Είμαστε οι τελευταίοι που θα επικροτήσουμε πολιτικά την διακυβέρνηση Βούτσιτς. Επιμένουμε όμως να θέλουμε να βλέπουμε πέρα από την μύτη μας και αυτό μας επιβάλλει να μην στοιχιζόμαστε βιαστικά και αβασάνιστα πίσω από το κάθε μονοθεματικό και μονοδιάστατο «ΑΝΤΙ»… Καλό θα είναι λοιπόν, όσοι σπεύδουν να χειροκροτήσουν την εκλογική νίκη της «Λίστας Φοιτητών» να έχουν υπ’ όψιν τους τα εξής:
Πρώτον: Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα των «ΑΝΤΙ» και σε μια απολύτως χειραγωγούμενη παρέα πολιτικών καιροσκόπων, είναι εξαιρετικά ασαφής και εύπλαστη… Κρατήστε και καμιά πισινή λοιπόν διότι όπως λένε και στας Ευρώπας: «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά»…
Δεύτερον: Το ετερόκλητο συνονθύλευμα που συγκροτήθηκε από οργισμένους στην βάση του «ΑΝΤΙ», μπορεί να κατάφερε να ρίξει τον Βούτσις από την εξουσία ((ελλείψει ουσιαστικής προγραμματικής πολιτικής αντιπολίτευσης – Ας μην το ξεχνάμε αυτό, διότι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Σερβίας όπως και της Ελλάδας αντίστοιχα), αλλά με την ίδια ευκολία μπορεί να ρίξει και την χώρα στα βράχια. Μην σπεύδετε λοιπόν να...
προεξοφλήσετε το αποτέλεσμα…
Τρίτον: Η εκλογική ανατροπή μιας κυβέρνησης ΔΕΝ συνιστά από μόνη της ανατροπή σε θετική κατεύθυνση και για τις ίδιες τις πολιτικές εξελίξεις. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι το πολιτικό συνονθύλευμα που κέρδισε τις εκλογές στην Σερβία, ΔΕΝ διαθέτει Εξωτερική πολιτική, για την ακρίβεια ΔΕΝ διαθέτει άποψη – ή έστω ενιαία άποψη – για την γεωπολιτική φυσιογνωμία της χώρας, σε μια κρίσιμη ιστορική εποχή. Η πολιτική διακυβέρνηση, δεν είναι γιούχου και διαμαρτυρία. Είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και ως τέτοιο δεν εγκλωβίζεται στα όρια του πολιτικού χαβαλέ. Μια τέτοια εξέλιξη λοιπόν, ΔΕΝ συνιστά ανατροπή, αλλά προδιαγράφει δυνητικά την ολοκληρωτική παράδοση της χώρας.
Τέταρτον και σημαντικότερον για τα παπαγαλάκια - πανηγυρτζήδες που έσπευσαν να προσθέσουν πολιτικό μπόι στο εγχείρημα Καρυστιανού, αντιστοιχίζοντας την ανύπαρκτη δυναμική του 2,2%-, με ότι συνέβη στην Σερβία… Να σας θυμίσουμε κύριοι ότι και στην Λιβύη ανέτρεψαν τον Καντάφι οι «οργισμένοι». Η Λιβύη όμως κατέρρευσε και εξελίχθηκε σε failed state. Αυτό είναι το τίμημα της όποιας λύσης, αρκεί να κάνουμε την ανατροπή…
Και φυσικά το παράδειγμα της Λιβύης ΔΕΝ είναι το μοναδικό. Και ο Σάχης στο Ιράν ανετράπη. Και ήρθαν οι σκοταδιστές… Και ο Άσαντ στην Συρία ανετράπη… Και ήρθαν οι αποκεφαλιστές
Ότι λάμπει λοιπόν κύριοι, ΔΕΝ είναι χρυσός… Χαλαρώστε… Πολιτική δεν γίνεται με "λίστα φοιτητών", με "λίστα γάμου" και με "λίστα για το Αγιοβασιλιάτικο τραπέζι της νοικοκυράς". Αφήστε κατά μέρος τους φτηνούς μιμητισμούς και μην επενδύετε σε φρούδες και έωλες πολιτικές προσδοκίες…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου