Ας μιλήσουμε για την αρχαία Αιγηίδα…

Έχετε ακούσει ή διαβάσει ποτέ για την αρχαία Αιγηίδα; Ας πούμε λοιπόν δυο λόγια γι’ αυτή και μετά μπαίνουμε στο κυρίως θέμα. Ε λοιπόν, η ευρύτερη περιοχή της Ελλάδας, κατά τους προϊστορικούς χρόνους δεν είχε την σημερινή της μορφή. Τα νησιά του Αιγαίου, πριν ακόμα διαμορφωθούν ως νησιά, αποτελούσαν απλά τις βουνοκορφές μεγάλων οροσειρών του ηπειρωτικού όγκου, που ονομαζόταν τότε Αιγηίς...

του Γ. ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ

Τι ήταν η Αιγηίς; Η Αιγηίς ήταν λοιπόν το τμήμα της επιφάνειας της γης που περιλάμβανε ολόκληρη σχεδόν τη σημερινή ηπειρωτική Ελλάδα μαζί με το Αιγαίο πέλαγος (ως τμήμα ξηράς τότε) και τη δυτική Μικρά Ασία. Το Ιόνιο Πέλαγος και το Αιγαίο Πέλαγος ήταν τότε πεδιάδες που τις διέρρεαν ο Αδρίας ποταμός, ο οποίος κατερχόταν από τις Άλπεις και ο Αιγαίος ποταμός, ο οποίος κατερχόταν από τη λίμνη, την οποία γνωρίζουμε σήμερα ως Εύξεινο Πόντο. Ανατολικά της σημερινής Εύβοιας υπήρχε λίμνη, ενώ λίμνη ήταν και η Θεσσαλία (γι’ αυτό και ονομάζεται Θεσσαλία. Από το θέση αλός=θάλασσας).

Ποιο ήταν τότε το βασικό περίγραμμα της Ελλάδας; Η παλαιογεωγραφική εικόνα περιλάμβανε:

• 1. Μια νησιωτική αλυσίδα (που σχημάτιζε η ραχοκοκαλιά της σημερινής Πίνδου),
• 2. Μια θαλάσσια λεκάνη (που περιελάμβανε τις περιοχές της σημερινής Δυτικής Μακεδονίας, την Καρδίτσα, τα Τρίκαλα, την Καλαμπάκα, τα Γρεβενά, την Καστοριά και άλλες περιοχές νοτιότερα ως τις Κυκλάδες),
• 3. Την Αιγηίδα,
• 4. Μια θαλάσσια λεκάνη (στο βόρειο Αιγαίο, περιφερειακά της νότιας Ροδόπης), και
• 5. Την ορεινή Ροδόπη.

Κατά την Ανώτερη Μειόκαινο εποχή, η θαλάσσια λεκάνη που χώριζε την Πίνδο από την ανατολικά εκτεινόμενη Αιγηίδα περιορίστηκε μόνο στο...

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΠΑΪΝΤΕΝ - ΠΟΥΤΙΝ Αναζήτηση «σταθερότητας» ενώ παραμένουν τα «καυτά μέτωπα» και οι αιτίες της κλιμάκωσης

Με τις δύο πλευρές να προβάλλουν ως διακηρυγμένο στόχο μια πιο «σταθερή» και «προβλέψιμη» σχέση, ενώ παραμένουν όλες οι αιτίες της κλιμάκωσης της μεταξύ τους ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη στη Γενεύη η συνάντηση των Προέδρων ΗΠΑ και Ρωσίας, Τζο Μπάιντεν και Βλ. Πούτιν...

Σε συνθήκες όπου η κόντρα ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία επιδρά σε όλο το φάσμα του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, η Σύνοδος Κορυφής ΗΠΑ - Ρωσίας έγινε με φόντο το πολυήμερο ταξίδι του Αμερικανού Προέδρου στην Ευρώπη, όπου συμμετείχε στις Συνόδους Κορυφής της G7, του ΝΑΤΟ και ΕΕ - ΗΠΑ, στέλνοντας μήνυμα «ενίσχυσης» του ευρωατλαντικού άξονα τόσο απέναντι στην Κίνα, όσο και στη Ρωσία.

Η ίδια η συνάντηση Μπάιντεν - Πούτιν εξάλλου πραγματοποιήθηκε ενώ από την εκλογή του Αμερικανού Προέδρου μέχρι σήμερα καταγράφεται κλιμάκωση σε πολλά «καυτά» μέτωπα στην έτσι κι αλλιώς εντεινόμενη, τα τελευταία χρόνια, αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ρωσίας. Μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες καταγράφονται παραπέρα όξυνση της αντιπαράθεσης για Ουκρανία και Λευκορωσία, μεγάλη στρατιωτική κινητικότητα στην...

Κάτι ήξερε η ρουφιάνα η Ιστορία που μας την χάρισε…

Η συνάντηση Μπάιντεν – Πούτιν, δεν αποτελεί μεμονωμένο ούτε αποκλειστικά και μόνο διμερούς ενδιαφέροντος γεγονός και φυσικά το περιεχόμενό της, δεν αποσυνδέεται από όλα όσα διαδραματίστηκαν στο περιθώριο της Συνόδου κορυφής της Ατλαντικής Συμμαχίας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Προφανώς, αυτή η συνάντηση δεν αποσυνδέεται ούτε από τον σκληρό πυρήνα των αποφάσεων αυτής της Συνόδου, στον οποίο όπως ήδη τονίσαμε, αποτυπώνεται μια εκβιαστική -έναντι όλων- παρέμβαση των Αμερικανών, η οποία είναι αποκαλυπτική της ανασφάλειας, της καταφανούς στρατηγικής υποχώρησης αλλά και της αγωνιώδους προσπάθειας των ΗΠΑ να επαναβεβαιώσουν τον ηγεμονικό τους ρόλο στο περιβάλλον των παραδοσιακών Ευρωατλαντικών δομών, επενδύοντας στην ιδέα της proxy αξιοποίησης, τόσο των φιλόδοξων όσο και των εν δυνάμει υποτακτικών «συμμάχων» τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν την στοχευμένη προώθηση των επικαιροποιημένων στρατηγικών και περιφερειακών τους επιδιώξεων.

Η συγκεκριμένη συνάντηση, από την μεριά των ΗΠΑ, υπήρξε προϊόν την επιδίωξης του Αμερικανικού κατεστημένου, να συγκεκριμενοποιήσει ένα πλαίσιο συμφωνίας με την Ρωσική πολιτική ηγεσία, μέσα από το οποίο να καθίσταται κατά το δυνατόν ελεγχόμενη η μεταξύ τους αντιπαράθεση, και ει δυνατόν να επαναβεβαιωθεί ένα διακριτό και επικαιροποιημένο μείγμα του ιδιαίτερου στρατηγικού ενδιαφέροντος τόσο των Ρώσων όσο και των Αμερικανών, στο πλαίσιο μιας νέας κατανομής ισχύος, θεματικής και περιφερειακής επιρροής, που θα επιτρέψει μεταξύ άλλων και την ευόδωση ενός νέου κύκλου συμφωνιών για τα στρατηγικά και τα τακτικά πυρηνικά όπλα.

Φυσικά επαναβεβαιώνεται και ένα πλαίσιο αντιθέσεων, ορισμένες από τις οποίες ενσωματώνουν μια ιδιαίτερη συγκρουσιακή δυναμική, η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να τροφοδοτήσει ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι το Αμερικανικό κατεστημένο βρίσκεται αντιμέτωπο με...

ΝΑΤΟ - Εκβιαστική δομική παρέμβαση σε μια νέου τύπου συνεργατική πλατφόρμα πολλών ταχυτήτων

Η χθεσινή Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, κινήθηκε στο πνεύμα της στρατηγικής την οποία ενέκριναν οι Υπουργοί των Εξωτερικών στην σύνοδο του Δεκέμβρη και από αυτήν την άποψη το πολιτικό της στίγμα ήταν προδιαγεγραμμένο και εν πολλοίς αναμενόμενο…

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η διαχείριση των ισορροπιών ωστόσο, αν και δεν ήταν εμφανής και διακηρυγμένη προτεραιότητα της Συνόδου, εν τούτοις ήταν η πλέον κρίσιμη παράμετρος στην εξίσωση υπό τον γενικό τίτλο «Στρατηγική ΝΑΤΟ 2030», ενώ η δυσκολία στην διαχείρισή της, διαπερνά ΚΑΙ το κοινό ανακοινωθέν, παρά τις θριαμβολογίες και την ψευδαίσθηση αυτοπεποίθησης που επιχειρείται να εκπέμψει.

Η προσαρμογή της Ατλαντικής συμμαχίας στις νέες συνθήκες, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, αφού πέρα από τα όποια επικοινωνιακά ταρατατζούμ, φαίνεται ότι αυτή η διαδικασία, σκοντάφτει σοβαρά, σε μια πλειάδα εσωτερικών ανταγωνισμών, αλλά στην ίδια την φυσιογνωμία των κυρίαρχων αντιθέσεων του σύγχρονου κόσμου.

Αυτός είναι και ο λόγος που στο πνεύμα του κοινού ανακοινωθέντος δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Οι ηγέτες των 30 χωρών, προσυπογράφοντας αυτό το ανακοινωθέν, επιβεβαίωσαν στην πράξη ότι έχουν αυτοεγκλωβιστεί στην λογική μιας πολυμερούς συνθήκης που γυρίζει την πλάτη στα οξυμμένα προβλήματα των κοινωνιών που εκπροσωπούν, ενώ ταυτόχρονα παραδίδουν τις χώρες τους σε τυχοδιωκτικές λογικές με ανυπολόγιστο βραχυμεσοπρόθεσμο κόστος.

Η κεντρική ιδέα αυτής της νέας πολυμερούς συνθήκης, συνίσταται σε μια διακήρυξη προθέσεων για την συλλογική στοίχιση των 30 πίσω από μια αμφιλεγόμενη Αμερικανική στρατηγική εμμονή που επιδιώκει να εργαλειοποιήσει πλήρως το ΝΑΤΟ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια των Αμερικανών να...

Οι ΗΠΑ στην περιδίνηση ενός ιδιότυπου στρατηγικού μεταπρατισμού

Η Ευρωπαϊκή πρεμιέρα Μπάιντεν βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, αλλά παρά το γεγονός ότι ο Λευκός Οίκος φρόντισε να τοποθετήσει αρκετά ψηλά τον πήχη των προσδοκιών, όλα δείχνουν ότι τελικά ο «θερισμός» θα είναι ιδιαίτερα φτωχός και στην τελική αποτίμηση αυτό που θα επισημοποιηθεί, θα είναι μια σειρά από σημαντικές και δυσκολοξεπέραστες στρατηγικές δυσκολίες…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στο επικοινωνιακό επίπεδο, τα Αμερικανικά επιτελεία προπαρασκευάζοντας την Ευρωπαϊκή περιοδεία Μπάιντεν, επεδίωξαν να «πουλήσουν» αυτοπεποίθηση, δυναμισμό και αποφασιστικότητα, σε μια προσπάθεια να καταδείξουν πως η ολική επαναφορά και το αδιαφιλονίκητο του ηγετικού ρόλου των ΗΠΑ, θα πρέπει να θεωρούνται εν πολλοίς δεδομένα. Ωστόσο…

Η εκβιαστική ατσαλιά με την οποία επιχειρήθηκε να κλειδώσει η ευρωατλαντική προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων και η προσφυγή στην διαμεσολάβηση για την διευθέτηση της πρόσφατης σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, αυτό που αποκαλύπτουν είναι αδυναμία στην διαχείριση και καταφανή στρατηγική ασάφεια στους Αμερικανικούς βηματισμούς. Εάν στα παραπάνω συνυπολογίσει κανείς και τις μετέωρες έως φοβικές παλινωδίες του κ. Μπάιντεν, οι οποίες οδήγησαν τελικά στην ΜΗ επιβολή κυρώσεων εναντίον της βασικής εταιρείας που συμμετέχει στην κατασκευή του αγωγού Nord Stream 2 μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας, φαίνεται ότι τα ζητήματα που σχετίζονται με την παραδοσιακή Δυτική συνοχή είναι πάρα πολύ σοβαρά  και...

Το Ελληνικό casus belli η νέα αμυντική φιλοσοφία και η Στρατηγική της Μοιραίας Νύχτας

Η δημόσια συζήτηση καταπιάνεται με μια εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη απόφαση για τα εξοπλιστικά, ενώ στο περιβάλλον αυτής της συζήτησης, υπάρχουν φωνές που επιμένουν να αναδεικνύουν μια διαφορετική τεχνική προσέγγιση που θα έπρεπε να κυριαρχήσει, προκειμένου να καταστεί λειτουργικό, αποτελεσματικό και εν τέλει περισσότερο εύχρηστο ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα, που θα αντιστοιχίζεται με τις αμυντικές ανάγκες της χώρας και που δεν θα αγνοεί τάσεις και δεδομένα της νέας εποχής…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτή η συζήτηση είναι πρωθύστερη. Επιπροσθέτως είναι και ανεπαρκής. Κυρίως γιατί σε αυτόν τον τόπο, δεν συζητήσαμε ποτέ σοβαρά πάνω στα κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζουν την εθνική άμυνα, ΟΧΙ ως διπλωματική υποχρέωση της χώρας έναντι των «συμμάχων» της, οι οποίοι είναι ταυτόχρονα και παραγωγοί οπλικών συστημάτων, ΑΛΛΑ ως θεματοφύλακα της στρατηγικής της επιβίωσης και φυσικά ως εγγυητή της γεωστρατηγικής ενδυνάμωσης του Ελληνισμού, στο περιφερειακό σύστημα ισχύος.

Προφανώς μια τέτοια συζήτηση, δεν γίνεται στο παραπέντε μιας μεγάλης αγοράς, ιδιαίτερα όταν στο παρασκήνιο κονταροχτυπιούνται συμφέροντα και η πολιτική ηγεσία αισθάνεται «υποχρεωμένη» να κάνει διαχείριση ισορροπιών, αλλά και ενός πορτοφολιού που δεν μπορεί να δει με αισιοδοξία τις υποχρεώσεις της επόμενης μέρας. Πολύ δε περισσότερο, μια τέτοια συζήτηση δεν μπορεί να προκληθεί από ένα πολιτικό προσωπικό που απεδείχθη ανεπίδεκτο μαθήσεως αλλά και απρόθυμο να ασχοληθεί σοβαρά με τις νέες ιστορικές προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η πατρίδα μας.

Έτσι… Δυστυχώς ΚΑΙ το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως διακρατική εμπορική πράξη και ΟΧΙ ως μέρος μιας νέας, συνολικής και επικαιροποιημένης αντίληψης, η οποία δεν καλείται να διαχειριστεί απλώς έναν αμυντικό επιχειρησιακό σχεδιασμό, αλλά επιστρατεύεται για να προωθήσει ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό περιφερειακό όραμα στο...

Αγκαλιές, σαλιαρίσματα και ο οδικός χάρτης που ανοίγει τον δρόμο για μια νέα εθνική τραγωδία

Η κατάρρευση και των τελευταίων αναχωμάτων που επέμεναν να προσδίδουν μια στοιχειώδη εθνική ταυτότητα στην Εξωτερική μας πολιτική, φαίνεται ότι επιταχύνεται δραματικά μετά και από την πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών στην Ελλάδα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Προφανώς αυτό το συμπέρασμα δεν επιβεβαιώνεται από τις γλυκανάλατες δηλώσεις που επισφράγισαν το πρόγραμμα των συναντήσεων του κ. Τσαβούσογλου με τον κ. Δένδια και τον Έλληνα πρωθυπουργό. Ωστόσο, μόνο αφελείς μπορούν να πιστέψουν ότι οι συζητήσεις μεταξύ των δύο μερών, περιορίστηκαν στο περιεχόμενο της ήπιας ατζέντας που δημοσιοποιήθηκε κατά την διάρκεια αυτών των δηλώσεων. Η Τουρκία άλλωστε, δεν είναι η χώρα που ασκεί μια Εξωτερική πολιτική χαμένων ευκαιριών και από αυτόν τον κανόνα φυσικά δεν εξαιρείται -και δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί- ούτε η συγκεκριμένη επίσκεψη.

Η σχετική ανακοίνωση πέντε σημείων την οποία εξέδωσε το Τουρκικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας που συνεδρίασε αμέσως μετά την επιστροφή Τσαβούσογλου, φροντίζει να είναι ιδιαίτερα σαφής στα σημεία 3 και 4 τα οποία είναι αμιγώς Ελληνικού και Κυπριακού ενδιαφέροντος και στα οποία αναφέρεται χαρακτηριστικά:

Σημείο 3. «Δηλώθηκε ότι η Τουρκία θα υποστηρίξει με αποφασιστικότητα την προσέγγιση μιας...