στα ανώτατα κλιμάκια ευθύνης στην διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων, είναι απλώς ένα μέρος της επαγγελματικής τους ενασχόλησης και ισοδυναμεί επί της ουσίας με ένα ιδιότυπο προσυνταξιοδοτικό καθεστώς, είναι η παράμετρος που σχετίζεται με την επάρκεια του Εθνικού Αμυντικού Δόγματος, για...
