Το μνημόνιο ευχών και γενικόλογων προσδοκιών στο οποίο φέρεται να κατέληξαν οι περίφημες «διαπραγματεύσεις» μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ, δεν είναι παρά ένα πλήρως απαξιωμένο και σε κάθε περίπτωση ΜΗ δεσμευτικό κείμενο, το οποίο παρουσιάζεται καθ’ υπερβολήν ως «τεχνική συμφωνία» και επιστρατεύεται όπως – όπως προκειμένου να εξυπηρετήσει αμφιλεγόμενες έως και ψευδείς εντυπώσεις και κυρίως το νοσηρό εγωιστικό αφήγημα του Αμερικανού προέδρου…
Με το συγκεκριμένο γονατογράφημα, πέρα από το γεγονός ότι αναβαθμίζεται πλήρως η εκβιαστική δυνατότητα του Ιρανικού καθεστώτος, εγκαινιάζεται και μια εξαιρετικά προβληματική όσο και αδιέξοδη πρακτική, που…
- Αποδομεί πλήρως την έννοια των ουσιαστικών διαπραγματεύσεων μεταξύ των μερών…
- Υποβαθμίζει απολύτως κρίσιμες και αυτονόητες παραδοχές αλλά και αναγκαίες δεσμεύσεις, ικανές να προσδώσουν υπόσταση και κύρος στην έννοια της Συμφωνίας…
- Αγνοεί επιδεικτικά τα πραγματικά δεδομένα, τις προκλήσεις ασφαλείας, τον ρόλο, την στρατηγική θέση, το συγκρουσιακό φορτίο και τους ανταγωνισμούς μεταξύ των δρώντων που συνθέτουν το γεωπολιτικό παζλ της ευρύτερης περιοχής και…
- Ορίζεται, σε τελευταία ανάλυση, ως ο θρίαμβος μιας ετεροβαρούς παραδοχής σκοπιμότητας, που υποκύπτει στον πολιτικό εκβιασμό του περιφερειακού τυχοδιώκτη και που πρακτικά αναβαθμίζει τον ηττημένο και τον καθιστά...με τρόπο αυθαίρετο, ρυθμιστή των εξελίξεων και υποβολέα κανόνων, όρων και απαιτήσεων.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν είναι τυχαία…
Η εγωκεντρική των πραγμάτων αντίληψη, η ανιστόρητη προσωπικότητα και η καταφανής στρατηγική ανεπάρκεια του Αμερικανού προέδρου και συνδυασμός όλων των παραπάνω, με την διαπιστωμένη έκπτωση των θεσμικών λειτουργιών, που έχει ευνουχίσει πλήρως την διαδικασία λήψης ακόμη και κρίσιμων αποφάσεων, δρομολογεί εξελίξεις κομμένες και ραμμένες στο εγωκεντρικό αφήγημα του πλέον ανίκανου και καταφανώς επικίνδυνου προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος δεν διαθέτει καν την στοιχειώδη ικανότητα να αντιληφθεί ότι οι προσωπικές του επιλογές, υπονομεύουν σταθερά κρίσιμα γεωπολιτικά θεμελιώδη, που θα έπρεπε να υπηρετούνται απαρέγκλιτα από τους Αμερικανούς επιτελείς.
Σε ότι μας αφορά, οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι κατά την αποτίμηση του αποτελέσματος αυτής της φαιδρής παρατεταμένης παράστασης του φλύαρου και εν τέλει ΜΗ σοβαρού Αμερικανού προέδρου, που παρουσιάστηκε ως δήθεν σοβαρή διαπραγματευτική διαδικασία.
Η συγκεκριμένη διαπραγμάτευση, αφορά σε ένα κρίσιμο περιφερειακό στοίχημα, που έχει ευρύτερο συστημικό αποτύπωμα και ως τέτοιο δεν μπορεί να υποβαθμίζεται ως μια υπόθεση πολέμου και ΜΗ πολέμου, στην οποία κυριαρχεί η σκοπιμότητα και όπου βγει. Οι πολεμικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν εξ αιτίας ενός συνδυασμού εξαιρετικά σοβαρών απειλών και προκλήσεων με ενορχηστρωτή το Ιρανικό καθεστώς και όταν ο τερματισμός αυτών των επιχειρήσεων, εξαντλείται σε ευχολόγια και σε έναν συνδυασμό πλουσιοπάροχων «αμοιβών» που εξαγοράζουν τον ΜΗ πόλεμο των μουλάδων, σε μια εποχή που τον χρειάζονται πρωτίστως οι ίδιοι για να ανασυνταχτούν επιχειρησιακά, τότε αυτή είναι μια ΠΟΛΥ ΚΑΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ που θα την βρει και πάλι μπροστά της η διεθνής κοινότητα, αλλά τότε ο Τραμπ δεν θα υπάρχει και δεν θα κληθεί ποτέ να λογοδοτήσει γι’ αυτήν την αθλιότητα.
Τα ευχολόγια τα οποία περιλαμβάνονται στο συγκεκριμένο μνημόνιο για το οποίο έσπευσε να πανηγυρίσει ο πρόεδρος Τραμπ…
- ΔΕΝ αντιμετωπίζουν το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν…
- ΔΕΝ προσδιορίζουν καν τους μηχανισμούς οι οποίοι θα ασκήσουν έλεγχο στο πυρηνικό του πρόγραμμα. Αντιθέτως, επιστρατεύοντας ευχολόγια και εικασίες άνευ ουσίας, εξασφαλίζουν στο Ιρανικό καθεστώς τον απαραίτητο φερετζέ προκειμένου να ενισχύσει αυτό το πρόγραμμα και πολύ σύντομα να αποκτήσει το πολυπόθητο πυρηνικό όπλο…
- ΔΕΝ θέτουν ένα οριστικό και αμετάκλητο τέλος, στο καθεστώς των proxies που με την παρουσία, την δράση τους και την απρόσκοπτη στήριξη εκ μέρους του Ιράν, ανατροφοδοτούν την περιφερειακή αποσταθεροποίηση και συντηρούν την Ισλαμική τρομοκρατία…
- ΔΕΝ δίνουν ένα οριστικό τέλος με διεθνείς εγγυήσεις ασφαλείας στην δυνατότητα του Ιράν να συντηρεί το καθεστώς ομηρείας στο στενό του Ορμούζ… Αντιθέτως όλα δείχνουν ότι στο περιθώριο αυτής της καταγέλαστης «διαπραγμάτευσης», ο Τραμπ τους έδωσε το δικαίωμα να πανηγυρίζουν για την διαιώνιση αυτής της ομηρείας, ενώ οι εκπρόσωποί τους σπεύδουν να δηλώσουν ότι μετά από 60 μέρες και κατά παράβαση της διεθνούς νομιμότητας, θα επιβάλουν και θα εισπράττουν διόδια από τα πλοία που θα διέρχονται το στενό…
- ΔΕΝ καταδικάζουν το Ιράν να επωμιστεί το ίδιο το κόστος της ανοικοδόμησής του, ως στοιχειώδη και αυτονόητη συνέπεια της αδιαμφισβήτητης ενοχής του, για όλα όσα προηγήθηκαν. Αντιθέτως προβλέπεται η επιβράβευση για την εγκληματική του δράση, με αποδέσμευση κεφαλαίων και με χρηματοδότηση της ανοικοδόμησής του. Γιατί λοιπόν αν μην επανέλθει ακόμη πιο απειλητικό και πολύ πιο αποφασισμένο;;; Γιατί να μην συνεχίσει απρόσκοπτα την ενίσχυση των τρομοκρατικών οργανώσεων που ελέγχει και χρηματοδοτεί, για να στραγγαλίζουν την σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχής. Και φυσικά...
Όχι μόνο ΔΕΝ υποχρεώνουν το Ιρανικό καθεστώς να ασχοληθεί περιοριστικά με τα του οίκου του, αντίθετα αποδέχονται και συμβιβάζονται με την απαίτησή του, να νομιμοποιήσουν το ενδιαφέρον του για την Χεζμπολάχ και τον Λίβανο, αλλά ΚΑΙ τους Χούθι ΚΑΙ τα ρετάλια της Χαμάς, απαιτώντας μάλιστα από το Ισραήλ να παραβλέψει συγκεκριμένες απειλές ασφαλείας και να συμβιώσει με την ύπαρξη και την περαιτέρω ενίσχυσή τους. Και φυσικά…
Αυτή η αθλιότητα την οποία επιμένει ο πρόεδρος Τραμπ να μοστράρει ως εξαιρετική συμφωνία, υποχρεώνει τους Αμερικανούς να χρηματοδοτούν κι από πάνω την «καλή συμπεριφορά» του Ιράν για όσο διαρκεί. Και μετά τι;;; Ουδείς τολμά να απαντήσει…
Το Ισραήλ, όπως είναι φυσικό - και επειδή αντιμετωπίζει μείζονες προκλήσεις ασφαλείας - δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τους όρους αυτής της αθλιότητας που εξυπηρετεί προσωρινά ένα επικοινωνιακό αφήγημα διεξόδου για τον απερίσκεπτο Αμερικανό πρόεδρο, ενώ μεσομακροπρόθεσμα υπονομεύει πολλαπλά την περιφερειακή σταθερότητα και απειλεί άμεσα την στρατηγική επιβίωση του Ισραήλ.
Σε ότι αφορά τέλος στην παραδοσιακή «ελληνοπρεπή» αποτίμηση, θα θέλαμε να επισημάνουμε τα εξής:
Α. Όταν ένας λαός επενδύει στα μεγάλα λόγια, στις βαρύγδουπες δηλώσεις, στην υποσχεσιολογία και στην υπερφίαλη ελαφρότητα, η ώρα που θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα της αφέλειάς του, θα είναι εξαιρετικά οδυνηρή. Αυτό ακριβώς έπαθαν οι Αμερικανοί. Εμπιστεύτηκαν το απόλυτο τίποτε ενός φλύαρου θεατρίνου… Ταύτισαν την αποσπασματική ευστοχία με την στρατηγική και πολιτική επάρκεια που ΔΕΝ διέθετε… Γοητεύτηκαν από την ανέξοδη μεγαλοστομία… Και τώρα άρχισαν να αντιλαμβάνονται πόσο επίπλαστο ήταν το αφήγημα της προσωπικής ισχύος στο οποίο επένδυσε ένας άδειος πολιτικός τενεκές και με αφορμή την φαιδρότητα της συγκεκριμένης «διαπραγμάτευσης», άρχισαν να τον εγκαταλείπουν μαζικά.
Αυτό δηλαδή που πάθαμε και εμείς στο παρελθόν και που δυστυχώς εμφανιζόμαστε επιρρεπείς να το ξαναπάθουμε, γοητευμένοι από την φλυαρία της πολιτικής ρηχότητας και τις μεγαλοστομίες του περιφερόμενου πολιτικού καιροσκοπισμού.
Β. Η λογική του ΜΗ πολέμου, είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη λογική που δεν προσφέρεται για επιφανειακές αναγνώσεις, πολύ δε περισσότερο που ΟΛΕΣ οι αιτίες που προκάλεσαν τον πόλεμο παραμένουν ενεργές, ισχυρές και ενδυναμούμενες. Ο ΜΗ πόλεμος στην φαρέτρα του Τραμπ, μπορεί να εξυπηρετεί το δικό του κοντόφθαλμο επικοινωνιακό αφήγημα, αλλά τόσο για το Ισραήλ, όσο και για τους λοιπούς περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου, σημαίνει ενίσχυση και αποθράσυνση μιας διαχρονικής απειλής και αυτό δεν είναι διόλου θετική εξέλιξη.
Ας προσέξουμε λοιπόν πολύ για όσα σπεύδουμε να υποδεχτούμε με ανακούφιση ή πολύ περισσότερο πανηγυρίζοντας σήμερα, διότι στην περιοχή που μας αφορά, όλα αυτά σερβίρονται και ως κρύο πιάτο. Και τότε ποιος θα μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε το τίμημα της αφέλειας και της ευκολοπιστίας;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου