Η προσπάθεια ενσωμάτωσης της έννοιας του «Τραμπικού» και ευρύτερα της έννοιας του «Τραμπισμού» στην σύγχρονη πολιτική ορολογία, είναι διαρκής, ενώ μετά από το καταστροφικό για τους Ρεπουμπλικανούς αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, αυτή η προσπάθεια εντάθηκε και επιδιώκεται να σφραγίσει με την παρουσία της την σύγχρονη πολιτική και γεωπολιτική ανάλυση, με τους μεν να δαιμονοποιούν και τους δε να υπερθεματίζουν…
Βεβαίως, πέρα και ανεξάρτητα από την δύναμη της συνήθειας και αυτής της αγοραίας προσέγγισης, η έννοια του Τραμπισμού και κατ’ επέκταση ο χαρακτηρισμός του «τραμπικού» ως ιδιότητα που απευθύνεται σε πολίτες και πολιτικούς, ΔΕΝ έχουν καμιά απολύτως πολιτική υπόσταση. Ο Τραμπισμός, είναι μια προσωποπαγής και ακραία εκδήλωση ενός ρηχού και επικίνδυνου τακτικισμού, που ήταν μοιραίο να κακοφορμίσει, από την στιγμή που ο αγοραίος λαϊκισμός κυριάρχησε στην πολιτική ρητορική της Υπερδύναμης και ο κορυφαίος θεσμικός ρόλος του Προέδρου της, ανατέθηκε σε έναν ρηχό, πολιτικά και γεωστρατηγικά αστοιχείωτο και αλαφροΐσκιωτο καιροσκόπο…
Η δυναμική πολιτική αποδοκιμασία των επιλογών του συγκεκριμένου καιροσκόπου, κατά την διαδικασία των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα επιβεβαιώσει την πολιτική ωριμότητα της κοινωνικής απάντησης στην κορυφαία θεσμική διαδικασία, αφού προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα είναι να οδηγήσει σε μια ενισχυμένη θωράκιση του συστήματος των “checks and balances” με σοβαρές διορθωτικές παρεμβάσεις που δεν θα εξαντλούνται σε λογικές εσωστρεφούς ρεβανσισμού, αλλά...
