Η σύγκρουση στην ευρύτερη περιοχή του Ιράν, έχει ήδη μεταλλαχθεί φυσιογνωμικά. Επί της ουσίας έχει εξελιχθεί σε ένα ιδιότυπο bras de fer μεταξύ των ΗΠΑ και των «Φρουρών της Επανάστασης», με τους δεύτερους να είναι αυτοί οι οποίοι κατά κανόνα προσδιορίζουν την ατζέντα της αντιπαράθεσης ΤΟΣΟ στο διπλωματικό ΟΣΟ και στο επιχειρησιακό επίπεδο και με τον Αμερικανό πρόεδρο, να επιδίδεται σε ανούσιες επικοινωνιακές πιρουέτες, αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες, σε ευτελείς θεατρινισμούς αλλά και σε αυτοκαταστροφικές αντιδράσεις έναντι όλων, επιβεβαιώνοντας έτσι εμπράκτως τα πολλαπλά αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει, εξ αιτίας της ανερμάτιστης, επιπόλαιας και προσωποπαγούς διαχείρισης που επέλεξε να εφαρμόσει, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει εντός των ορίων της δικής του αντίληψης, μια σύνθετη πρόκληση με ευρύτερες γεωστρατηγικές προεκτάσεις.
Η συγκεκριμένη διαχείριση, δικαιολογημένα δέχεται τα πυρά σύμπαντος του συστημικού μιντιακού κατεστημένου των ΗΠΑ και αυτό δεν συνιστά, ΟΥΤΕ τυχαία εξέλιξη, ΟΥΤΕ βεβαίως αποσπασματική αντιπολιτευτική αντιμετώπιση από μερίδα του πολιτικού κόσμου. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ΔΕΝ διατυπώνεται, από καμία άλλη πλευρά, κάποιος σοβαρός και επαρκώς στοιχειοθετημένος συστημικός αντίλογος, ικανός να αντικρούσει την ασκούμενη κριτική και να θωρακίσει με συστημική εμπιστοσύνη αυτόν τον τραγέλαφο της ανερμάτιστης προεδρικής θητείας. Την ίδια στιγμή, η πολιτική και κοινωνική βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε το πολλά υποσχόμενο εγχείρημα Τραμπ, τελούν υπό κατάρρευση και αυτή η διαδικασία θεωρείται πλέον ΜΗ αναστρέψιμη, από κάθε σοβαρό και αμερόληπτο αναλυτή.
Καμία σχέση με την νέα στρατηγική Εθνικής ασφάλειας και άμυνας…
Στην χώρα της υπερβολής ωστόσο (και μιλάμε εδώ για την δική μας πατρίδα) υπάρχουν στρατευμένες φωνές που αρνούνται πεισματικά να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα και επιμένουν να ταυτίζουν τον ανερμάτιστο και καταστροφικό τακτικισμό ενός ανιστόρητου και εξαιρετικά επικίνδυνου προέδρου, με τον σκληρό πυρήνα της νέας στρατηγικής Εθνικής ασφάλειας και άμυνας των ΗΠΑ, ενώ επιμένουν να αντιμετωπίζουν αυτόν τον τυχάρπαστο τσαρλατανισμό, ως δήθεν μεθοδολογική αποφασιστικότητα, απολύτως εναρμονισμένη με την συλλογική στρατηγική σκέψη του βαθέως Αμερικανικού κράτους. Ουδέν αναληθέστερον αυτού, αφού…
Η κατά βάσην ορθή (αποτιμώμενη με αμιγώς εθνικά κριτήρια) νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας και άμυνας των ΗΠΑ, ΔΕΝ υπηρετείται από τους απερίσκεπτους τακτικισμούς ενός προέδρου που αδυνατεί να αποτιμήσει το εύρος των συνεπειών των αποφάσεών του, την κατεύθυνση την οποία προσλαμβάνει η διάχυση των δευτερογενών επιπτώσεων συγκεκριμένων δικών του χειρισμών και φυσικά την ταυτότητα αυτών οι οποίοι υφίστανται το κόστος των δικών του ανερμάτιστων αποφάσεων.
Η νέα στρατηγική Εθνικής ασφάλειας και άμυνας των ΗΠΑ, εδράζεται επάνω σε συγκεκριμένους πυλώνες που σχετίζονται με την εσωτερική πολιτική αλλά και την διεθνή παρουσία και δράση της Υπερδύναμης. Και μπορεί ο πρόεδρος Τραμπ, η ρητορική και οι θεωρητικές προτεραιότητές του, να λειτούργησαν ως καταλύτης για την υιοθέτηση αυτής της στρατηγικής, αλλά οι αλλεπάλληλοι τυχοδιωκτισμοί στους οποίους καταφεύγει κατά την άσκηση των προεδρικών του καθηκόντων, υπονομεύουν σοβαρά και απειλούν με αμετάκλητη κατάρρευση τον σκληρό πυρήνα αυτής της στρατηγικής.
Οι χειρισμοί Τραμπ, διχάζουν την Αμερικανική κοινωνία, ενισχύουν ένα ιδιότυπο εμφυλιοπολεμικό κλίμα και εν τέλει υπονομεύουν την ίδια την εσωτερική σταθερότητα των ΗΠΑ.
Οι χειρισμοί Τραμπ, ΔΕΝ καθιστούν διακριτά και μη διαπραγματεύσιμα τα όρια των απαιτήσεων που δικαιούνται να έχουν οι ΗΠΑ από το σύνολο των συμμάχων τους. Το αντίθετο επιτυγχάνουν… Οδηγούν σε κατάρρευση την ίδια την διατλαντική συμμαχική σχέση. Αποδομούν έτσι έναν κρίσιμο στρατηγικό πολλαπλασιαστή ισχύος των ΗΠΑ, γεγονός που αποδυναμώνει δραστικά τον διεθνή ρόλο τους και ναρκοθετεί ακόμη και αυτήν την επιχειρησιακή τους ικανότητα.
Από αυτήν την άποψη, οποιοσδήποτε σχεδιασμός αποσκοπεί σε μια συστημική ανακατανομή της επιρροής και της ισχύος ανάμεσα στην Αμερική και στους λοιπούς συστημικούς πόλους ισχύος, θα είναι ετεροβαρής υπέρ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ και σε βάρος της Αμερικής, αφού συγκεκριμένες παραχωρήσεις θα ενισχύσουν με τρόπο ανέλπιστο τόσο την Κίνα όσο και την Ρωσία, ενώ θα περικόπτουν σταθερά και πιθανότατα μη αναστρέψιμα, παραδοσιακούς πυλώνες διεύρυνσης της Αμερικανικής ισχύος.
Οι χειρισμοί Τραμπ, ΔΕΝ συνιστούν κριτική στάση ικανή να ανακόψει τον κατήφορο που έχουν ήδη πάρει οι Διεθνείς Οργανισμοί. Οι συγκεκριμένοι χειρισμοί, συνιστούν έμπρακτη υπονόμευση του διεθνούς Δικαίου, την οποία θα σπεύσουν να κεφαλαιοποιήσουν πρωτίστως οι συστημικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να προσαυξήσουν αθέμιτα το μερίδιό τους στην πίτα της ισχύος στο πλαίσιο της προαναφερθείσας ανακατανομής και να ενισχύσουν δυσανάλογα την διεθνή τους θέση.
Αυτό θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια, σε περαιτέρω επιδείνωση των όρων που διέπουν την στρεβλά δομημένη και εξαιρετικά επικίνδυνη διεθνή τάξη.
Οι χειρισμοί Τραμπ, ΔΕΝ οδηγούν σε ουσιαστική αναδιάταξη των δυνάμεων στο πλαίσιο της δυτικής συμμαχίας. Οδηγούν στην δραματική απορρύθμιση και σε μια αρνητική δυναμική που μόνο την διάλυσή της μπορεί να επιφέρει.
