Ο Τραμπ, δεν είναι προϊόν συγκεκριμένης ιδεολογίας και πολύ περισσότερο δεν είναι ο πολιτικός εκφραστής μιας συγκροτημένης στρατηγικής αντίληψης αναφορικά με το παρόν και το μέλλον του διεθνούς συστήματος, αλλά και των κρίσιμων παραμέτρων που το αφορούν…
Η αντιληπτική του ικανότητα είναι εξαιρετικά επιφανειακή και εξαντλείται στα αυτονόητα. Στην απλή καταγραφή δηλαδή των αδιεξόδων και του καθεστώτος μιας ιδιότυπης ανακύκλωσης που τα ανατροφοδοτεί, χωρίς όμως ο ίδιος να διαθέτει την πολιτική επάρκεια, την ιστορική γνώση και φυσικά το στρατηγικό υπόβαθρο που θα του επέτρεπε να καταδείξει με τρόπο δομημένο, ενιαίο, επαρκή και κυρίως συνεκτικό, το ολοκληρωμένο σύστημα των απαντήσεων που απαιτούνται. Οι επικοινωνιακές πιρουέτες στις οποίες καταφεύγει μέσα από την καθημερινή, επαναλαμβανόμενη και κατά κανόνα αλληλοαναιρούμενη και παραληρηματική φλυαρία του, δεν προκαλούν απλώς την θυμηδία των πάντων. Αυτό που πρωτίστως επιβεβαιώνουν περίτρανα, είναι την απόλυτη ακαταλληλότητά του.
Έτσι… Παρά τις ομολογουμένως φιλότιμες προσπάθειες των φανατικών υποστηρικτών του, οι οποίοι επιδιώκουν να τον παρουσιάσουν εν πολλοίς, ως πρωτομάστορα και εμπνευστή συγκροτημένων πολιτικών και μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ατζέντας με αδιαμφισβήτητη προοπτική υπεραξία, που υποτίθεται ότι θα αναβαθμίσει και θα ενισχύσει περαιτέρω το μερίδιο της δύναμης που εκπροσωπεί, μέσα στον ανελέητο συστημικό ανταγωνισμό ισχύος, ο οποίος διαπερνά το Διεθνές Σύστημα στο σύνολό του, αυτό το οποίο επιβεβαιώνεται καθημερινά είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, αποτελεί ένα δεύτερης, εξαιρετικά κακής ποιότητας υποπροϊόν της οργής, του νοσηρού εγωκεντρισμού, της καραμπινάτης αμορφωσιάς, του λαϊκισμού και...
Είναι ένας άνθρωπος, ανίκανος να σκεφτεί πέρα από τα όρια των νοσηρών εμμονών από τις οποίες διακατέχεται και ταυτόχρονα ένας αδίστακτος ηγέτης, απολύτως επιρρεπής στην κατάχρηση της θεσμικής – και όχι μόνο – ισχύος του, προκειμένου να προωθήσει πάσης φύσεως τυχοδιωκτισμούς και επικίνδυνες και ανερμάτιστες γεωπολιτικές απερισκεψίες.
Ο Τραμπ, ΔΕΝ είναι απλώς ένας ακατάλληλος ηγέτης, σε ένα πόστο ευθύνης, απολύτως και καθ’ όλα αναντίστοιχο και ασύμβατο με την ρηχότητα από την οποία διακατέχεται. Είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο σύμπτωμα πολιτικού εκφυλισμού. Οι ελάχιστες επιμέρους ορθές προσεγγίσεις του, ΔΕΝ αναιρούν το εξαιρετικά επικίνδυνο ΚΑΙ για τις ΗΠΑ, αλλά ΚΑΙ για την δυτική συμμαχία στο σύνολό της, της περαιτέρω παραμονής του στο τιμόνι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η νοσηρή βιωματική του ανάγκη να «πουλήσει» εαυτόν ως ξεχωριστό και αναντικατάστατο, είχε ως θεμελιώδη συνέπεια τον βίαιο παραγκωνισμό της στρατηγικής σκέψης και της αναγκαίας μεθοδικής τακτικής διαχείρισης και την αντικατάστασή τους από τα νοσηρά υποκατάστατα του απρόβλεπτου και του ασυνεπούς, από την εδραίωση μιας άνευ αρχών και κανόνων συναλλακτικής διπλωματίας, από την απόλυτη και προκλητική περιφρόνηση των θεσμών, από την σταθερή υπονόμευση του στρατηγικού εύρους της παραδοσιακής δυτικής συμμαχίας και από μια πρωτοφανή πολιτική και αντιληπτική ρηχότητα που διαπερνά τα πάντα.
Έτσι… Το μεγάλο asset της πολυσυζητημένης συστημικής ανασύνταξης, μετασχηματίζεται σταδιακά σε τροχοπέδη που αποδομεί σταθερά την δυτική Αρχιτεκτονική, ενώ η μανία από την οποία διακατέχεται, στην προσπάθειά του να παρουσιάσει έργο, εγκλωβίζει σταθερά τον ευρύτερο συστημικό ρόλο των ΗΠΑ, στην περιδίνηση των συνεπειών μιας τρισυπόστατης παγίδας, η οποία προοπτικά θα επιδεινώσει έτι περαιτέρω την θέση τους.
- Η μονομερής προσκόλληση στην ανεξέλεγκτη δασμολαγνεία ως εργαλείο άσκησης διεθνούς πολιτικής…
- Η συρρίκνωση της θεσμικής λειτουργίας και συνακόλουθα της συλλογικής σκέψης στην διαμόρφωση της επικαιροποιημένης φαρέτρας των ΗΠΑ. Και φυσικά…
- Η διαχειριστική τσαπατσουλιά με την καταφυγή σε ad hoc αποφάσεις και με την παντελή απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού σε ότι αφορά στην διαχείριση των κρίσιμων στρατηγικών προκλήσεων διεθνώς...
Παρέχουν στον Τραμπ την επίπλαστη ψευδαίσθηση μιας κατ’ επίφασην νικηφόρου έκβασης στα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται, ενώ την ίδια στιγμή, επιδεινώνουν την πραγματική θέση των Αμερικανών και ταυτόχρονα εξασφαλίζουν στους συστημικούς στρατηγικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ, αλλά και σε άλλους ισχυρούς και λοιπούς φιλόδοξους δρώντες, την πολυτέλεια της μεθοδικής, επικαιροποιημένης, στοχευμένης και πολυδιάστατης στρατηγικής ανασύνταξης, προκειμένου να θωρακίσουν τον διεθνή και περιφερειακό τους ρόλο, στο νέο περιβάλλον που τείνει να διαμορφωθεί.
Το πυροτέχνημα M.A.G.A μέσα από το οποίο αναδείχτηκε αυτή η εν τέλει καθ’ όλα φαιδρή πολιτική παρουσία με την ρηχή πολιτική σκέψη, παρέμεινε και το ίδιο καθηλωμένο στην περιδίνηση της πολιτικής ρηχότητας, με απλοϊκές έως ανύπαρκτες στρατηγικές επεξεργασίες και με μηδενική σοβαρή επιτελική θωράκιση. Έτσι… Ως όχλος απερίσκεπτων που αναζητεί εναγωνίως θεσμική υπόσταση και ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Υπερδύναμης, ήταν θέμα χρόνου να παραδοθεί στην συνωμοσιολογία, στον τυχοδιωκτισμό, στην φτηνή δημαγωγία και στην νοσηρή πολιτική ψευδαίσθηση, που τροφοδότησε την απερίσκεπτη και αλαζονική συμπεριφορά του φλύαρου και κινούμενου στα όρια του χαβαλέ ηγέτη του, με αποτέλεσμα σήμερα να αισθάνεται και το ίδιο προδομένο από τις τυχοδιωκτικές πολιτικές τις οποίες έσπευσε να υιοθετήσει.
Η απόλυτη διάψευση των προσδοκιών (και των υποσχέσεων) του υπερφίαλου Τραμπ, σε όλα αυτά με τα οποία καταπιάστηκε, ήταν απλώς θέμα χρόνου. Το Διεθνές σύστημα δεν λειτουργεί έτσι. Δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι, ενώ θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η βίαιη αντικατάσταση θεμελιωδών και αυτονόητων κανόνων, με αυτού του τύπου τα διαχειριστικά πυροτεχνήματα, αυτό που θα επιφέρει στο τέλος ΔΕΝ θα είναι η ορθολογική διαχείριση κακοδαιμονιών που χρονίζουν, αλλά περισσότερη ανισομέρεια, ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό, πλήρη αποσταθεροποίηση των συμμαχιών, μεγαλύτερη οικονομική αβεβαιότητα και έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούμενων συνεπειών, που θα έχουν καταστροφικές συνέπειες Και για τις ίδιες της ΗΠΑ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, εγκλωβισμένος αμετάκλητα στον εμμονικό του μικρόκοσμο, αδυνατεί να αντιληφθεί ότι οι τακτικοί κανιβαλισμοί στους οποίους καταφεύγει, θα εξαντλήσουν ταχύτατα το όποιο πολιτικό καύσιμο ενδεχομένως διαθέτουν και πάρα πολύ σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με την αναβαθμισμένη και επικαιροποιημένη στρατηγική απάντηση των στρατηγικών ανταγωνιστών αλλά και των πρώην συμμάχων και τότε τα πράγματα θα είναι πάρα πολύ δύσκολα για τις ΗΠΑ, αφού πλέον δεν θα διαθέτουν σοβαρές εφεδρείες ανάσχεσης του διαφαινόμενου κατήφορου.
Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω, των κύκλων που επιμένουν να στηρίζουν τα τσαλαβουτήματα του Αμερικανού προέδρου, είναι η καταφυγή σε ένα αμφιλεγόμενο όραμα μέσα από το οποίο υποτίθεται ότι προδιαγράφεται μια πιο ισορροπημένη και ελεγχόμενη ανταγωνιστική Αρχιτεκτονική, ως αποτέλεσμα μιας ευρύτατης ανασύνταξης της ισορροπίας ισχύος στο διεθνές σύστημα.
Πρόκειται για μια κατάφορα λανθασμένη προσέγγιση, η οποία στην πράξη υποτιμά δυο εξαιρετικά κρίσιμες παραμέτρους, η ύπαρξη (ή η ανυπαρξία αντίστοιχα) των οποίων, θα προσδιορίσει εν πολλοίς και την τελική έκβαση του εγχειρήματος.
Α. Τα οράματα από μόνα τους δεν αρκούν και κυρίως δεν εξελίσσονται αυτομάτως με τον τρόπο που οραματίζονται οι εκάστοτε εμπνευστές τους. Για να είναι η έκβασή τους στοχευμένη και κατά το δυνατόν ελεγχόμενη, απαιτούνται ισχυρά θεσμικά στηρίγματα και σοβαρά επιτελεία, που να μπορούν να τους διασφαλίσουν την απαραίτητη στρατηγική θωράκιση και παράλληλα να διαθέτουν την ικανότητα να αντιμετωπίσουν επιτυχώς μια σειρά από κρίσιμες τακτικές προκλήσεις. Προφανώς αυτοί οι μηχανισμοί, στις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, έχουν περιθωριοποιηθεί πλήρως και ο ανισόρροπος ναρκισσιστικός εγωκεντρισμός του Αμερικανού προέδρου που έχει υποκαταστήσει τα πάντα, εκλαμβάνεται από το σύνολο των στρατηγικών ανταγωνιστών των ΗΠΑ, που διαθέτουν στρατηγική σκέψη και ισχυρότατους επιτελικούς μηχανισμούς, ως η μεγάλη απρόσμενη ευκαιρία που τους προσφέρει απλόχερα την δυνατότητα να προετοιμάζονται σιωπηλά αλλά πολύ σοβαρά, για την επόμενη φάση του παιγνίου.
Β. Το έδαφος πάνω στο οποίο διαδραματίζεται η εν εξελίξει συστημική γεωπολιτική σύγκρουση, ΔΕΝ είναι παρθένο. Επί αυτού του εδάφους, δρουν κορυφαίοι στρατηγικοί ανταγωνιστές αλλά και καθ’ όλα υπολογίσιμοι περιφερειακοί δρώντες, που επιμένουν να σκέφτονται και να σχεδιάζουν, που επιμένουν να ροκανίζουν στηρίγματα παρά να απολαμβάνουν την λάμψη των πυροτεχνημάτων, που επιθυμούν να καταστήσουν ετεροβαρείς και υπέρ τους, τις όποιες, περισσότερο ή λιγότερο πραγματικές, συμφωνίες κυρίων και που αναζητούν τρόπους ώστε να υποχρεώσουν τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ τους, όσο ο Τραμπ θα συνεχίσει να τρώει τις σάρκες των διαχρονικών στρατηγικών συμμάχων των Αμερικανών, προσβλέποντας αφελώς, στην αναγνώριση της υπεροχής και της ευρηματικότητά του.
Επίλογος…
Δυστυχώς, όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά τα οποία επιχειρούν εναγωνίως να πιστώσουν στον Αμερικανό πρόεδρο οι ντόπιοι υποστηρικτές τους, προφανώς συνιστούν υπέροχες όσο και ευρηματικές εκθέσεις ιδεών, που όμως δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την εμφανώς παραγκωνισμένη συλλογική στρατηγική σκέψη στις ΗΠΑ.
Σε κάθε περίπτωση, η τελική έκβαση και φυσικά η ευόδωση ευρύτερων και εξαιρετικά πολυσύνθετων στρατηγικών σχεδιασμών, είναι υπόθεση πρωτίστως των εντεταλμένων διαχειριστών που λειτουργούν ή υποκαθιστούν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων και ΟΧΙ των κάθε λογής υποστηρικτών που απλώς αναπαράγουν λογικοφανείς ευγενείς πόθους, οι οποίοι παραμένουν καθηλωμένοι στην σφαίρα του επιθυμητού…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου