Ουκρανία αναπάντεχη και επικίνδυνη τροπή

Είναι φανερό ότι στην λογική του μέσου πολίτη, ο πόλεμος στην Ουκρανία – όπως άλλωστε και ο κάθε πόλεμος – σημαίνει δυο πράγματα: Σημαίνει θύματα και καταστροφές. Και είναι απόλυτα φυσιολογική μια τέτοια προσέγγιση, αφού εναρμονίζεται πλήρως με τα αυτονόητα της ανθρώπινης ευαισθησίας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Επειδή όμως, η στάση απέναντι στον πόλεμο, σε ότι αφορά την οργανωμένη πολιτεία, συνιστά πρώτα απ’ όλα και κυρίως πολιτική συμπεριφορά… Και επειδή η πολιτική συμπεριφορά, όπως και οι κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις, θα πρέπει να προσαρμόζονται, και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να μην αγνοούν τα δεδομένα της μεγάλης εικόνας… Εμείς, αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε από την πρώτη στιγμή, ήταν να θυμίσουμε πως η Ουκρανία, δεν ήταν μια από τις πολλές Ευρωπαϊκές χώρες που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο στοχοποιήθηκε από την Ρωσική πολεμική μηχανή.

Η Ουκρανία ήταν ο αδύναμος και κυρίως ένας καθοριστικός κρίκος σε μια ευαίσθητη και ασταθή συστημική ισορροπία, ανάμεσα στην Δυτική συμμαχία και πιο συγκεκριμένα στην Ατλαντική συμμαχία από την μια… Και στο πρόπλασμα ενός...

Στην περιδίνηση ενός επικίνδυνου εκφυλιστικού στροβιλισμού

Η μεταψυχροπολεμική εποχή, χαρακτηρίστηκε κυρίως από δύο σημαντικές ανατροπές στο επίπεδο του πολιτικού εποικοδομήματος.

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Α. Η παραδοσιακή πολιτική και ο κυρίαρχος αξιακός κώδικας με βάση τον οποίον δομήθηκαν μεταπολεμικά οι Δυτικές κοινωνίες και συγκροτήθηκαν οι θεμελιώδεις λειτουργικοί κανόνες τους, άρχισαν - παρά το ιστορικό τους βάθος - να υποχωρούν σταδιακά  και να παραδίδουν σταθερά την θέση τους σε μια ιδιότυπη «πολιτική κορεκτίλα».

Στην Ευρώπη, αυτή η πολιτική κορεκτίλα αναγορεύτηκε σε κυρίαρχο καθεστώς που οχυρώθηκε θεσμικά και επιστρατεύτηκε, αφ’ ενός μεν για να διαχειριστεί τα απόνερα των Ιμπεριαλιστικών πολέμων, που «ξεφορτώνονταν» μαζικά στις Μητροπόλεις που τους ενορχήστρωσαν και αφ΄ ετέρου για να ξεπλύνει την συστημική ακραία κοινωνική αναλγησία του επιθετικά αναδυόμενου νεο-φιλελευθερισμού, προσφέροντας στους πολίτες ως αντιστάθμισμα, την θεσμική στήριξη ακόμη και νοσηρών ιδεολογημάτων και εκφυλιστικών νεολογισμών οι οποίοι εργαλειοποίησαν την Δημοκρατία για να υπονομεύσουν εθιμικούς κανόνες και να ροκανίσουν συστηματικά την παραδοσιακή συνοχή των κοινωνιών. Την ίδια περίοδο…

Β. Το παραδοσιακό πολιτικό προφίλ των Ευρωπαίων ηγετών αποσύρονταν από την κυκλοφορία και στην θέση του άρχισε να κάνει δυναμικά την εμφάνισή της, μια υβριδική γενιά χαρτογιακάδων, λογιστών, τεχνοκρατών και διαχειριστών της πολιτικής διοίκησης, οι οποίοι καλούνταν να εφαρμόσουν πολιτικές με συγκεκριμένο προφίλ, σε συγκεκριμένη κατεύθυνση και προσανατολισμένες να υπηρετήσουν μια καινούρια Ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης Οικονομίας με κοινωνίες χυλούς, χωρίς εθνική συνοχή και...

