Το Ελληνοτουρκικό σύστημα στον αστερισμό ευκαιριών που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε επιθετικά και με συνέχεια

Η Τουρκία, αισθάνεται έντονη ανασφάλεια και τελεί υπό την πίεση των εξελίξεων στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο. Συνεπεία αυτών, κλιμακώνει την προκλητικότητά της στο έπακρο, ενώ παράλληλα σχεδιάζει προσεκτικά τα επόμενα βήματα, τόσο διπλωματικά όσο και στο πεδίο, που σύμφωνα με τις επιδιώξεις της, θα συμβάλλουν καθοριστικά στην προώθηση της αναθεωρητικής της ατζέντας. Στο περιβάλλον αυτού του σχεδιασμού των κλιμακούμενων τυχοδιωκτισμών, είναι φανερό ότι υπαναχωρήσεις εκ μέρους της ΔΕΝ προβλέπονται…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε αυτό το κρεσέντο της κλιμακούμενης προκλητικότητας, ο Ερντογάν προφανώς ΔΕΝ είναι μόνος. Σύσσωμη η αντιπολίτευση στοιχίζεται πίσω από την Τουρκική αναθεωρητική στρατηγική και ανταγωνίζεται εαυτόν σε προκλητική και άκρως επιθετική πλειοδοσία σε βάρος της χώρας μας…

Η Ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, αν και συνεχίζει να ερωτοτροπεί με την αναποφασιστικότητα, με τα πάσης φύσεως φοβικά σύνδρομα και με τις παραδοσιακές ανέξοδες φλυαρίες, εν τούτοις, την τελευταία περίοδο αποτολμά και αναλαμβάνει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες τόσο στο διπλωματικό όσο και στο επίπεδο προβολής ισχύος, επενδύοντας στο εξαιρετικά αναβαθμισμένο εξοπλιστικό προφίλ της χώρας και στηριζόμενη πρωτίστως στην στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, που επηρεάζει καθοριστικά το ευρύτερο αποτύπωμα της περιφερειακής ισχύος…

Προφανώς στην εξίσωση μπαίνουν και οι επερχόμενες εκλογές, που οδηγούν πολλά κυβερνητικά στελέχη στο να «ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία». Θα ήταν όμως καραμπινάτο μεθοδολογικό και ερμηνευτικό ολίσθημα, το να «ακουμπήσουμε» τα πάντα και μόνο στις επικοινωνιακές ανάγκες των εκλογών και μάλιστα σε μια στιγμή που το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, αντί να συνεχίσει να κυνηγά μάγισσες αλλά και την ουρά του, αναγορεύοντας τον κομματικό και αντιπολιτευτικό λόγο σε αυτοσκοπό και υποτάσσοντας τα πάντα στην σκοπιμότητα, οφείλει να αναθεωρήσει την στάση του, να τροποποιήσει την τακτική του και κυρίως να πρωτοστατήσει στην άμεση κεφαλαιοποίηση, του μέχρι χθες ανέφικτου που αίφνης κατέστη εφικτό και με συγκεκριμένα αποτελέσματα… Του μέχρι χθες απρόσιτου που...

ΣΑΜΑΡΑΣ... Τέλος στις αποσπασματικές παρεμβάσεις. Στροφή στην καθολική & αναβαθμισμένη πολιτική παρουσία

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από την πρώτη στιγμή στηρίξαμε την πιθανότητα επανεμφάνισης του Α. Σαμαρά στην κεντρική πολιτική σκηνή, θεωρώντας ότι η παρουσία του, θα χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο πολιτικό δυναμισμό, και ότι ως τέτοια, ΔΕΝ θα εξαντλείται στο να ανακυκλώνει μια μίζερη και αντιπαραγωγική κριτική προσέγγιση των πρωτοβουλιών και των επιλογών Μητσοτάκη, αλλά θα αποτελέσει τον καταλύτη, για μια ουσιαστική τομή στα πολιτικά πράγματα του τόπου, ικανή να επιφέρει ευρύτερες ανατροπές ιδεολογικού, πολιτικού και θεσμικού χαρακτήρα, που θα μπορούσαν να ανατάξουν το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και να αναβαθμίσουν πλήρως το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνονται αποφάσεις κρίσιμες και καθοριστικές για το μέλλον του τόπου…

Με άλλα λόγια στηρίξαμε την πιθανότητα επανεμφάνισης Σαμαρά, ΟΧΙ στην βάση της απλουστευτικής «αυριανικής» λογικής που λέει: «Άντε… Βουρ τώρα να διώξουμε τον τρισκατάρατο από την εξουσία», ΑΛΛΑ προσβλέποντας σε έναν δυναμικό επαναπροσδιορισμό των όρων με τους οποίους ένας κρίσιμος περιφερειακός γεωπολιτικός δρων - δηλαδή η Ελλάδα - μπορεί και πρέπει να λειτουργεί, να αποφασίζει και φυσικά να σχεδιάζει θεσμικά και κοινωνικά την δική της επόμενη μέρα αλλά και την υψηλή στρατηγική που θα της επιτρέψει να διεκδικεί με απαιτήσεις έναν αναβαθμισμένο περιφερειακό ρόλο, εναρμονισμένο πλήρως με τα συμφέροντα και τα ιστορικά δίκαια σύμπαντος του Ελληνισμού.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι για όλα τούτα, ΔΕΝ αρκεί ένας στείρος και άγονος αντιμητσοτακικός λόγος που ευνουχίζει την προσδοκία και ακυρώνεται εύκολα από τον κυβερνητικό αντίλογο και από κινήσεις εντυπωσιασμού. Απαιτείται μια αποφασιστική πολιτική παρουσία που αποπνέει...

Η Συμφωνία της Μέκκας ως πολυεπίπεδο επιθετικό στρατήγημα του Νεο-Οθωμανισμού

Έχουν λεχθεί πολλά και έχουν γραφτεί ακόμη περισσότερα για την περίφημη Συμφωνία της Μέκκας. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι σχολιασμοί που έχουν διατυπωθεί, τροφοδοτήθηκαν από κρίσιμες προβλέψεις της Συμφωνίας, τις οποίες σκοπίμως υπερπροέβαλε η Τουρκική πλευρά, με προεξάρχουσα την πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία, οποιαδήποτε επίθεση σε μια χώρα από τις συμβαλλόμενες στην Συμφωνία, θα θεωρηθεί επίθεση και στις τρεις και οι αντιδράσεις θα είναι ανάλογες…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Βεβαίως, γνώριζαν και οι πέτρες ότι εν μέσω συγκρούσεων σε εξέλιξη, που τείνουν να προσλάβουν διάσταση ευρύτερου περιφερειακού πολέμου, η πρώτη χώρα που θα εμφανιζόταν ως επιβεβαιωμένα ανακόλουθη και απολύτως ασυνεπής με την πρόβλεψη αυτήν, θα ήταν η Τουρκία, αφού η Σ. Αραβία δέχεται επαναλαμβανόμενες επιθέσεις, τόσο από το Ιράν όσο και από τους Χούθι (για λογαριασμό του Ιράν) και η Τουρκία δεν απαντά δηλαδή ΔΕΝ τηρεί για λογαριασμό των εταίρων της τα συμπεφωνηθέντα. Καλό θα είναι λοιπόν, όταν αναφερόμαστε στην Συμφωνία της Μέκκας, να έχουμε υπ’ όψιν μας τα εξής:

Α. Η σύλληψη και η περαιτέρω προώθηση της συγκεκριμένης ιδέας, συνιστά κατά βάσην ένα Τουρκικό στρατήγημα με προεκτάσεις πρωτίστως αφανείς, με την έννοια ότι δεν καταγράφονται μεταξύ των επισήμως διακηρυχθέντων…

Β. Η ενσωμάτωση της Σ. Αραβίας και του Πακιστάν στην συγκεκριμένη συμφωνία, ΔΕΝ μπορεί να υποβαθμίσει ΟΥΤΕ τις μεταξύ τους διαφορές οι οποίες είναι ιστορικές, αλλά ΟΥΤΕ και τις ετερόκλητες έως και ανταγωνιστικές στρατηγικές που...

Ευρώπη και ακροδεξιά παρωδία…

Το πρώτο επιβεβαιωμένο «καμπανάκι» για την Γερμανία, χτύπησε το 2024 στην περιφέρεια της Θουριγγίας. Σήμερα, το αποτέλεσμα της κάλπης της Κυριακής στην Σαξονία – Άνχαλτ, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι τα καταγγελτικά αναθέματα σε βάρος των ακροδεξιών και δη νεοναζιστικών μορφωμάτων, ΔΕΝ αρκούν για να ανακόψουν την επέλαση του διαφαινόμενου πολιτικού εφιάλτη…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτά τα πολιτικά μορφώματα, δημιουργήθηκαν, εδραίωσαν την πολιτική τους παρουσία και ενδυναμώνουν σταθερά το ειδικό πολιτικό τους βάρος, όχι μονάχα στην Γερμανία αλλά σε ολόκληρο το Ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι, στην βάση των ανερμάτιστων πολιτικών που υιοθέτησε τόσο η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία όσο και οι νεοφιλελεύθεροι Χριστιανοδημοκράτες, στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου αυτοκαταστροφικού ανταγωνισμού στον οποίο πλειοδότησαν, με την καταφυγή τους σε πολιτικές που απειλούν πλέον ανοικτά, τόσο την φυσιογνωμία όσο και την ίδια την κοινωνική, πολιτική και θεσμική συνοχή της Ευρώπης.

Αιχμή του δόρατος οι επικίνδυνοι και δυστυχώς μη αναστρέψιμοι πειραματισμοί με το λαθρομεταναστευτικό οι οποίοι υιοθετήθηκαν και θωρακίστηκαν θεσμικά, αλλά ΚΑΙ οι γνωστές αθλιότητες με τον υπερπροστατευτισμό ο οποίος επεδείχθη, απέναντι στα εκτρώματα της woke ατζέντας.

Η προσπάθεια των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων να ανακόψουν την πορεία της Ευρωπαϊκής ακροδεξιάς προς της εξουσία, παραμένει αναποτελεσματική και ατελέσφορη, αφού επιμένει να κινείται στα...