Το Ελληνοτουρκικό σύστημα στον αστερισμό ευκαιριών που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε επιθετικά και με συνέχεια

Η Τουρκία, αισθάνεται έντονη ανασφάλεια και τελεί υπό την πίεση των εξελίξεων στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο. Συνεπεία αυτών, κλιμακώνει την προκλητικότητά της στο έπακρο, ενώ παράλληλα σχεδιάζει προσεκτικά τα επόμενα βήματα, τόσο διπλωματικά όσο και στο πεδίο, που σύμφωνα με τις επιδιώξεις της, θα συμβάλλουν καθοριστικά στην προώθηση της αναθεωρητικής της ατζέντας. Στο περιβάλλον αυτού του σχεδιασμού των κλιμακούμενων τυχοδιωκτισμών, είναι φανερό ότι υπαναχωρήσεις εκ μέρους της ΔΕΝ προβλέπονται…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε αυτό το κρεσέντο της κλιμακούμενης προκλητικότητας, ο Ερντογάν προφανώς ΔΕΝ είναι μόνος. Σύσσωμη η αντιπολίτευση στοιχίζεται πίσω από την Τουρκική αναθεωρητική στρατηγική και ανταγωνίζεται εαυτόν σε προκλητική και άκρως επιθετική πλειοδοσία σε βάρος της χώρας μας…

Η Ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, αν και συνεχίζει να ερωτοτροπεί με την αναποφασιστικότητα, με τα πάσης φύσεως φοβικά σύνδρομα και με τις παραδοσιακές ανέξοδες φλυαρίες, εν τούτοις, την τελευταία περίοδο αποτολμά και αναλαμβάνει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες τόσο στο διπλωματικό όσο και στο επίπεδο προβολής ισχύος, επενδύοντας στο εξαιρετικά αναβαθμισμένο εξοπλιστικό προφίλ της χώρας και στηριζόμενη πρωτίστως στην στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, που επηρεάζει καθοριστικά το ευρύτερο αποτύπωμα της περιφερειακής ισχύος…

Προφανώς στην εξίσωση μπαίνουν και οι επερχόμενες εκλογές, που οδηγούν πολλά κυβερνητικά στελέχη στο να «ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία». Θα ήταν όμως καραμπινάτο μεθοδολογικό και ερμηνευτικό ολίσθημα, το να «ακουμπήσουμε» τα πάντα και μόνο στις επικοινωνιακές ανάγκες των εκλογών και μάλιστα σε μια στιγμή που το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, αντί να συνεχίσει να κυνηγά μάγισσες αλλά και την ουρά του, αναγορεύοντας τον κομματικό και αντιπολιτευτικό λόγο σε αυτοσκοπό και υποτάσσοντας τα πάντα στην σκοπιμότητα, οφείλει να αναθεωρήσει την στάση του, να τροποποιήσει την τακτική του και κυρίως να πρωτοστατήσει στην άμεση κεφαλαιοποίηση, του μέχρι χθες ανέφικτου που αίφνης κατέστη εφικτό και με συγκεκριμένα αποτελέσματα… Του μέχρι χθες απρόσιτου που...

εν μια νυκτί κατέστη θεμιτό, αυτονόητο και αδιαπραγμάτευτο στην πράξη… Και πάνω απ΄ όλα, αυτό που οφείλει, είναι να απαιτήσει την ουσιαστική ενίσχυση – διεύρυνση του οδικού χάρτη των χειρισμών, κινήσεων και πρωτοβουλιών, που ενισχύουν σταθερά την περιφερειακή θέση της χώρας και την ικανότητά της να επενδύει τα μέγιστα και σταθερά στην προβολή ισχύος με τρόπο, σε έκταση και σε συνδυασμό με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, που θα αλλάξουν πλήρως και οριστικά, τα ισχύοντα στο Ελληνοτουρκικό σύστημα και στην περιφερειακή ισορροπία ισχύος…

Δυστυχώς, αυτήν την αποφασιστικότητα ΔΕΝ την διακρίνουμε. Ένα μέρος από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, παραμένει προσκολλημένο στις γνωστές ιδεοληπτικές του εμμονές που ανακυκλώνονται με κραυγές και συνθήματα ευκαιρίας, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα του, έχει καθυποτάξει τα πάντα στις ανάγκες της κοινοβουλευτικής του αποκατάστασης και επιμένει να προσεγγίζει την τουρκική αναθεωρητική επιθετικότητα, με γνώμονα το αδιατάρακτο της πολιτικής και βουλευτικής του σταδιοδρομίας…

Από την άποψη αυτή δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι γι’ ακόμη μια φορά, την παρτίδα θα την σώσει ο τουρκικός μαξιμαλισμός. Ένας μαξιμαλισμός που συνέβαλε στο να διατυπώνονται πλέον και από την Ελληνική πλευρά συνθήματα και πολιτικές δηλώσεις που μέχρι πρότινος εθεωρούντο αδιανόητες… Ένας μαξιμαλισμός που ενεργοποίησε το Ισραήλ ως ατμομηχανή της περιφερειακής ισχύος, διευκολύνοντας την Ελλάδα και την Κύπρο να προσδεθούν στο άρμα του, αλλά και όλους εμάς να συνειδητοποιήσουμε το πόσο αναγκαίο πλέον είναι, να εγκαταλειφθεί οριστικά η νοσηρή και αδιέξοδη λογική του μικροελλαδισμού και να αντικατασταθεί με την ανάγκη σταθερής προσέγγισης των περιφερειακών εξελίξεων με όρους σύμπαντος του Ελληνισμού χωρίς εκπτώσεις.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"