Η πυρηνική απειλή είναι παρούσα - Ο χρόνος δεν είναι πλέον σύμμαχος των λαών

γράφει ο Κ. Κυριακόπουλος

Τα φαινόμενα απατούν και οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες. Όσο και αν περισσεύουν αυτήν την στιγμή οι χαζοχαρούμενοι πανηγυρισμοί από πολιτικούς «ηγέτες» επιπέδου Μητσοτάκη, Ούρσουλας, Μισέλ ή Μπορέλ, οι Αμερικανοί επιτελείς γνωρίζουν καλά ότι έσπρωξαν συνειδητά τον βιολογικά και πνευματικά ξοφλημένο πρόεδρο Μπάιντεν σε αποφάσεις ολέθριες, οι συνέπειες των οποίων δεν είναι διαχειρίσιμες με τα παραδοσιακά πολιτικά εργαλεία…

Οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης, επιδόθηκαν σε ένα κυνηγητό πολιτικών «θριάμβων» προσβλέποντας σε μια Ρωσία καθηλωμένη στο καναβάτσο. Την ίδια στιγμή όμως, οι σκοτεινοί κύκλοι του βαθέως Αμερικανικού κατεστημένου, έχοντας συνειδητοποιήσει τα πραγματικά αδιέξοδα που είναι μεταξύ άλλων καρπός ΚΑΙ...

Το τριπλό αδιέξοδο για τις ΗΠΑ και ο διαρκής εθνικός μας εξευτελισμός

Οι προβλέψεις για πιθανή αποκλιμάκωση ή πολύ περισσότερο για την πολυπόθητη παύση των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, δεν είναι διόλου αισιόδοξες, εκτός βέβαια εάν προκύψει κάποια απρόοπτη εξέλιξη, κάτι το οποίο θεωρητικά τουλάχιστον ουδείς μπορεί να αποκλείσει…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε έναν πρώτο απολογισμό πάντως, δεν καταγράφονται μέχρι αυτήν την στιγμή συγκεκριμένοι στόχοι που να έχουν ήδη επιτευχθεί ή που να θεωρούν οι πρωταγωνιστές της σύγκρουσης, ότι βρίσκονται κοντά στην υλοποίησή τους, ενώ η ευθεία, ισχυρή και απροκάλυπτη εμπλοκή της Δυτικής Συμμαχίας στην Ουκρανική συγκρουσιακή εξίσωση, απομακρύνει προς το παρόν, κάθε δυνατότητα να πρυτανεύσει η νηφαλιότητα και να δοθεί ουσιαστικός λόγος και ρόλος στην Διπλωματία.

Αυτή δεν είναι μια τυχαία εξέλιξη. Η Ρωσοουκρανική αντιπαράθεση είχε εργαλειοποιηθεί, ήδη από τα πρώιμα προσυγκρουσιακά της στάδια, ΚΑΙ λόγω της ευρύτερης στρατηγικής σημασίας που έχει το πεδίο επί του οποίου διεξάγεται (υπέδαφος, BRI, ζώνη ανάσχεσης της Κινεζικής διείσδυσης κλπ) αλλά ΚΑΙ διότι η ιστορική συγκυρία στην οποία εκδηλώνεται πλέον η πολεμική σύγκρουση, έχει την δική της ιδιαίτερη βαρύτητα, αφού ταυτίζεται χρονικά και θα επιδράσει καταλυτικά στην διεργασία που σχετίζεται με την νέα κατανομή ισχύος. Πρόκειται δηλαδή για μια σύγκρουση η οποία…

Πρώτον: Εκβιάστηκε πρωτίστως από τους Αμερικανούς, με εργαλείο τις υπερφίαλες φιλοδοξίες της Ουκρανικής πολιτικής ηγεσίας, που μέσα από μια αλληλουχία επικίνδυνων τυχοδιωκτισμών... 

«Θλιβερή η εικόνα του ελληνικού κοινοβουλίου να χειροκροτά το τάγμα Αζόφ»

Ιδιαίτερα αλλά και δικαιολογημένα καυστικός ο πολιτικός αναλυτής Κυριάκος Κυριακόπουλος για τα όσα έγιναν στο ελληνικό κοινοβούλιο με την ομιλία Ζελένσκι και την παρέμβαση μέλους του τάγματος Αζόφ.

«Ήταν θλιβερό το θέαμα του ελληνικού κοινοβουλίου να ξεπλένει με το χειροκρότημα του , το τάγμα του Αζόφ», λέει . «Είναι δυνατόν το ελληνικό κοινοβούλιο , η ελληνική κυβέρνηση να μη...

Οι μακελάρηδες της Μπούτσα και η δορυφορική εικόνα της 30ης Μαρτίου που κάποιοι κρύβουν επιμελώς

Σε συνθήκες πολέμου, η διαχείριση των θυμάτων είναι μέρος και μάλιστα αναπόσπαστο της πολεμικής προπαγάνδας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Και επειδή η πολεμική προπαγάνδα ΔΕΝ έχει ως στόχο τον θρίαμβο της αλήθειας, αλλά το πλαγιοκόπημα του αντιπάλου ακόμη και στο επίπεδο της ηθικής, καλό θα είναι να προσπαθήσουμε να φιλτράρουμε τις πληροφορίες που αναπαράγονται με όρους πολιτικού ρεαλισμού, χωρίς να καταπίνουμε αμάσητο το μενού του επιλεκτικού ανθρωπισμού που σερβίρεται εν αφθονία από τα επιτελεία των απάνθρωπων υπανθρώπων. Πάμε λοιπόν…

Πρώτον: Ναι… Είναι καλό να είμαστε ενάντια στον πόλεμο. Κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να είναι ενάντια στον πόλεμο, αφού όπως πολύ ορθά έλεγε ο Ηρόδοτος: «Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος που να προτιμάει τον πόλεμο απ' την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ αντίθετα στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους».

Ο πόλεμος όμως, στο πλαίσιο κάθε σοβαρού πολιτικού διαλόγου, δεν μπορεί να προσεγγίζεται ως σαπουνόπερα, γι’ αυτό και οι γενικόλογοι αφορισμοί όπως και τα αναθέματα, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να...

Η Ρωσοουκρανική σύγκρουση ως γενικευμένη συστημική ρήξη

Οι όροι της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης τροποποιούνται δραματικά, ενώ παραμένουν εξαιρετικά ασαφείς οι προθέσεις της Ρωσίας, αναφορικά με το σκηνικό και τις εξελίξεις της επόμενης μέρας. Οι διαφαινόμενες υφέσεις στο μέτωπο των επιχειρήσεων δεν θα πρέπει να συντηρούν κανενός είδους εφησυχασμό, αφού το μεγάλο κεφάλαιο των συνεπειών, επί της ουσίας μόλις τώρα ανοίγει…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η ίδια η σύγκρουση, έχει προσλάβει ήδη τα χαρακτηριστικά μιας γενικευμένης συστημικής ρήξης. Όχι μονάχα επειδή έχουν τοποθετηθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων, κρίσιμες παράμετροι που θα προσδιορίσουν την φυσιογνωμία του Διεθνούς Συστήματος το οποίο ανασυντάσσεται με ιδιαίτερο δυναμισμό. Αλλά και διότι η διαδικασία ανακατανομής της ισχύος - ως βασική συνιστώσα αυτής της συστημικής ανασύνταξης - που συντελείται σε συνθήκες πρωτοφανούς ρευστότητας και ευρύτερων γεωπολιτικών ανατροπών, είναι μια διεργασία πολυσύνθετη, το αποτέλεσμα της οποίας δεν θα κριθεί μόνο στο επίπεδο των αυτονόητων αντιπαραθέσεων και των μικρών ή των μεγάλων συγκρούσεων μεταξύ των κορυφαίων στρατηγικών ανταγωνιστών.

Θα κριθεί - παράλληλα με αυτό - ΚΑΙ από την έκταση, αλλά κυρίως από το περιεχόμενο των ενδοσυμμαχικών ανταγωνισμών, οι οποίοι επικαιροποιούνται στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον με τα αχαρτογράφητα θεμελιώδη. Ενώ όλα δείχνουν πως αυτοί οι ανταγωνισμοί προϊόντος του χρόνου, θα προσλαμβάνουν μόνιμα και πιθανότατα μη αναστρέψιμα δομικά χαρακτηριστικά.

Είναι λοιπόν φανερό ότι η Ρωσοουκρανική πολεμική σύγκρουση, ως μια συστημική επί της ουσίας αντιπαράθεση πολλαπλών επιπέδων, λειτούργησε στην πράξη ως πρόσχημα και κυρίως ως καταλύτης που επαναδιατυπώνει και διευρύνει έτι περαιτέρω την συστημική συγκρουσιακή ατζέντα, ενώ την ίδια στιγμή επαναπροσδιορίζει τους ρόλους, το ειδικό βάρος των δρώντων αλλά και την σύνθεση του στρατηγικού οπλοστασίου που...