Η αυτοπεποίθηση του επιστήμονα, συμπυκνώνεται σε δυο πράγματα: Στην μεστότητα του λόγου του και στην επάρκεια των επιχειρημάτων που χρησιμοποιεί. Αυτός που διαθέτει αυτά τα δυο πολύτιμα εργαλεία, δεν έχει απολύτως κανέναν λόγο να αναζητήσει καταφύγιο σε μικρότητες και σε ανούσιους ψευτολεονταρισμούς.
του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΛΙΦΕΡΗΣτον αντίποδα αυτών των εργαλείων, είναι το παραλήρημα στο οποίο καταφεύγουν οι κάθε λογής αρπακολλατζήδες (ανεξαρτήτως ιδιότητος) , και το οποίο είναι σύμφυτο με την απόλυτη ανικανότητά τους να διαχειριστούν πραγματικές προκλήσεις με σοβαρότητα και ευθύνη. Το παραλήρημα είναι ταυτόχρονα και δηλωτικό της ιδιαίτερα κακής σχέσης που έχουν οι ίδιοι με την αυτοκριτική, από τα απόνερα της οποίας τελικά δεν μπορούν να αποστασιοποιηθούν ακόμη και αν έχουν πάρει οριστικό και αμετάκλητο διαζύγιο με τον καθρέφτη. Ότι έχουν πουλάνε. Και από αυτόν τον κανόνα δεν δραπετεύει κανείς. Άλλωστε το σύνδρομο της Μέδουσας, υπάρχει για να αποκαλύπτει κατά βάθος, το πόσο βασανιστικό μαρτύριο είναι η έρμη η αυτογνωσία, για όλους αυτούς τους αξιοθρήνητους που δεν τόλμησαν ούτε μια φορά να κοιτάξουν με θάρρος την μούρη τους στον καθρέφτη.
Μαρτύριο βασανιστικό και αβάστακτο. Κυρίως για τους ανθυπομέτριους. Εκείνους που αγωνιούν να πείσουν ανυποψίαστους και ευκολόπιστους, ότι διαθέτουν ένα δράμι σπουδαιότητας, ενώ ζητιανεύουν εναγωνίως να βρουν ανάμεσα σε όλους αυτούς, ένα κοινό, βολικό και πρόθυμο να τους το αναγνωρίσει. Διότι οι σπουδαίοι, οι πραγματικά σημαντικοί, οι αξιοσέβαστοι επιστήμονες και οι...
