Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και οι συνακόλουθες ανατροπές που επιβλήθηκαν, διεθνώς αλλά και στην χώρα μας, σηματοδότησαν την απαρχή της απέλπιδας προσπάθειας ενός υπερκορεσμένου και ακραία νεοφιλελεύθερου Καπιταλισμού, ο οποίος επιδιώκει να υπερβεί τα πολλαπλά αδιέξοδά του, συντηρώντας στις κοινωνίες την ψευδαίσθηση μιας δήθεν φυγής προς τα εμπρός…
Ταυτόχρονα, οι εξελίξεις αυτές εγκαινίασαν και ένα ευρύ όσο και επιθετικό πακέτο θεσμικών και άλλων παρεμβάσεων, που αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της οργανωμένης κοινωνικής αντίστασης με παράλληλη ισχυροποίηση των μηχανισμών ενός καθεστώτος ακόμη πιο ανάλγητου, ακόμη πιο αυταρχικού, παρασιτικά εξαρτημένου και αποφασισμένου να υλοποιήσει συγκεκριμένη οικονομική και πολιτική ατζέντα, στο όνομα μιας «ανάκαμψης», που σε πείσμα των ενορχηστρωτών αυτής της καταστροφικής πορείας, επιμένει να είναι αναιμική, προκλητικά ανισομερής και καταφανώς ασταθής ως προς τα θεμελιώδη.
Στην πατρίδα μας, το εξαιρετικά δυσμενές μεταμνημονιακό (τυπικά) περιβάλλον, επιδεινώθηκε δραματικά, όχι μονάχα εξ αιτίας του εκτεταμένου «μεταρρυθμιστικού» προγράμματος (βλέπε απορρυθμίσεις) μέσα από το οποίο υλοποιείται ένα υπαγορευμένο σχέδιο παραγωγικής αποδιοργάνωσης και καθολικού μεταμορφισμού της Εθνικής Οικονομίας, αλλά ΚΑΙ εξ αιτίας των ισχυρότατων πιέσεων που ασκήθηκαν, προκειμένου να εκβιαστούν εξελίξεις σε συγκεκριμένη κατεύθυνση και σε βάρος των εθνικών μας προτεραιοτήτων και συμφερόντων. Οι πιέσεις αυτές δυστυχώς ευοδώθηκαν ΚΑΙ με ανεπίτρεπτες εθνικές υπαναχωρήσεις αλλά ΚΑΙ με διαφαινόμενες νέες εθνικές τραγωδίες που βρίσκονται ήδη στα σκαριά.
Οι δευτερογενείς επιπτώσεις αυτού ολέθριου συνδυασμού, υπήρξαν ευρύτερες αλλά και εξόχως αντιφατικές. Έτσι…
Στην θετική τους αποτίμηση, καταγράφεται το γεγονός ότι καινούρια τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας, προσέγγισαν για πρώτη φορά την πολιτική με τρόπο ενεργητικό και σ έναν βαθμό συνειδητοποίησαν πως...










