Η αντιπαράθεση μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, είναι ιστορική και αποτελεί το θεμελιώδες δομικό στοιχείο του αμερικανικού πολιτικού συστήματος διαχρονικά. Η δεύτερη εκλογή Τραμπ, υπήρξε καταλυτική για τις ΗΠΑ, μιας και η αντισυμβατική παρουσία και στάση του, συνέβαλε σε θεμελιώδεις ανατροπές που σχετίζονται με την θεώρηση κρίσιμων παραμέτρων του διεθνούς συστήματος, το οποίο προσέγγισε επιστρατεύοντας την προσωπική επιχειρηματική του ευστροφία και την αποφασιστικότητά του ως πολιτικός διαχειριστής ισχύος για λογαριασμό της Υπερδύναμης. Κάπου εκεί όμως, τελειώνουν τα «καλά» στο επίπεδο των σχεδιασμών και στοχεύσεων και εγκαινιάζεται ένας σοβαρός προβληματισμός για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, σε έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούμενων αδιεξόδων που έχει ήδη ενεργοποιηθεί…
Ο Τραμπ, λειτούργησε με αυταρχισμό, καταλύοντας κάθε έννοια συλλογικότητας στην επεξεργασία των πολιτικών αποφάσεων και επιστρατεύοντας ένα τουπέ ισχυρού, προκειμένου να καλύψει πίσω από αυτό την νηπιακή και ανερμάτιστη πολιτική του σκέψη, τα κραυγαλέα ιστορικά του ελλείμματα και την διάχυτη γεωστρατηγική του αμορφωσιά. Οι συνέπειες δεν άργησαν να έρθουν…
- Η Αμερική παγιδεύτηκε σε έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούμενων προκλήσεων με όλους…
- Στοχοποίησε αντιπάλους αλλά δυστυχώς η έλλειψη μέτρου την φέρνει καθημερινά αντιμέτωπη και με συμμάχους στρατηγικούς…
- Κουρελιάζει διεθνείς θεσμούς, οι οποίοι έχουν καταφανώς αποτύχει, αλλά το κάνει αποδεικνύοντας ότι διακατέχεται από την απόλυτη σύγχυση ανάμεσα στην έννοια της αντικατάστασής τους από κάτι καλύτερο και σε εκείνη της υποκατάστασής τους από την ίδια και τις νοσηρές όσο και εμμονικές φιλοδοξίες του πολιτικού της ηγέτη. κλπ… κλπ… κλπ…
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ήταν να οδηγήσει σε ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ την εσωτερική πολιτική της συνοχή… Σε ΡΗΞΗ τις παραδοσιακές συμμαχικές της σχέσεις… Σε ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ το σύνολο των συστημικών αντιπάλων της. Και… Σε βίαιη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ τους επαναπαυμένους συμμάχους της, που αρχίζουν πλέον να διεκδικούν, αναβαθμισμένο ρόλο στο διεθνές σύστημα, αποστασιοποιούμενοι πλήρως από διαχρονικά θέσφατα και σταθερές.
Με δυο λόγια, η δεύτερη θητεία Τραμπ, καταγράφεται ως μάλλον καταστροφική για την δυτική συμμαχία, και όλα δείχνουν ότι διογκώνει τον λογαριασμό τον οποίο θα κληθούν να πληρώσουν οι ΗΠΑ σε τελευταία ανάλυση, στο περιβάλλον της νέας εποχής.
Αυτή η ραγδαία μεταστροφή απέδειξε, ότι ο κόσμος και τα κράτη, ΔΕΝ μπορούν να κυβερνηθούν με συνθήματα και κραυγές. Απαιτούν σχέδιο, προσεγμένες κινήσεις και πρωτοβουλίες εναρμονισμένες απόλυτα με τα κρίσιμα διακυβεύματα που θα πρέπει να υπηρετούνται και να προάγονται ανελλιπώς.
Πάνω απ’ όλα όμως υπενθυμίζει, ότι ο γεωπολιτικός χρόνος έχει βάθος και δεν πρέπει να ταυτίζεται με εφήμερες πολιτικές πιρουέτες που αγνοούν τα θεμελιώδη.
Ο Τραμπ πρακτικά απέτυχε και η αποσυσπείρωση που έχει αρχίσει να καταγράφεται στις ίδιες τις ΗΠΑ, το επιβεβαιώνει.
Απέτυχε αν και κατ’ αρχήν είχε άποψη και μάλιστα ελπιδοφόρα μέσα στην γενική της αποτύπωση για το που ήθελε να οδηγήσει τα πράγματα. Όμως δεν είχε…
- Γνώση…
- Μπέσα…
- Ιστορική μόρφωση…
- Πολιτική επάρκεια. Και…
- Σεβασμό στην συλλογική επεξεργασία των αποφάσεων…
Και εάν θέλουμε να αποκομίσουμε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα και για τα καθ’ ημάς, καλό θα είναι να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι ο Τραμπ απέτυχε, παρά το σημαντικό επικοινωνιακό και συστημικό εκτόπισμα που διέθετε τόσο προσωπικά όσο και ως ηγέτης μιας υπερδύναμης. Απέτυχε για να θυμίσει σε όλους μας ότι για να ασκήσεις πολιτική, ακόμη και όταν διαθέτεις όραμα που απαντά σε κρίσιμες συστημικές αγκυλώσεις, θα πρέπει να διαθέτεις τα στοιχειώδη.
Η πολιτική και κυρίως η Γεωπολιτική, έχει τον τρόπο της να εκδικείται αυτούς που περιφρονούν του θεμελιώδεις και αυτονόητους κανόνες τους.
Έχει σημασία να το κατανοήσουμε αυτό, διότι ως κοινωνία ξεχάσαμε πολύ σύντομα το κόστος των συνθημάτων, των τζούφιων και χωρίς το απαραίτητο βάθος πολιτικών, το οποίο πληρώσαμε με 100 δις λογαριασμό, με εκποιημένη την Μακεδονική ιστορία, με καταστροφικές επιλογές στο συνταξιοδοτικό κλπ… κλπ… κλπ… επειδή κάποιοι επελέγησαν για να μάθουν να κάνουν πολιτική στου Κασίδη το κεφάλι.
Και κυρίως έχει σημασία να το κατανοήσουμε, διότι σήμερα εμφανίζεται στο πολιτικό στερέωμα ως διάττοντας, μια κυρία η οποία…
- Αναπαράγει συνθήματα και κραυγές…
- Επαναφέρει την δημόσια συζήτηση σε σκοταδιστικές προσεγγίσεις…
- Στερείται πολιτικής γνώσης…
- Πολιτικής συνέπειας…
- Ιστορικής μόρφωσης…
- Πολιτικής επάρκειας…
- Σεβασμού στην συλλογική επεξεργασία των αποφάσεων…
Μια κυρία δηλαδή η οποία διαθέτει σε υπεραφθονία, όλα τα πολιτικά κουσούρια του Τραμπισμού, αλλά ΔΕΝ διαθέτει, ΟΥΤΕ το αδιαμφισβήτητο πολιτικό του αισθητήριο, ΟΥΤΕ βεβαίως το σημαντικό πολιτικό του εκτόπισμα που επισκίασε τα πάντα.
Αυτό που διαθέτει, είναι έναν όχλο φανατικών που έχουν τόση σχέση με την πολιτική, όση ακριβώς έχει και ο Φάντης με το ρετσινόλαδο και διεκδικεί να βάλει τον τόπο σε πρωτοφανείς περιπέτειες, προκειμένου να ικανοποιηθούν κοντόφθαλμες και υστερόβουλες προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες.
Δυστυχώς αναμεσά μας υπάρχουν πολίτες που θεωρούν ότι η Ελλάδα προσφέρεται για ένα ακόμη πείραμα των αφελών, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες και τον λογαριασμό που θα ακολουθήσει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου