Ολοκληρώθηκε και η φετινή πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Κοντολογίς τελειώνουν - αν δεν τελείωσαν ήδη - και τα τελευταία γιουρούσια των γνωστών ανεγκέφαλων, που περιμένουν εναγωνίως κάποια επέτειο για να φορέσουν και πάλι τις κουκούλες τους, να σπάσουν, να κάψουν, να καταστρέψουν ότι βρουν, υποδυόμενοι τους επαναστάτες…
Γι’ ακόμη μια φορά στον δημόσιο διάλογο, ή για να είμαι πιο ακριβής στους δημόσιους παράλληλους μονολόγους που διεξάγονται κάθε χρόνο τέτοια μέρα, κυριάρχησαν οι ίδιες εμμονικές προσεγγίσεις, τα ίδια υποτίθεται αναπάντητα ερωτήματα, η ίδια φτηνή απόπειρα υποβάθμισης της σημασίας των γεγονότων και φυσικά ή ίδια αήθης προσπάθεια από όλους εκείνους που επιδιώκουν είτε τον αφανισμό είτε την οικειοποίηση των νεκρών εκείνων των αποφράδων ημερών, της μαύρης Δικτατορίας που ολοκλήρωσε το βρώμικο έργο της με τον επώδυνο εθνικό μας ακρωτηριασμό…
Αυτή η τακτική, προφανώς και δεν παραπέμπει σε κανενός είδους υπεύθυνη προσπάθεια ενός λαού που οφείλει να σκύψει με σοβαρότητα πάνω στην Ιστορία του και να διδάσκεται από αυτήν, τόσο ό ίδιος όσο και τα παιδιά του…
Αυτή η τακτική, συνιστά προσβολή της Ιστορίας, από όλους εκείνους που δεν διστάζουν στο όνομα μιας φτηνής, μίζερης και κοντόφθαλμης προσέγγισης, να της αφαιρέσουν το αυτονόητο. Το εθνικό της πρόσημο δηλαδή. Και αυτό συνιστά έγκλημα που...
