Και είναι αδιέξοδα στρατηγικά για μια υπερδύναμη που αναζητεί εναγωνίως την χαμένη περπατησιά της…
Πέρα από το βάσιμο ή μη των ισχυρισμών του Ερντογάν, ο οποίος απέδωσε σε σχέδια των Αμερικανών το πέτσινο πραξικόπημα με στόχο την ανατροπή του, αυτό που είναι βέβαιο είναι πως ο στρατηγιστής Τούρκος ηγέτης, εργαλειοποίησε επιτυχημένα τις παραμέτρους αυτού του πραξικοπήματος, προκειμένου να προωθήσει το όραμά του για μια ισχυρή – ηγεμονική Τουρκία, με αναβαθμισμένο ρόλο στο περιβάλλον του δυναμικά αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου.
Την περίοδο που μεσολάβησε αμέσως μετά το καλοκαίρι του 2016, οι ΗΠΑ ασχολήθηκαν πρωτίστως με την διαχείριση των ενοχών τους ή έστω της έκδηλης επιθυμίας τους να αποστασιοποιηθούν από την «ρετσινιά» του ενορχηστρωτή του πραξικοπήματος, την οποία φρόντισε να τους προσάψει – και όχι τυχαία - ο Ερντογάν. Η Τουρκική εξωτερική πολιτική όμως, είχε ήδη μεταπηδήσει στην σκακιέρα της επόμενης μέρας.
Η απόφαση για τον πλήρη απογαλακτισμό της Τουρκίας από το στρατηγικό πατρονάρισμα των ΗΠΑ είχε ήδη ληφθεί, και η τακτική διαχείριση στην οποία κατέφυγε ο Τούρκος ηγέτης, ήταν τέτοια που φρόντισε να την καταστήσει επιπροσθέτως ΚΑΙ αμετάκλητη.
Επομένως, η πολιτική των πυραύλων, δεν είναι και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια μεμονωμένη εμπορική πράξη που απαντά αυτοτελώς στις αμυντικές ανάγκες της γείτονος.
Αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της στρατηγικής του νεο-οθωμανικού imperium, και φυσικά μέρος του παζλ της στρατηγικής σύγκρουσης με...
