Η Ελληνική εξωτερική πολιτική σε ότι αφορά στα Ελληνοτουρκικά πρωτίστως, συνεχίζει να καρκινοβατεί στον αστερισμό της ελεγχόμενης ατολμίας, με επιλεκτική καταφυγή σε μεγαλοστομίες και γενικόλογες επικοινωνιακές πιρουέτες για εσωτερική κατανάλωση, με παντελή όμως την απουσία της χώρας από το πεδίο και με προκλητική την ΜΗ ανάληψη των ενδεδειγμένων πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν εμπράκτως το αδιαπραγμάτευτο όσων αμφισβητεί και επιμένει να διεκδικεί παράνομα και θρασύτατα η άλλη πλευρά…
Η Τουρκία αυτήν την περίοδο, σπεύδει να αξιοποιήσει στο έπακρο την ευνοϊκή συγκυρία, προκειμένου να αναβαθμίσει τον περιφερειακό της ρόλο ΚΑΙ στην Μ. Ανατολή… ΚΑΙ στο κέρας της Αφρικής… ΚΑΙ στον κεντρασιατικό μετασοβιετικό χώρο, αλλά… ΚΑΙ στην Αν. Μεσόγειο...
Αυτή όμως η πολυεπίπεδη ενασχόληση, ΔΕΝ την εμπόδισε να αναλάβει την εξαιρετικά ευφυή πρωτοβουλία με την έκδοση μιας διαρκούς NAVTEX, με την οποία επί της ουσίας στραγγαλίζονται οι Ελληνικοί βηματισμοί πέραν του 25ου Μεσημβρινού, ενώ ταυτόχρονα εγκαινιάζεται μια νέα Τουρκική γεωπολιτική επένδυση μακράς πνοής, σε νέα επικίνδυνα τετελεσμένα.
Έτσι… Αυτό που πιστοποιείται για πολλοστή φορά, είναι το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει υψηλή στρατηγική και επιτελείς εντεταλμένους να διαχειρίζονται απαρέγκλιτα τις κρίσιμες παραμέτρους της, επιβεβαιώνοντας σταθερά ότι παραμένει μια φιλόδοξη δύναμη που διεκδικεί ρόλο, λόγο αλλά ΚΑΙ χώρο που θα της επιτρέψει να υλοποιεί τους σχεδιασμούς της στο περιβάλλον της επόμενης μέρας… Την ίδια στιγμή η Ελλάδα, παραμένει καθηλωμένη στα απόνερα των Τουρκικών πρωτοβουλιών και προκλήσεων, επιλέγοντας να διαχειρίζεται την εθνική ατζέντα ως επιλεκτικό κυματοθραύστη προκειμένου να αποσοβήσει αναταράξεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν την πολιτική μακροημέρευση του πολιτικού της προσωπικού. Διότι κατά τα λοιπά…