Και εάν οι παραπάνω συνοπτικά διατυπωμένες παρατηρήσεις δεν βοηθούν τα στρατευμένα «θυμιατά» του να συνειδητοποιήσουν το εύρος της αναντιστοιχίας που υπάρχει ανάμεσα στον ανιστόρητο τυχοδιωκτισμό του υπερφίαλου Αμερικανού προέδρου από την μια και την νέα Εθνική στρατηγική για την ασφάλεια και την άμυνα των ΗΠΑ από την άλλη, ας προσπαθήσουμε να δούμε βήμα το βήμα πως λειτούργησαν όλα τούτα, στο ευρύτερο περιβάλλον της σύγκρουσης με το Ιράν. Σε ένα περιβάλλον δηλαδή, το οποίο απαιτεί: Σοβαρότητα… Αποφασιστικότητα… Άριστο επιχειρησιακό σχεδιασμό… Σαφείς και αδιαπραγμάτευτους στόχους… Και ξεκάθαρο σχέδιο για την επόμενη μέρα…
Τι απ’ όλα αυτά έκαναν οι Αμερικανοί…
Με την πρωταρχική ευθύνη βεβαίως για όσα έκαναν και κυρίως για όλα όσα ΔΕΝ έκαναν, να χρεώνεται προσωπικά και κατ’ αποκλειστικότητα στον Αμερικανό πρόεδρο και την εμμονική ροπή του στον τυχοδιωκτισμό;;;
- Α. Μπήκαν σε ένα πόλεμο υψηλού κόστους, έχοντας στραμμένη την προσοχή τους, ΟΧΙ σε όλα όσα θα έπρεπε να κάνουν για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το δολοφονικό και επικίνδυνο καθεστώς των μουλάδων, αλλά σε μια φαιδρή προσπάθεια να «υφαρπάξουν την δόξα» από το Ισραήλ και να «πουλήσουν» εύκολο γεωπολιτικό νταβατζηλίκι, πρωτίστως στους παραδοσιακούς συμμάχους τους…
- Β. Μπήκαν σε έναν πόλεμο ΧΩΡΙΣ σχέδιο… ΧΩΡΙΣ ξεκάθαρο στόχο… ΧΩΡΙΣ ολοκληρωμένη στρατηγική και πάνω απ’ όλα ΧΩΡΙΣ ξεκάθαρο όραμα και με αποσαφηνισμένο τον οδικό χάρτη που θα μπορούσε να οδηγήσει στο Ιράν της επόμενης μέρας…
- Γ. Μπήκαν σε ένα πόλεμο για να πουλήσουν φούμαρα υπεροχής και ανυπέρβλητης ισχύος, ΧΩΡΙΣ όμως να έχουν διασφαλισμένη την ετοιμότητα να τιμήσουν την εμπιστοσύνη συγκεκριμένων περιφερειακών δρώντων που τους εμπιστεύτηκαν την ασφάλειά τους, καταβάλλοντας προς τούτο ένα εξαιρετικά ακριβό τίμημα. Και όπως αποδεικνύεται…
- Δ. Μπήκαν σε έναν πόλεμο παραδομένοι στην αυταπάτη πως το Ιράν θα μπορούσε να μετασχηματιστεί σε δύναμη περιφερειακής σταθερότητας, με την επικράτειά του ενιαία και αδιαίρετη και με το καθεστώς των «μετανιωμένων» μουλάδων, μεταμορφωμένων σε Αρσακειάδες, να συνεχίζει απερίσπαστο να νέμεται την πολιτική και οικονομική εξουσία…
- Ε. Παρέβλεψαν έτσι τις προτροπές του βασικού τους συμμάχου στην Μ. Ανατολή, αφού αυτό απεφάνθη ο «μεγάλος πορτοκαλί στρατηγιστής», προκειμένου να παραστήσει τον σπουδαίο διαπραγματευτή, υποτιμώντας το γεγονός ότι απέναντί του έχει διπλωμάτες που «τον πουλάνε και τον αγοράζουν» σαράντα φορές το λεπτό, πακέτο με τους Γουίτκοφ και Κούσνερ…
Εγκλωβίστηκε λοιπόν με προσωπική του ευθύνη, σε ένα αδιέξοδο τηλεοπτικό «διαπραγματευτικό» σόου, εκτοξεύοντας επικοινωνιακά πυροτεχνήματα με αποδέκτες τους δημοσιογράφους και τους συμμάχους του, προσφέροντας όμως στην πιο κρίσιμη ίσως στιγμή στο επικίνδυνο καθεστώς των μουλάδων, μια πολύτιμη εκεχειρία – πλήρως εργαλειοποιημένη – με στόχο την επιχειρησιακή και εξοπλιστική τους ανασύνταξη, την πολυτέλεια να τον καταστήσουν περίγελο του πλανήτη και την μεγάλη ευκαιρία να τον σύρουν σταθερά σε πολιτικές σταδιακού περιορισμού της απονομιμοποίησης του καθεστώτος τους.
Ανοίγοντας εδώ μια σύντομη παρένθεση, ενδεχομένως θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι την ευκαιρία της ανασύνταξης και της αναπλήρωσης των ελλείψεων – μέσω της εκεχειρίας – την είχαν ανάγκη οι πάντες.
Οφείλουμε όμως παράλληλα με αυτό να τονίσουμε ότι, η ανυπαρξία σχεδιασμού και η ρευστότητα έως και ασάφεια των στοχεύσεων εκ μέρους της Αμερικανικής διοίκησης, ΔΕΝ επέτρεψε την εφαρμογή μιας λειτουργικής διαχείρισης των αποθεμάτων, ΟΥΤΕ βεβαίως την εξασφάλιση του ενδεδειγμένου ρυθμού εφοδιασμού, έτσι ώστε η διατήρηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων και η πάση θυσία συντήρηση των ρυθμών εξάντλησης των αποθεμάτων που είχαν στην διάθεσή τους οι «Φρουροί της Επανάστασης», να αποτελέσουν έναν επιπρόσθετο πολλαπλασιαστή ισχύος, που θα «κλείδωνε» ένα σαφές, συντριπτικό και ταχύτατο αποτέλεσμα, που θα οδηγούσε σε συντριβή το επικίνδυνο Ιρανικό καθεστώς…
Όλα αυτά όμως δεν έγιναν και έτσι…
Ο μεγάλος «διαπραγματευτής» που έβλεπε παντού «υπέροχες συμφωνίες» να έρχονται, χωρίς όμως να συναισθάνεται το μέγεθος του «υπέροχου» προσωπικού του εξευτελισμού, βρέθηκε να «διαπραγματεύεται» με το καθεστώς, έναν ουσιαστικά αυξημένο περιφερειακό ρόλο, τον οποίο ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν θα μπορούσαν να φανταστούν, όπως και το «αδιαπραγμάτευτο δικαίωμά τους» να συντηρούν proxies και φυσικά να συνεχίσουν να εμπλουτίζουν Ουράνιο, στοχεύοντας σταθερά στην απόκτηση πυρηνικού όπλου, προκειμένου να εδραιώσουν έτσι οριστικά το «δικαίωμά» τους να νέμονται την τεράστια αυτή χώρα και να αναβαθμίσουν δραστικά την θέση τους σε συστημική απειλή.
Συνεχίζοντας με τον κατάλογο των «σπουδαίων επιτευγμάτων» της συγκεκριμένης διαπραγμάτευσης, θα πρέπει να καταγράψουμε:…
- Α. Την ραγδαία αποδόμηση της πολιτικής και κοινωνικής βάσης που στήριξε το εγχείρημά του στο εσωτερικό των ΗΠΑ…
- Β. Την επίσης ραγδαία αποσύνθεση της παραδοσιακής δυτικής συμμαχίας, γεγονός που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες - πρωτίστως για τις ΗΠΑ - την επόμενη περίοδο κατά την οποία πρόκειται να κορυφωθούν κρίσιμες γεωστρατηγικές αναδιαρθρώσεις...
- Γ. Την διάχυση των συνεπειών αυτής της ολέθριας διαχείρισης ΤΟΣΟ στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ΟΣΟ και στον υπόλοιπο κόσμο, με αποτέλεσμα, παρά τις υπερφίαλες δηλώσεις του αλαφροΐσκιωτου και τις «σπουδαίες» αναλύσεις των θυμιατών του που επιμένουν να τον λιβανίζουν, το πραγματικό κόστος των συνεπειών ΚΑΙ για τις ΗΠΑ, αλλά ΚΑΙ για τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ, να είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από το κόστος το οποίο υποτίθεται ότι πληρώνουν οι στρατηγικοί τους ανταγωνιστές.
Αυτό, για τους «υπέροχους» αναλυτές (βλέπε κατασκευαστές ευφάνταστων ιστοριών) χαρακτηρίζεται στρατηγική νίκη. Με πραγματικούς όρους αποτιμώμενο όμως, όλα τα παραπάνω συνιστούν τον ορισμό της στρατηγικής αυτοκτονίας και οι επιπτώσεις της αναμένεται να είναι δραματικές.
Γι’ αυτούς τους «υπέροχους αναλυτές», οι κορυφαίοι στρατηγικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ εμφανίζονται ως εξαιρετικά στριμωγμένοι από τα επιτεύγματα του μεγάλου «στρατηγιστή». Η αλήθεια όμως είναι ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα, έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν ΚΑΙ για τις εξελίξεις που μεσολάβησαν, αλλά ΚΑΙ για όλα όσα δυνητικά θα αποσπάσουν από τον απερίσκεπτο φαφλατά, στον γεωπολιτικό εκβιασμό που αναμένεται να ακολουθήσει.
