-Λύκε- λύκε, είσαι εδώ; -Ετοιμάζω την προσφορά μου και σε κυνηγώ...

Προς κάθε ενδιαφερόμενο επενδυτή  που έχει  όλη την καλή διάθεση να «αξιοποιήσει», ένα μέρος από το ρημαγμένο και αλωμένο τοπίο της Πρώην Αμερ. Βάσης  Γουρνών.

  

Της Βασιλικής Αλεξάκη-Χρονάκη

Γνωρίζετε ότι έρχεστε να επενδύσετε σε ένα τόπο που έχει ζήσει ιστορικές στιγμές και ανήκει σε ένα λαό που αν και η κρίση φαίνεται να τον έχει χτυπήσει καίρια, δε φαίνεται όμως ότι μπόρεσε να τον κάνει να ξεχάσει αυτό που πραγματικά είναι : «..ένας μικρός λαός που δεν παύει να διεκδικεί την εθνική και πολιτική του ανεξαρτησία, την οικονομική και πολιτισμική του αυτονόμηση, παλεύοντας πολλές φορές εναντίον υπερεθνικών αυτοκρατοριών στην αρχή και εναντίον υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών οικονομικοκοινωνικών συγκροτημάτων στα νεότερα χρόνια», (1)

Σας ενημερώνουμε ότι, στην περιοχή που θέλετε να επενδύσετε, έχουν εντοπιστεί (εντός της Πρώην Αμερ. Βάσης Γουρνών), από ανασκαφές της αρχαιολόγου Πόπης Γκαλανάκη, 36 λαξευτοί τάφοι με αγγεία που παρουσιάζουν τεχνοτροπία και διακόσμηση που υπογραμμίζουν πολιτισμικές επαφές με τα κυκλαδονήσια, τη Σάμο, τη Λήμνο, τη Μ. Ασία και τις Συροπαλαιστινιακές ακτές και όπως δήλωνε η τότε διευθύντρια του Μουσείου, Αλεξάνδρα Καρέτσου, τα ευρήματα αυτά φωτίζουν τις σχέσεις Κρήτης – Κυκλάδων στο μέσο της 3ης χιλιετίας.

Οι αρχαιολόγοι πιθανολογούσαν ότι κοντά στο νεκροταφείο, υπήρχε οικισμός που ίσως έχει καταποντιστεί στη θάλασσα.

  Ανάμεσα σε αγγεία, λεπίδες από οψιανό Μήλου, 3 περίαπτα και 3 χάλκινες περόνες βρέθηκε και ένα αργυρό περιδέραιο, σχεδόν ορυκτοποιημένο που θεωρείται από τα...

«ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ» Αντόνιο Γκράμσι

  Επειδή οι καιροί επιβάλλουν ένα οριστικό ξεκαθάρισμα διλλημάτων του είδους: «Υπάρχει ή δεν υπάρχει συνέχεια στο σημερινό ελληνικό έθνος με το ελληνικό έθνος της αρχαίας Ελλάδας;», λόγω της ιστορικής κρισιμότητας των εποχών που ζούμε όπου φαίνεται το παγκόσμιο γίγνεσθαι να πιέζεται να κινηθεί σε όρους εκχυδαϊσμένης και εκφασισμένης πολιτικής της αγοράς, σε αντίθεση με τους όρους της δημοκρατικής διακυβέρνησης που τέθηκαν στην αρχαία Ελλάδα για πρώτη φορά, όπου προτάσσεται η πολιτική με ήθος και ανθρωπισμό.

Της Βασιλικής Αλεξάκη –Χρονάκη

Καταρχήν η θεώρηση ότι το Έθνος είναι δημιούργημα των αστικών επαναστάσεων του 18ου και του 19ου αιώνα ανήκει αρχικά μάλλον στον Ι. Στάλιν. Στη μελέτη του «Μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα» του 1912-13 ταυτίζει τα Έθνη και την εθνική συνείδηση με τη δημιουργία των «Εθνών –κρατών» σε ορισμένες δυτικοευρωπαϊκές χώρες με αφετηρία τη γαλλική επανάσταση. Αξίζει να γραφεί η άποψη του Στάλιν γιατί έχει υιοθετηθεί σήμερα από μελετητές και πολιτικούς χώρους γενικευμένα και άκριτα, τολμώ να πω ,συγκεκριμένα: «Το Έθνος δεν είναι απλώς μια ιστορική κατηγορία ,μα μια κατηγορία μιας ορισμένης εποχής, της εποχής του αναπτυσσόμενου καπιταλισμού. Το προτσές της διάλυσης της φεουδαρχίας και της ανάπτυξης του καπιταλισμού είναι ταυτόχρονα και προτσές συγκρότησης των ανθρώπων σε έθνη. Αυτό έγινε π.χ. στη Δυτική Ευρώπη. Οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, Ιταλοί και άλλοι συγκροτήθηκαν σε έθνη, στο διάστημα της νικηφόρας πορείας του καπιταλισμού που θριάμβευσε ενάντια στο φεουδαρχικό σύστημα. 

Εκεί όμως ο σχηματισμός των εθνών, σήμαινε ταυτόχρονα...

Οι ιστορίες του Βατραχίδη (ευθυμογράφημα)

Η ΚΑΤΑΣΧΕΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΒΑΤΡΑΧΙΔΗ

 Ήταν μια βροχερή μέρα που αποφάσισε ο Βατραχίδης να αποχαιρετίσει την απεραντοσύνη της λίμνης του και να επιδιώξει τη μετεγκατάστασή του προς το νότο, για την ακρίβεια να πολιτογραφηθεί ως κάτοικος παλιάς πατρογονικής εστίας, η οποία τον είχαν ειδοποιήσει οι πελαργοί, πως έστεκε ακόμη όρθια και περίμενε χρόνια και καιρούς να την κατοικήσουν οι νόμιμοι κληρονόμοι του ιστορικού γένους των Βατραχιδών.

Της Βασιλικής Αλεξάκη - Χρονάκη

 

Ο... Βατραχίδης

Στην απόφασή του αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο η διατάραξη του ήρεμου, κατά τα άλλα, υδροβιότοπου της λίμνης, από περίεργους επισκέπτες που δημιουργούσαν ατμόσφαιρα απωθητική έως εκφοβιστική, με κρότους, φωνές, εκρήξεις... άσε που κόντεψε να πνιγεί στα καλά καθούμενα, καθώς του κόπηκε για λίγο η αναπνοή.

 Χωρίς αναβολή και χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Βατραχίδης κάλεσε το λαγό, τον Καροτίδη, που του είχε υποσχεθεί ότι θα τον βοηθούσε, αν αποφάσιζε να πράξει κάτι τέτοιο, καθότι και αυτός είχε ρίζες από εκείνα τα μέρη και επιθυμούσε χρόνια τώρα να μετακινηθεί προς τα νότια. Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής στα πατρογονικά.

 Οπλισμένοι, πάνω απ’ όλα με εμπιστοσύνη στο ένστικτο της φυλής τους, καβαλικεύοντας μια σανίδα που έπλεε ακολουθώντας υδάτινες διαδρομές, αλλά και πεζοπορώντας, ταξίδευαν ασταμάτητα. Μετά παρέλευση ημερών,  έφτασαν στο μαγεμένο Σέϊχ Σου, το δάσος των προγόνων. Ρωτώντας πρόθυμους σπουργίτες, βρήκαν το σπίτι της οικογενείας Βατραχίδη.    

 Ήταν ένα όμορφο πράσινο σπιτάκι, με στέγη από συμμετρικά μανιταράκια, που φύονταν ποιος ξέρει πόσα χρόνια.  

    

 -Βρε καλώς τον, τον υποδέχθηκε μια ηλικιωμένη...