Η συστημική πολιτική, ακαδημαϊκή και μιντιακή ελίτ, πιεσμένη από τις εξελίξεις αλλά κυρίως από την δυσκολία που αντιμετωπίζει στην προσπάθειά της να κόψει και να ράψει την πολιτική ατζέντα στα μέτρα που θα ήθελε, επιχειρεί να δώσει όπως – όπως απαντήσεις που να ερμηνεύουν την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη και φυσικά επιμένει να αντιμετωπίζει το φαινόμενο σπασμωδικά και με αδιέξοδα ημίμετρα…
Η κυρίαρχη ερμηνευτική τάση, είναι να εκλαμβάνεται ως αιτία που δημιούργησε και ανατροφοδοτεί το πρόβλημα, η Οικονομική κρίση. Τα ίδια τα γεγονότα όμως αποδεικνύουν ότι αυτή η μέθοδος είναι εξαιρετικά ανεπαρκής, είναι ατελέσφορη και κυρίως είναι μια μέθοδος που αδυνατεί να καταδείξει λύσεις και μέτρα που θα έπρεπε να παρθούν για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος μέσα στην κοινωνία. Γιατί εκεί ακριβώς πρέπει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα και αυτό φυσικά δεν γίνεται με δικαστικές αποφάσεις και απαγορεύσεις.
Αυτή η μονομέρεια στις προσεγγίσεις, δεν είναι κατά την γνώμη του γράφοντος διόλου τυχαία ως γεγονός. Είναι προϊόν μιας μακράς εκφυλιστικής διεργασίας που συντελέστηκε σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα εξ αιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που κυριάρχησαν με επίκεντρο την Οικονομία και την ταμειακή αποτίμηση των κοινωνικών πολιτικών. Αυτή με την σειρά της τροφοδότησε και μια αντίστοιχη μονομέρεια που δημιούργησε και συντήρησε μια αντίστοιχα αντι-νεοφιλελεύθερη αντιπολίτευση, με αποτέλεσμα όλο το σύστημα να συρθεί σταδιακά σε μια ιδιότυπη πολιτική παραμόρφωση που απολυτοποίησε το ειδικό βάρος της λογιστικής καρτέλας στην πολιτική διακυβέρνηση, υποτιμώντας, απαξιώνοντας και κυρίως στοχοποιώντας ένα πλαίσιο κανόνων, αξιών, ιστορικών ηθών και άλλων καταβολών, τις οποίες οι κοινωνίες ήσαν και παραμένουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία, εξαιρετικά απρόθυμες να εγκαταλείψουν.
Κατά την διαδικασία αυτής της αυθαίρετης ανασύνταξης της επικαιροποιημένης υποτίθεται πολιτικής ατζέντας την οποία...