Και τώρα τι…
Δυστυχώς ή ευτυχώς οι διαθέσιμες επιλογές, είναι πλέον εξαιρετικά περιορισμένες, ενώ σε κάθε περίπτωση το κόστος που αναμένεται να καταβληθεί, θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που θα κατεβάλετο εάν δεν είχε μεσολαβήσει αυτή η προχειρότητα, η αναποφασιστικότητα και κυρίως εάν δεν είχε μεσολαβήσει αυτή η καταγέλαστη εκεχειρία…
Η μια επιλογή, είναι (στο βαθμό που τουλάχιστον αυτή η άθλια εκεχειρία αξιοποιήθηκε προκειμένου να υπάρξει ένας ολοκληρωμένος επιχειρησιακός σχεδιασμός)… Το Ισραήλ... Οι ΗΠΑ… Και η δυτική συμμαχία στο σύνολό της να επανέλθουν σε μια σύγκρουση πλήρους κλίμακας με στόχο την ανατροπή των πάντων. Και όπως έχουμε ήδη εξηγήσει σε σχετικό μας άρθρο στην ιστοσελίδα «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ», αυτήν την φορά θα πρέπει να επιχειρηθεί ότι δεν απετολμήθη κατά το παρελθόν.
Θα πρέπει δηλαδή η ευρύτερη ανατροπή και η γεωπολιτική αναμόρφωση του Ιράν, να συνδυαστεί με την απόδοση διεξόδου κρατικής υπόστασης στους Κούρδους, γεγονός που θα μπορούσε να συμπαρασύρει και τους Λούρους σε μια τέτοια ενιαία προοπτική. Ενώ παράλληλα, θα πρέπει οι πάντες να επενδύσουν τα μέγιστα στην ανάδειξη της πιθανής δυνατότητας των μοναρχιών του κόλπου, να διευρύνουν την επιρροή τους, ασκώντας εποικοδομητικό έλεγχο στους Αραβικούς πληθυσμούς που βρίσκονται στα Ανατολικά και στα Νοτιοανατολικά παράλια του Ιράν, οικοδομώντας μαζί τους ένα διαρκές, αμοιβαία επωφελές και βιώσιμο modus vivendi. Και όλα αυτά βεβαίως παράλληλα με την οριστική και αμετάκλητη αποκαθήλωση των μουλάδων από την εξουσία.
Η άλλη επιλογή, είναι να αφεθούν τα πάντα στα χέρια του «πορτοκαλί διαπραγματευτή» για να εξασφαλίσουν έτσι οι μουλάδες μια ευνοϊκή γι’ αυτούς και ταπεινωτική για όλους τους υπόλοιπους επιστροφή σε ένα status quo ante, γεγονός που θα έχει μετατρέψει σε ανεπίτρεπτη φαρσοκωμωδία τον πόλεμο που προηγήθηκε, θα έχει ακυρώσει οριστικά θεμελιώδεις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου και του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και βεβαίως θα έχει ανανεώσει την παντοδυναμία των μουλάδων για άλλα πενήντα χρόνια τουλάχιστον και μάλιστα σε έναν ιδιαίτερα ενισχυμένο περιφερειακό ρόλο.
Το βέβαιο είναι ότι αυτό το αδίστακτο και επικίνδυνο καθεστώς, απέδειξε στην πράξη ότι η πιθανότητα ανατροπής του με εργαλείο την όποια λαϊκή εξέγερση, τροφοδοτεί μόνον τις αυταπάτες των αφελών και δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την αλήθεια. Είναι λοιπόν φανερό ότι οποιαδήποτε λύση, με το Μεγάλο Ιράν να συνεχίσει να παραμένει παραδομένο στα χέρια των μουλάδων, σύντομα θα φέρει την πυρηνική απειλή ante portas και μια τέτοια εξέλιξη θα αλλάξει δραματικά τον γεωπολιτικό χάρτη.
Το καθεστώς των μουλάδων και ο έλεγχος των στρατηγικών οπλοστασίων που διατηρεί, δεν έχουν τίποτε κοινό με τον τρελό της Β. Κορέας. Αν δεν το κατανοήσει σήμερα η διεθνής κοινότητα, το κόστος που θα προκύψει, δεν θα είναι διόλου εύκολο να καταβληθεί.
Υ.Γ. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, οι επιχειρήσεις επανασχεδιάζονται και το Ισραήλ αναμένεται να διαδραματίσει ρόλο πρωταγωνιστικό. Πρόκειται για μια θετική εξέλιξη που ελπίζουμε να μην υπονομευτεί ΚΑΙ αυτήν την φορά, από τις φαιδρότητες του αλαφροΐσκιωτου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου