Από την πρώτη στιγμή στηρίξαμε την πιθανότητα επανεμφάνισης του Α. Σαμαρά στην κεντρική πολιτική σκηνή, θεωρώντας ότι η παρουσία του, θα χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο πολιτικό δυναμισμό, και ότι ως τέτοια, ΔΕΝ θα εξαντλείται στο να ανακυκλώνει μια μίζερη και αντιπαραγωγική κριτική προσέγγιση των πρωτοβουλιών και των επιλογών Μητσοτάκη, αλλά θα αποτελέσει τον καταλύτη, για μια ουσιαστική τομή στα πολιτικά πράγματα του τόπου, ικανή να επιφέρει ευρύτερες ανατροπές ιδεολογικού, πολιτικού και θεσμικού χαρακτήρα, που θα μπορούσαν να ανατάξουν το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και να αναβαθμίσουν πλήρως το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνονται αποφάσεις κρίσιμες και καθοριστικές για το μέλλον του τόπου…
Με άλλα λόγια στηρίξαμε την πιθανότητα επανεμφάνισης Σαμαρά, ΟΧΙ στην βάση της απλουστευτικής «αυριανικής» λογικής που λέει: «Άντε… Βουρ τώρα να διώξουμε τον τρισκατάρατο από την εξουσία», ΑΛΛΑ προσβλέποντας σε έναν δυναμικό επαναπροσδιορισμό των όρων με τους οποίους ένας κρίσιμος περιφερειακός γεωπολιτικός δρων - δηλαδή η Ελλάδα - μπορεί και πρέπει να λειτουργεί, να αποφασίζει και φυσικά να σχεδιάζει θεσμικά και κοινωνικά την δική της επόμενη μέρα αλλά και την υψηλή στρατηγική που θα της επιτρέψει να διεκδικεί με απαιτήσεις έναν αναβαθμισμένο περιφερειακό ρόλο, εναρμονισμένο πλήρως με τα συμφέροντα και τα ιστορικά δίκαια σύμπαντος του Ελληνισμού.
Είναι φανερό λοιπόν, ότι για όλα τούτα, ΔΕΝ αρκεί ένας στείρος και άγονος αντιμητσοτακικός λόγος που ευνουχίζει την προσδοκία και ακυρώνεται εύκολα από τον κυβερνητικό αντίλογο και από κινήσεις εντυπωσιασμού. Απαιτείται μια αποφασιστική πολιτική παρουσία που αποπνέει...
Απαιτούνται δηλαδή μια σειρά κρίσιμες προσαρμογές στο οδικό χάρτη της πολιτικής επανεμφάνισης… Που θα εξασφαλίσουν προστιθέμενη αξία στην αδιαμφισβήτητη εμπειρία, την αναγνωρισιμότητα και το διεθνές κύρος… Που θα αποσβέσουν ταχύτατα την μίζερη μόχλευση της κριτικής για αστοχίες αλλά και αναγκαστικές αποφάσεις που ελήφθησαν κατά το παρελθόν, υπό καθεστώς ουσιαστικά πολιτικής ομηρίας του ιδίου αλλά και γεωπολιτικής ομηρίας της χώρας. Και… Που θα μετουσιώνονται σε πολιτική δυναμική δημιουργίας ενός δικτύου στήριξης του εγχειρήματος, σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.
Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν, η πολιτική επανεμφάνιση από μόνη της ΔΕΝ αρκεί. Θα πρέπει να έχει συγκεκριμένη πολιτική στόχευση, από την οποία πρωτίστως ο Α. Σαμαράς δεν θα πρέπει να αποστασιοποιείται ούτε κατ’ ελάχιστον… Σαφή επίγνωση του πολιτικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο θα κληθεί να δώσει την κρίσιμη πολιτική μάχη… Και ένα πολιτικό επιτελείο ικανό να διαχειριστεί επιτυχώς τις σύνθετες οργανωτικές και πολιτικές προκλήσεις.
Ας γίνουμε λοιπόν σαφέστεροι…
Εάν ο Α. Σαμαράς θέλει να είναι το πετραδάκι στο παπούτσι του Μητσοτάκη, τότε αρκούν για να το επιτύχει κάποιες επιλεγμένες περιοδικές εμφανίσεις και ένας λόγος καταγγελτικός που να αναδεικνύει με καυστικό τρόπο τις καραμπινάτες κυβερνητικές ανεπάρκειες. Μια τέτοια τακτική, πιθανότατα θα εξασφαλίσει το εισιτήριο μιας αυτοτελούς εισόδου και παρουσίας στην Βουλή. Μιας παρουσίας όμως που θα περιοριστεί σε εντελώς συμβολικό επίπεδο, ανίκανη να υπηρετήσει και να αναδείξει σε κυρίαρχες, ευρύτερες πολιτικές και άλλες στοχεύσεις…
Εάν όμως ο Α, Σαμαράς θέλει πραγματικά να επιβεβαιώσει τον ρόλο του ηγέτη, τότε θα πρέπει να αφαιρέσει εντελώς από τον κ. Μητσοτάκη τα παπούτσια και να του στερήσει την ικανότητα να συνεχίσει να περπατά ανέμελα, σε ένα περιβάλλον που ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει σοβαρά την πολιτική του μονοκρατορία. Αυτή η επιλογή, σημαίνει ότι ο πήχης τοποθετείται πλέον ψηλά. Οι περιοδικές παρεμβάσεις που θα συνιστούν ένα απλό παρακολούθημα των κυβερνητικών αποφάσεων και πρωτοβουλιών, ΔΕΝ αρκούν.
Ο πρωθυπουργός θα πρέπει να «εκβιαστεί» από την διαρκή και στοχευμένη παρουσία και παρέμβαση του επιτελείου Σαμαρά, προκειμένου να συζητήσει στην βάση μιας διαφορετικής ατζέντας, στην λογική μιας εντελώς διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας και υποχρεωνόμενος σταθερά να τοποθετηθεί συγκεκριμένα και επί της ουσίας, πάνω σε μια διαφορετική βεντάλια προτεραιοτήτων ΚΑΙ για ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, αλλά ΚΑΙ για τον περιφερειακό ρόλο της χώρας.
Εάν ο κ. Σαμαράς θέλει να αφαιρέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων από τον πρωθυπουργό, να εμπνεύσει και εν τέλει να κερδίσει μαζικά το εκλογικό ακροατήριο του κ. Μητσοτάκη αλλά και ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος που θα ήθελε πραγματικά μια διαφορετική εξέλιξη στα πολιτικά πράγματα του τόπου, οφείλει να παρέμβει με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και να ανακόψει την εκφυλιστική δυναμική που ανατροφοδοτεί στο εκλογικό σώμα η ολική επαναφορά Τσίπρα και η φαιδρή πολιτική παρουσία Καρυστιανού που επαναφέρει τους ψηφοφόρους μαζικά στην ΝΔ, αφού προηγουμένως ευνούχισε πλήρως τις προσδοκίες τους.
Οφείλει δηλαδή ο Α. Σαμαράς να ΜΗΝ διευκολύνει με την ασάφεια των προθέσεών του και συνεχίζοντας να «παίζει καθυστερήσεις», την εδραίωση του φαινομένου της παλινωδίας στο εκλογικό σώμα. Αντίθετα θα πρέπει να επενδύσει ΧΘΕΣ, στην δυναμική εκλογική επανασυσπείρωση, καταδεικνύοντας ότι η άλλη λύση, είναι ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ, ΒΙΩΣΙΜΗ και μπορεί να αποτελέσει την βάση της πολιτικής συσπείρωσης όλων.
Επιμένουμε σε αυτό…
Και παράλληλα θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι ΕΑΝ ΔΕΝ υπάρξει μια δημόσια, καθαρή τοποθέτηση του ιδίου, η οποία θα αφυπνίσει εκείνους τους οπαδούς του εγχειρήματός του που θεωρούν ότι συντηρώντας τον μύθο της ευνοϊκής τοποθέτησης απέναντι στο φαιδρό πολιτικό εγχείρημα της κ. Καρυστιανού, θα συμβάλλουν έτσι ώστε με το δικό της οπαδικό "φασούλι" να γεμίσει το εκλογικό "σακκούλι" Σαμαρά, τότε η ασάφεια θα συντηρείται, οι πολιτικές αυταπάτες θα διαχέονται και αυτό μόνο αποσυσπειρωτικά θα λειτουργήσει στον ευρύτερο χώρο των σοβαρών και σοβαρά προβληματισμένων ψηφοφόρων.
Σε κάθε περίπτωση πάντως... Εάν ο Α. Σαμαράς συνεχίσει να καθυστερεί, να επιμένει στην ασάφεια για τις προθέσεις του και να μην αποφασίζει να βγει μπροστά ΤΩΡΑ και με ένα πολιτικό πλαίσιο που θα επιβεβαιώνει το περιεχόμενο αυτής της ΑΛΛΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ για την ΠΟΛΙΤΙΚΗ και για την ΘΕΣΗ της ΧΩΡΑΣ, τότε θα είναι καλύτερα να εγκαταλείψει οριστικά το εγχείρημα.
Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ που παρατηρήθηκε είναι ΜΕΓΑΛΗ… Είναι ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ… Και ανεξάρτητα από τις προθέσεις του ιδίου του Α. Σαμαρά, συνέβαλε στο να αισθανθεί το εκλογικό σώμα εγκαταλελειμμένο στα αδιέξοδα του πολιτικού καιροσκοπισμού του Τσίπρα και στις φρούδες πολιτικές αερολογίες Καρυστιανού.
Εάν αυτό το κοινό, που επανέρχεται απογοητευμένο στον πολιτικό μονόδρομο Μητσοτάκη, πιστέψει ότι όπου ακούμπησε τις προσδοκίες του κάηκε, τότε θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι δεν θα αποτολμήσει κανένα σοβαρό πολιτικό βήμα, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον.
Ο Α. Σαμαράς λοιπόν οφείλει να συνειδητοποιήσει αυτήν την πραγματικότητα, να συγκροτήσει άμεσα και να βγάλει μπροστά ένα πολιτικό επιτελείο ικανό να επαναφέρει την αισιοδοξία και να προσδώσει δυναμική στην πολιτική ανατροπή. ΤΩΡΑ χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση πλέον…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου