Covid-19… Η Γεωπολιτική και η Οικονομία του αγοραίου τσαρλατανισμού.

 Για να τελειώσει επιτέλους αυτός ο παραλογισμός με την ανεξέλεγκτη «εισβολή» εμμονικών, μωροφιλόδοξων και κάθε λογής ψεκασμένων, που διεκδικούν ρόλο πρωταγωνιστικό στον δημόσιο διάλογο, στο κοινωνικό γίγνεσθαι και εν τέλει στην ίδια την πολιτική διεργασία, καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε κυρίαρχη άποψη είναι ex officio και συστημική. Και αυτή η σχέση είναι διαλεκτική, χαρακτηρίζεται από έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, και είναι  εκ των πραγμάτων μια σχέση ανατροφοδούμενη. Επομένως κανένας δεν ανακάλυψε την Αμερική μιλώντας για το αυτονόητο, αλλά και ουδείς χρίζεται «επαναστάτης» και αντισυμβατικός, επειδή «πουλά» κίβδηλο «αντισυστημισμό» με τους βαρύγδουπους και συχνά άφρονες ισχυρισμούς του.

Προφανώς η παραπάνω παραδοχή, ισχύει και για τις κυρίαρχες προσεγγίσεις που σχετίζονται με την covid19, και είναι βέβαιο πως ανεξάρτητα από την αυτοτέλεια και την εγκυρότητα της επιστημονικής τους στοιχειοθέτησης, η πολιτική και διαχειριστική εργαλειοποίησή τους είναι δεδομένη στο πλαίσιο του ιδιαίτερου συστημικού τους ρόλου.

Το «Σύστημα» άλλωστε διεθνώς τελεί υπό μια διεργασία διαρκούς ανασύνταξης. Καινούριες ισορροπίες τόσο στην Οικονομία όσο ΚΑΙ στην κοινωνία βρίσκονται υπό διαμόρφωση. Ισχυρά οικονομικά συμφέροντα συγκρούονται και η έκβαση αυτής της σύγκρουσης προφανώς ΔΕΝ είναι προδιαγεγραμμένη.

Τα κρισιακά φαινόμενα της προηγούμενης δεκαετίας, παρά την ποικιλομορφία με την οποία εκδηλώθηκαν και το εύρος των συνεπειών με τις οποίες σάρωσαν περιφερειακές και εθνικές Οικονομίες και κοινωνίες, δεν έχουν ολοκληρώσει το βασικό προαπαιτούμενο κάθε κρισιακής περιόδου που δεν είναι άλλο από...

Το σόου της εθνικής μας εξαπάτησης και το κόστος στο ισοζύγιο της Γεωπολιτικής

 Μεσολάβησαν 60 αποτυχημένες προσπάθειες κατά τις οποίες επιδιώχτηκε να βρεθεί ένας οδικός χάρτης για την δρομολόγηση της οριστικής αποκλιμάκωσης των εντάσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, και δυστυχώς υπάρχουν ανάμεσά μας αναλυτές αλλά και πολιτικοί, που θεωρούν ότι η 61^η και μάλιστα επιτηρούμενη προσπάθεια, τροφοδοτεί με ελπίδες αυτό το αδιέξοδο αφήγημα του παραλόγου…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η λογική που λέει πως αυτές οι διερευνητικές επαφές συνιστούν μια άτυπη άρα και μη δεσμευτική προσέγγιση – αναζήτηση σημείων που θα μπορούσαν δυνητικά να αποτελέσουν την βάση μιας συμφωνίας, είναι αποπροσανατολιστική και επικίνδυνη. 

Οι ίδιες οι εξελίξεις, η συμπεριφορά των «συμμάχων» και η γνωστή τουρκική μπαμπεσιά, απέδειξαν ότι σε αυτές τις συζητήσεις αναλαμβάνονται δεσμεύσεις και εκεί που κάμπτονται οι αντιστάσεις των «διαπραγματευτών» και ανοίγει ο κύκλος των συζητήσεων, δημιουργούνται «ρήγματα» τα οποία σε επόμενο χρόνο η Τουρκική Εξωτερική πολιτική τα αναδεικνύει ως τετελεσμένα σε μια διεθνή κοινότητα η οποία είναι προδιατεθειμένη να τα αποδεχτεί ως τέτοια και να στριμώξει στο καναβάτσο την βολική και συμβιβασμένη Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα ερωτήματα είναι κρίσιμα και επείγει να απαντηθούν καθαρά από την πολιτική ηγεσία του τόπου.

Τι απέδωσαν οι προηγούμενοι 60 κύκλοι της διερεύνησης που να μπορεί η Ελλάδα να το ενσωματώσει σε έναν θετικό έστω και ανεπίσημο απολογισμό;;; Έκαμψαν ως προς κάτι την Τουρκική αδιαλλαξία;;; Οδήγησαν σε άμβλυνση την παραδοσιακή Τουρκική επιθετικότητα;;; Διασφάλισαν ως προς κάτι την παραίτηση της Τουρκίας στην πράξη από τις παράλογες επιδιώξεις της και την επιθετική της στρατηγική;;;

Και αν η απάντηση σε όλα τα παραπάνω ισοδυναμεί με ένα μεγαλοπρεπέστατο μηδενικό, τότε σε τι ακριβώς προσβλέπει η Ελληνική πολιτική ηγεσία που δηλώνει πρόθυμη και κυρίως έτοιμη να παρακαθήσει σε έναν νέο κύκλο συζητήσεων;;; Ποιο θετικό σημάδι έχει να...

Θυσιάζοντας πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο στο γκρίζο περιβάλλον του ΜΗ πολέμου

 Οι εξελίξεις προδιαγράφονται ιδιαίτερα ανησυχητικές, και καλό θα είναι να μην επαναπαυόμαστε στην επίπλαστη αίσθηση της ανακούφισης που δημιουργεί η ελεγχόμενη «αποκλιμάκωση» στην Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση της προηγούμενης περιόδου…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Άλλωστε η διαχείριση του καθεστώτος του ΜΗ πολέμου, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ήταν προνομιακό πεδίο για την Ελληνική εξωτερική πολιτική, ενώ το ίδιο το κόστος διαχείρισης αυτού του γκρίζου περιβάλλοντος, ανέκαθεν υπήρξε δυσβάστακτο για την χώρα. 

Πρώτον γιατί ως «προϊόν» το καθεστώς του ΜΗ πολέμου, ήταν κατά κανόνα «ελαττωματικό», και αυτό το επιβεβαιώνει πριν απ’ οτιδήποτε άλλο η μεταβατικότητα και φυσικά η προσωρινότητά του. 

Δεύτερον γιατί η «αγορά» του είναι κατά κανόνα πανάκριβη, αφού το εκάστοτε τίμημα, είναι η αμετάκλητη κατάρρευση ενός μεγάλου μέρους από το νομικοπολιτικό οπλοστάσιο που έχει στην διάθεσή της η πατρίδα μας προκειμένου να διαχειριστεί τις κρίσιμες, σημαντικές και διαρκείς προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη. 

Τρίτον γιατί η επάνοδος από το περιβάλλον του ΜΗ πολέμου στο καθαρά συγκρουσιακό περιβάλλον, πραγματοποιείται κάθε επόμενη φορά με ακόμη δυσμενέστερους όρους σε σχέση με κάθε προηγούμενη, αφού ΚΑΙ τα τετελεσμένα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η χώρα καθίστανται πολυπληθέστερα και περισσότερο δυσκολοξεπέραστα, αλλά ΚΑΙ η πραγματική θέση της στο περιφερειακό σύστημα ισορροπιών επιδεινώνεται σταθερά.

Σε όλα τα παραπάνω, που διατηρούν στο ακέραιο την επικαιρότητα και την σπουδαιότητά τους, θα πρέπει να συνυπολογιστεί πως η τελευταία κρίση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, διαφέρει ως προς τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά από κάθε προηγούμενη. Αυτή η κρίση, δεν ήταν μια αυτοτελής έξαρση στην παραδοσιακή Ελληνοτουρκική αντιπαλότητα, αλλά μέρος μιας βίαιης και πολυμετωπικής απόπειρας την οποία ενορχήστρωσε η Τουρκική Εξωτερική πολιτική, προκειμένου να αναδείξει ολοκληρωμένα την νέο-οθωμανική της ατζέντα και να την επιβάλει ως αναπόσπαστη παράμετρο στις περιφερειακές εξελίξεις αλλά και συνολικά στο Διεθνές Σύστημα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο συγκεκριμένος κύκλος της κλιμάκωσης, χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερη πολυμορφία, διάρκεια αλλά και ένταση. Και κυρίως, αυτός είναι ο λόγος που αυτή η κλιμάκωση υπήρξε επιπροσθέτως ΚΑΙ πολυπαραγοντική.

Το δεύτερο στοιχείο που διαφοροποιεί σημαντικά αυτήν την κρίση από κάθε προηγούμενη, είναι ο «εκβιαστικός» τρόπος με τον οποίο εξανάγκασε την...

Δεν είναι διπλωματία αλλά μια καλοστημένη παγίδα που σπαταλά το νομικοπολιτικό κεφάλαιο της χώρας

Όχι… Καμία απολύτως σκυτάλη δεν πέρασε στα χέρια της Διπλωματίας και καλό θα είναι να σταματήσουν κάποιοι να αναπαράγουν επικίνδυνες αυταπάτες. Η περίοδος που μεσολαβεί είναι εξαιρετικά κρίσιμη και τα άλλοθι δεν ενδείκνυνται στο περιβάλλον μιας Εξωτερικής πολιτικής που δείχνει πρόθυμη να ενδώσει στις πολλαπλές πιέσεις που ασκούνται από «φίλους» και εχθρούς, οι οποίοι επιδιώκουν να ακυρώσουν και την τελευταία ικμάδα της…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η πραγματική Διπλωματία, και δη η μαχητική Διπλωματία, αρνείται να πιάσει στα χέρια της αυτό το προϊόν της ανίερης συναλλαγής που ορισμένοι επιμένουν να αποκαλούν «σκυτάλη», γι’ αυτό και επιστρατεύεται η προσχηματική Διπλωματία και μάλιστα στην πιο αποκρουστική της εκδοχή. Κι αυτό, σε μια ιστορική συγκυρία που όλοι αναζητούν φερετζέ ικανό να προσδώσει πέτσινο κύρος και επίφαση νομιμότητας, στην βρώμικη παρτίδα που χορογραφούν και στην οποία επιδιώκουν να παγιδεύσουν αμετάκλητα την χώρα.

Η Διπλωματία έχει κανόνες, εμπλεκόμενα μέρη που συνδιαλέγονται, έχει αρχές, θέσφατα, αδιαπραγμάτευτα πεδία, έχει κόκκινες γραμμές, οριοθετεί τις στάσεις και τις συμπεριφορές των συνδιαλεγομένων, μέσα από ένα πλαίσιο πολύ συγκεκριμένων αιτημάτων. Κυρίως όμως διεκπεραιώνεται σε ένα περιβάλλον Δικαίου, μέσα στο οποίο «κλειδώνουν» βηματισμοί και οριστικοποιούνται αποφάσεις.

Στην συγκεκριμένη φαρσοκωμωδία όμως στην οποία σύρεται η χώρα μας εκβιαστικά, δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα. Γι’ αυτό και το πρώτο πράγμα το οποίο οφείλει να ξεκαθαρίσει ο Έλληνας πρωθυπουργός και μάλιστα οφείλει να το κάνει με διάγγελμά του, είναι...

Στον βούρκο των ψευδαισθήσεων – Φωνές που καλούν την κοινωνία σ' έναν μοιραίο ιστορικό συμβιβασμό

Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ υπήρξε σαφέστατος κατά την συνάντησή του με τον Ν. Αναστασιάδη. «Οι ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να επιτρέψουν πολεμική σύρραξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας» δήλωσε ο κ. Πομπέο. Και η πλευρά των πολιτικών ηγετών του Ελληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο, έσπευσε να υποδεχτεί με ικανοποίηση αυτήν την δήλωση…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ούτε καν ειρηνοποιός με την κλασική έννοια του όρου, αλλά έμπορος μιας αγοραίας δήθεν Ειρήνης, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ επιχειρεί να ακυρώσει ουσιαστικά την εθνική φωνή Ελλάδας και Κύπρου με τρόπο αυτοκτονικό. 

Και επιχειρεί να το κάνει διεμβολίζοντας την πιθανότητα αποφασιστικής στάσης της Κύπρου, έτσι ώστε να μην ανακοπεί η διαδικασία επιβολής κυρώσεων στην Λευκορωσία. Την διεμβολίζει με πολιορκητικό κριό την Ελλάδα και το συγχωροχάρτι το οποίο δείχνει πρόθυμος να παραχωρήσει ο ίδιος ο Έλληνας πρωθυπουργός στην Τουρκία για την πειρατική της δράση όλη την προηγούμενη περίοδο, παρ όλο που αυτή παραμένει ακόμη ενεργή στις Κυπριακές θάλασσες με ολοκάθαρα τα χαρακτηριστικά της πολεμικής επιχείρησης.

Έτσι, η Αμερικανική Εξωτερική πολιτική, χειραγωγεί και πάλι τους δεδομένους και πρόθυμους να θυματοποιηθούν, προσφέροντας χάντρες και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, προκειμένου να εκτονωθεί η περιφερειακή ένταση στο μαλακό υπογάστριο της Ν.Α πτέρυγας του ΝΑΤΟ, να πέσει η Τουρκία και πάλι στα μαλακά με την αναστολή κάθε συζήτησης για ουσιαστικές κυρώσεις, και να πυροδοτηθεί ένα καινούριο, αδιέξοδο, αλλά πολλαπλά καταστροφικό μέτωπο εντάσεων με την Ρωσία.

Η Ελλάδα βαλτώνει και πάλι στον βούρκο των ψευδαισθήσεων που συντηρεί η ρητορική Πάιατ περί της δήθεν αισιοδοξίας για...

Το αναγκαίο άλμα από την μυστική στην επιθετική διπλωματία και η στρατηγική αξία του

Καλό θα είναι να σταματήσουν τα παιχνίδια των εντυπώσεων που αποσκοπούν στην παραπλάνηση της Ελληνικής κοινωνίας, και η χώρα να αναλάβει επιτέλους την ουσιαστική πρωτοβουλία των  κινήσεων και να σπεύσει να κεφαλαιοποιήσει στρατηγικά, τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και με στοχευμένες διεθνείς παρεμβάσεις, όλα εκείνα που ανέδειξε η παρατεταμένη περίοδος της Τουρκικής επιθετικότητας κατά την διάρκεια των προηγούμενων ημερών…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Άλλωστε αυτά που είδαν το φως της δημοσιότητας για το περιεχόμενο της απαράδεκτης συμφωνίας με την Τουρκία, δεν προσφέρονται για επικοινωνιακές πιρουέτες με στόχο την εσωτερική κατανάλωση. Οι αποκαλύψεις υπήρξαν εξόχως ανησυχητικές για τις πραγματικές κυβερνητικές προθέσεις, αλλά και για τα ύπουλα παιχνίδια των αυτόκλητων διαμεσολαβητών και «συμμάχων» μας. 

Δυστυχώς, οι αποκαλύψεις αυτές, επιβεβαίωσαν στο ακέραιο και τις προειδοποιήσεις που έχουμε διατυπώσει, ΤΟΣΟ για την αμφιλεγόμενη στάση του Έλληνα πρωθυπουργού, ΟΣΟ και για την συντονισμένη προσπάθεια να συρθεί η χώρα στην καθολική της αυτοπαγίδευση.

Την παρτίδα γι’ ακόμη μια φορά την έσωσε ο Μαξιμαλισμός της Τουρκίας.

Και αυτή είναι μια εξέλιξη διόλου τιμητική για την πολιτική ηγεσία του τόπου. Η προθυμία με την οποία συμφώνησε στην περαιτέρω παραίτηση της χώρας από το δικαίωμα της στην άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, είναι ενδεικτική για τον τρόπο με τον οποίο εργαλειοποιήθηκε, για μια ακόμη φορά, η μυστική διπλωματία σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.

Είναι όμως και ιδιαιτέρως αποκαλυπτική για τα πραγματικά περιθώρια απόδοσης των συντονισμένων πιέσεων που διείδε η τουρκική πολιτική ηγεσία, η οποία μιμούμενη τα τερτίπια του Μοντ Πελεραίν, «έκαψε» την συγκεκριμένη ελληνοτουρκική «μεταβατική» συμφωνία, προσβλέποντας σε...

Η Γαλλία «κλείνει το μάτι» της εξωθεσμικής στρατηγικής συνεννόησης Η Ελλάδα αδυνατεί να "διαβάσει" την ταυτότητα των εξελίξεων

Η αναβάθμιση της τουρκικής επιθετικότητας και η στρατηγική αντιστοίχισή της με την δυναμική προβολή της νέο-οθωμανικής ατζέντας, δρομολογεί σταδιακά και ανατροπές επί του πεδίου. H Τουρκία εδραιώνει την στρατιωτική της παρουσία σε μια σειρά χώρες, χτίζοντας έτσι ένα ευρύ περιφερειακό δίκτυο γεωπολιτικού ελέγχου και ελέγχου υποδομών, σε Αφρική, Βαλκάνια, Μεσόγειο και Ν.Α Ασία…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τουρκικές αεροναυτικές βάσεις φιγουράρουν ήδη, και άλλες δρομολογείται να δημιουργηθούν, στο Κατάρ, στην Σομαλία, στην κατεχόμενη Κύπρο, αλλά και στην Συρία, στο Ιρακινό Κουρδιστάν, στην Αλβανία, στην Λιβύη κλπ. Πρόκειται για ένα δίκτυο περιφερειακής προβολής ισχύος και ελέγχου, που τροποποιεί δραματικά της παραμέτρους που καθορίσουν τις ισορροπίες στην νέα εποχή.

Η ενισχυμένη τουρκική παρουσία συνδυάζεται με μια στρατηγικά σχεδιασμένη όσο και συστηματική προσπάθεια ασφυκτικού πολιτικού ελέγχου των εθνικών πολιτικών δυνάμεων και πολλαπλού ελέγχου των κοινωνιών σε μια σειρά χώρες, και η επιδίωξη δημιουργίας ενός περιφερειακού δικτύου απολύτως ελεγχόμενων γεωπολιτικών δορυφόρων είναι εμφανής. Αζερμπαϊτζάν, Λιβύη, Αλβανία, Κόσοβο, Βοσνία, αλλά και Παλαιστίνη, είναι μερικά μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν την παραπάνω διαπίστωση.

Η συνεχής διεύρυνση αυτής της προσπάθειας, είναι φανερό πως ενεργοποιεί, ως συνέπεια, τις άμυνες των παραδοσιακά ισχυρών δρώντων που διαβλέπουν τον κίνδυνο να οικοδομηθεί ένα νέο-οθωμανικό imperium, εκεί που συρρικνώνεται δραματικά η βάση της δικής τους παραδοσιακής επιρροής, και σπεύδουν να οργανώσουν την δική τους απάντηση, η οποία προσλαμβάνει πλέον πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αφού διαμορφώνεται σε ένα περιβάλλον που το επιβαρύνουν μεταξύ άλλων ΚΑΙ ισχυροί εσωτερικοί ανταγωνισμοί αλλά ΚΑΙ ποικίλες αποδομητικές αντιπαραθέσεις.

Η Ελληνική κυβέρνηση, με την πατρίδα μας να βρίσκεται κυριολεκτικά στο μάτι του κυκλώνα αυτών των τεκτονικών ανατροπών, αδυνατεί να «διαβάσει» την...